فوتبال ایران / شناسه خبر: 101702 / تاریخ انتشار : 1399/2/9 02:26
|

با مالکیت خصوصی چه چیزی در انتظار استقلال و پرسپولیس است؟

نکته مهمی که بخش ورزشی را به ساختار مالی باشگاه مرتبط می‌کند، استراتژی باشگاه است که استقلال و پرسپولیس در این سال‌ها تقریبا از آن محروم بوده‌اند.

آرمن ساروخانیان / ظاهرا این بار دیگر قرار است استقلال و پرسپولیس خصوصی شوند.دیروز علیرضا صالح، رئیس سازمان خصوصی‌سازی تاکید کرد که سهام این دو باشگاه در مرداد ماه وارد بورس خواهند شد. در سال‌های گذشته بارها بحث خصوصی‌سازی استقلال و پرسپولیس مطرح شده بود، ولی به دلایل مختلف این واگذاری ناتمام ماند. شاید اگر دولت‌های وقت در اجرای این پروژه تعلل نمی‌کردند، این دو باشگاه مردمی حالا وضعیت بهتری داشتند و خبری از بدهی‌های انبوهی که نتیجه اشتباهات مدیران سال‌های اخیر است وجود نداشت.

واگذاری این دو باشگاه در تابستان پیش‌رو نه بر اساس برنامه‌ریزی قبلی که در یک شرایط اضطراری صورت می‌گیرد و همین تعجیل ممکن است در ابتدا مشکلاتی بوجود آورد. بر اساس گفته‌های صالح، اهدای ورزشگاه و زمین تمرین کمک می‌کند تا دارایی آنها از بدهی‌های‌شان بیشتر شود و از ورشکستگی خلاص شوند، ولی راه‌های مشخص درآمدزایی  که بتواند آنها را در سال‌های آینده به تراز مثبت برساند، نکته کلیدی این واگذاری است؛ همان فرمول طلایی که می‌تواند این دو برند را سرپا نگه دارد. البته با توجه به تراز منفی چند سال اخیر پیش‌بینی‌ها این است که آنها کارشان را از فرابورس شروع کنند.

حساب‌های مالی استقلال و پرسپولیس در بورس باید شفاف باشد و تاباندن نور به گوشه و کنار تاریک این باشگاه‌ها، آنها را از ابهامات مالی که تبدیل به رویه شده بود، در امان نگه می‌دارد. همچنین انتظار می‌رود استقلال و پرسپولیس پس از خصوصی‌ شدن مدیران دلسوزتری داشته باشند و دیگر شاهد ولخرجی‌های بی حساب و کتاب نباشیم.

درباره بورس و پارامترهای آن کارشناسان این حوزه می‌توانند دقیق‌تر اظهار نظر ‌کنند، ولی نکته مهمی که بخش ورزشی را به ساختار مالی باشگاه مرتبط می‌کند، استراتژی باشگاه است که استقلال و پرسپولیس در این سال‌ها تقریبا از آن محروم بوده‌اند. این دو باشگاه در ساختار دولتی نیازی به سوددهی نداشتند و موفقیت ورزشی برای آنها تنها از مسیر هزینه بیشتر می‌گذشت.

با ورود به بورس این انتظار وجود دارد که آنها به سود برسند و این معادلات را برای مدیریت باشگاه پیچیده‌تر می‌کند. آنها باید بتوانند بین هزینه‌ها که عمدتا صرف دستمزد بازیکنان می‌شود و موفقیت ورزشی که می‌تواند احتمالا به درآمد بیشتر ختم شود، به یک تعادل برسند. افراط در هزینه هرچند بخت موفقیت در زمین را بالاتر می‌برد، ولی ممکن است در درازمدت تراز باشگاه را منفی کند (مشابه رویه این سال‌ها). از طرف دیگر کاهش هزینه‌ها با هدف رسیدن به سود بیشتر ممکن است نتیجه عکس بدهد، چرا که افت نتایج می‌تواند روی درآمدها (مثل درآمد لیگ قهرمانان و تبلیغات) هم تاثیر منفی بگذارد. به همین خاطر است که این دو باشگاه نیاز به برنامه‌ریزی بلندمدت و تعیین دقیق نقاط هدف دارند تا سود مالی و موفقیت ورزشی همزمان به دست بیاید.

تفاوت مهم خصوصی‌سازی یک کارخانه یا هولدینگ با استقلال و پرسپولیس در حضور هواداران و نقش آنهاست. برای اولی تنها رضایت سهامداران مهم است، در حالی که در مورد این دو باشگاه رضایت هواداران میلیونی هم اهمیت زیادی دارد. تراز مثبت بدون نتایج خوب در زمین فوتبال فقط رضایت سهامداران را به همراه خواهد داشت، در حالی که نارضایتی هواداران در درازمدت می‌تواند روی درآمدها و عملکرد مالی هم موثر باشد، پس بی‌توجهی به خواسته‌های آنها ممکن نیست.

بررسی عملکرد دو باشگاه منچستریونایتد و آرسنال در سال‌های اخیر به شفاف‌تر شدن این بحث بیشتر کمک می‌کند. دو مدعی قهرمانی لیگ برتر در شروع سال‌های 2000، در چند فصل اخیر و با مالکان جدید از کورس قهرمانی فاصله گرفته‌اند. وارد شدن به رقابت جدی قهرمانی نیاز به هزینه بیشتری دارد، ولی مدیریت این دو باشگاه حاضر به تزریق چنین پولی نیستند و نقطه هدف‌شان را (بدون اعلام رسمی) کسب سهمیه لیگ قهرمانان قرار داده‌اند. از نگاه مدیران این بهترین نقطه تقاطع میان اهداف مالی و ورزشی است و حاضر نیستند با بر هم زدن این تعادل ریسک کنند. در تاریخ دو باشگاه استقلال و پرسپولیس همیشه هدفی جز قهرمانی وجود نداشته، ولی با مالکیت خصوصی نمی‌توان اهداف ورزشی را بدون در نظر گرفتن اولویت‌های تجاری پیش برد. شاید از اولین اثرات ورود استقلال و پرسپولیس به این دنیای جدید، متحول شدن نگاه هواداران، دور شدن از رویاها و واقع‌بینی بیشتر باشد.

 

captcha
تازه ها
بیشتر