فوتبال ایران / شناسه خبر: 101751 / تاریخ انتشار : 1399/2/12 18:18
|
شائبه تعمد در سوءمدیریت

چرا فردای باشگاه دیگر مهم نیست؟

باشگاه‌ها در کلیدی‌ترین موضوعات حاضر به سرمایه‌گذاری نیستند اما میلیاردها پای قراردادهای گزاف و غیرحرفه‌ای از دست می‌دهند.

مازیار گیلکان| آنچه همیشه باشگاه‌های ایرانی را دچار چالش در قراردادها می‌کند، بی‌اهمیت بودن آینده در باشگاه‌داری است. این به یک عادت تبدیل شده که به آینده نگاهی ندارند. قرارداد همیشه در باشگاه‌ها مسأله امروز است، مسأله فردای باشگاه نیست.

روزی که باشگاه‌ها مشغول امضای قرارداد هستند، نه به آینده حرفه‌ای قرارداد توجهی دارند، نه به تعهدات پرداخت مبلغ قرارداد. آنچه اهمیت دارد انتشار یک خبر پرسر و صداست. حتی گاهی جنگ‌و‌جدل‌ها از فردای روز قرارداد شروع می‌شود و چالش پرداخت دستمزد اولین واکنش بعد از امضاست. این از عجایب باشگاه‌داری در ایران است. باشگاهی که حتی قسط اول بازیکن را نمی‌تواند بپردازد، قراردادی را فراتر از توان اقتصادی‌اش امضا می‌کند.

شاید پیش‌بینی این باشد که در باشگاه‌های خصوصی نباید این اتفاق بیفتد اما این سوءرفتارهای مدیریت در فوتبال ایران آنچنان همه‌گیر است که باشگاه‌های خصوصی -یا ظاهراً خصوصی- نیز درگیر همین روند و روش می‌شوند.

موضوع دیگر به‌غیر از بی‌اهمیت بودن قدرت پرداخت دستمزد، پیگیری‌های حقوقی قراردادهاست. باشگاه‌ها واحد حقوقی که امین باشگاه باشند در اختیار ندارند و مشاوران حقوقی پاره‌وقت دارند و در بسیاری از پرونده‌ها نیز بازنده‌اند. قراردادها نیز اغلب آنچنان غیرحرفه‌ای نوشته می‌شوند که پیروزی باشگاه در اختلافات اغلب غیرممکن است. باشگاه‌ها اغلب سواد حقوق ورزشی ندارند و چندان به اصول حرفه‌ای پایبند نیستند و سرانجام همیشه بازنده پرونده‌ها هستند و میلیاردها بدهی به‌جا می‌گذارند.

خریدهای شتاب‌زده برای مانورهای رسانه‌ای با قیمت‌های گزاف انجام می‌شود و گاهی باشگاه‌ها حتی معاینات پزشکی را با دقت انجام نمی‌دهند. در چنین فضایی بدیهی است که باشگاه بازنده این بازی باشد.

باشگاه‌ها در کلیدی‌ترین موضوعات حاضر به سرمایه‌گذاری نیستند اما میلیاردها پای قراردادهای گزاف و غیرحرفه‌ای از دست می‌دهند. باشگاهی که حاضر نیست یک تیم حقوقی کاربلد داشته باشد، حاضر به پرداخت خسارت‌های بزرگ می‌شود که نتیجه قراردادهای غیرحرفه‌ای است.

تکرار این سوءرفتارها شائبه تعمد برای حراج سرمایه باشگاه‌ها را ایجاد می‌کند، چون باورش سخت است که نکاتی بدیهی طی سال‌های سال باشگاه‌داری درک نشوند و هربار باشگاه‌ها با تکرار اشتباهات با آسیب‌های مالی مواجه شوند.

حتی یک باشگاه خصوصی متمول ابایی از زیان‌های بزرگ در فوتبال ایران ندارد و حاضر به تغییر رفتار نیست و همواره هزینه‌ها را بیشتر و قیمت فوتبال را گزاف‌تر می‌کند و سرمایه‌اش را بیشتر به خطر می‌اندازد. این روند تعجب‌آور و تردیدبرانگیز است که باشگاه‌داری با چه اهدافی انجام می‌شود؟

شکست در پرونده‌های شکایت بازیکنان و مربیان خارجی به خبری روزمره در فوتبال ایران تبدیل شده و برای باشگاه‌ها پذیرفتنی و عادی است. همه از آینده این روند خبر دارند اما باشگاه‌ها به سوءرفتار خود ادامه می‌دهند و از آینده ترسی ندارند. اما واقعیت این است که آینده این نوع باشگاه‌داری هولناک است.

captcha
تازه ها
بیشتر