فوتبال ایران / شناسه خبر: 101407 / تاریخ انتشار : 1399/1/26 23:14
|
صادرات یک لیگ منزوی

بلژیک، آسمان رویایی ستارگان ایران؟

در لیگی که دنیا آن را نمی‌شناسد، سخت است رشد کنید و دیده شوید؛ پیش از آنکه دیر شود.

سام ستارزاده| علیرضا بیرانوند به روزهای پایانی خود در پرسپولیس نزدیک می‌شود. شاید دوران 4ساله حضور علی کلین‌شیت در جمع قرمزهای پایتخت با یک خداحافظی غریبانه و بدون فوتبال به صفحه آخر خود برسد. بیرانوند به بلژیک می‌رود؛ کشوری که 3 سالی است ژوپیلرلیگش را به‌واسطه حضور لژیونرهایی نظیر کاوه رضایی، علی قلی‌زاده، رامین رضائیان، امید ابراهیمی، مرتضی پورعلی‌گنجی و امید نورافکن می‌شناسیم. گویا «میدان نبرد اروپا» (لقب بلژیک) انتهای فرش قرمز بلندبالایی است که هرساله برای برترین‌های لیگ پهن می‌شود و امسال نیز قلعه‌چی شماره یک سال‌های اخیر فوتبال ایران و گران‌قیمت‌ترین بازیکن لیگ برتر را نشانه گرفته است.

کوچ عقاب لرستانی پرسپولیس و تیم ملی به بلژیک، باب قیاس با سال‌های نه‌چندان دور ملی‌پوشان را باز می‌کند؛ دورانی که بوندس‌لیگای آلمان، آسیا را با ملی‌پوش‌های ایرانی نظیر علی دایی، فریدون زندی، علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا و وحید هاشمیان می‌شناخت و آندرانیک تیموریان‌ها در انگلیس و جواد نکونام و مسعود شجاعی در اسپانیا جولان می‌دادند. بابت مقایسه با چنین نسل قدری، تا چند سال پیش تیغ انتقادات به‌سوی بازیکنان تولید داخل و کیفیت‌شان نشانه‌گیری می‌شد، اما درخشش و تاریخ‌سازی نسل امروزی در دو دوره متوالی جام‌جهانی و یکه‌تازی بلندمدت در رده‌بندی فیفا، تابوی فکری خطرناک «بازیکن ایرانی نمی‌تواند» را درهم شکست.

با این وجود حضور تنها 2 ایرانی در 5 لیگ معتبر قاره سبز ابهام‌برانگیزتر از قبل شده است. سخت بود تصور این که وحید امیری پس از آن لایی دیدنی به پیکه پایش را فراتر از ترکیه نگذارد؛ یا رامین رضائیان با آن همه هنرنمایی در روسیه، در شبه‌جزیره قطر محبوس باقی بماند. حال، مهارکننده پنالتی رونالدو گام بعدی حرفه‌ای خود را به‌سوی بلژیک برداشته؛ جایی که میلاد محمدی که در جام‌جهانی اخیر چهره شد را هم پیش‌تر فراخوانده بود.

فصل ناتمام جاری، فصل درخشش لژیونرهای ایرانی متعددی بوده؛ سردار آزمون در روسیه، مهدی طارمی در پرتغال و کاوه رضایی در همین بلژیک و در همین لیگ‌های درجه 2، ستاره‌های تیم‌شان بوده‌اند. آیا عملکرد تحسین‌برانگیز این فصل آنها و بازی‌های پابه‌پایی که غول‌های فوتبال دنیا انجام دادند، کافی نبود تا باشگاهی در یک لیگ بزرگ پرفشار اروپایی خواهان سرمایه‌گذاری روی آنان شود؟ شاید برای این سؤال پاسخ ساده‌ای نتوان یافت و نیاز به ساعت‌ها تحلیل و تبادل‌نظر همه‌جانبه باشد، ولی چنین شرایطی از این حقیقت تلخ حکایت می‌کند که لیگ ما به‌اندازه کافی پربار نیست و دیده نمی‌شود.

در لیگ‌های معتبر اروپا، سن بازیکن در علاقه باشگاه‌ها به جذب او تأثیر زیادی دارد. برای تمام آنها، سرمایه‌گذاری روی یک بیرانوند 28ساله یا امیری 30ساله پرریسک محسوب می‌شود. در فوتبال مدرن اگر می‌خواهیم استعدادهای کشورمان، صیادمنش‌ها، دلفی‌هاو قائدی‌ها در سنین پایین توسط استعدادیاب‌های باشگاه‌های بزرگ رصد شوند، باید برای ارتقای کیفیت فنی لیگ و ارتباطات بین‌المللی باشگاه‌ها چاره‌اندیشی کنیم و صرفاً یک لیگ منزوی نباشیم. در لیگی که دنیا آن را نمی‌شناسد، سخت است رشد کنید و دیده شوید؛ پیش از آنکه دیر شود.

captcha
تازه ها
بیشتر