ورزش ایران / شناسه خبر: 101987 / تاریخ انتشار : 1399/3/6 01:00
|
تعویق یک‌ساله المپیک برای تمامی دنیاست و نه‌فقط برای ما

ارغوان: فضای تمرین به ما بدهید

آقای شاهین‌طبع همیشه یک برنامه تمرینی و کلیپ‌های آن را برای ما می‌فرستد و طرح و روالی مشخص و حساب‌شده در این خصوص دارد.

وصال روحانی - روزبه‌ ارغوان، عضو کارساز 10 سال اخیر تیم ملی بسکتبال ایران مثل سایر اعضای جامعه ورزش روزهای سختی را در ایام تلخ کرونایی می‌گذراند. او هم مثل سایرین مجبور است به‌تنهایی و در خانه تمرین کند، حال آنکه مقتضیات یک تمرین خوب و مؤثر برای بسکتبالیست‌های بلندقامت و درشت‌جثه، سالن‌های بزرگ و فضاهای باز است و در یک اتاق و هال نمی‌توان تمرین کرد؛ آن هم در شرایطی که آن فرد ملی‌پوش و حرفه‌ای هم به‌شمار آید.

این بسکتبالیست 21ساله مجرد که متولد شهر بجنورد و ساکن مشهد است و با تیم ملی بسکتبال در سال 2013 به عنوان قهرمانی آسیا و در سال 2017 به نایب‌قهرمانی این قاره (پس از استرالیا) دست یافته، اعتقاد دارد سران ورزش و بزرگان بسکتبال باید برای ایامی از این دست که در آن به‌سر می‌بریم، فضاها و مکان‌های تمرینی بزرگتر و بهتری را فراهم آورند، زیرا تمرین در داخل یک اتاق کوچک حتی اگر روزی 10 ساعت صورت پذیرد، تأثیرگذاری یک تمرین کوتاه در داخل سالن و ورزشگاه را ندارد و فقط یک دلخوشی صرف و تلاش کم‌ثمر است که وقت زیادی را می‌گیرد، اما باعث رشد و اعتلای ملی‌پوشان هیچ رشته‌ای نمی‌شود و برعکس، عامل عقب‌گرد و نزول است.

***

آقای روزبه، در این روزهای دشوار و محدود کرونایی، تمرین در خانه را چطور طراحی و اجرا می‌کنید؟

نهایت تلاشم را می‌کنم اما چه فایده که تمرین در یک محیط محدود و اتاق دربسته بیشتر ما را فرسوده و بدحال می‌کند تا خوشحال و موفق. امکانات تمرین من مثل سایرین در کمترین حد است و دست‌های‌مان واقعاً بسته است.

اتاقی که تمرین‌هایت را در آن انجام می‌دهی چه ابعادی دارد؟

یک اتاق 3 در 4 که بدیهی است برای به‌اصطلاح شلنگ تخته انداختن، بسیار کوچک و ناکافی است. دراز و نشست و حرکات کششی و سایر اجزای آمادگی جسمانی در دستور کار من قرار دارد اما وقتی کار تمام می‌شود، احساس می‌کنم بیشتر اتلاف وقت کرده‌ام تا یک کار مفید.

برای حل این مشکل چه می‌کنید؟

کاری نمی‌توان کرد، شما جای من بودید چه می‌کردید؟

منظورم این است که راهکارتان برای حل این معضل چیست؟

من به سران ورزش ایران پیشنهاد می‌دهم فضاهای ورزشی بهتر و بزرگتری را برای ورزشکاران مطرح و ملی‌پوشان رشته‌های مختلف جور کنند. درست است که تمرین در سالن‌ها و ورزشگاه‌ها با هدف جلوگیری از ابتلا به کرونا ممنوع شده است ولی تمرین محدود در خانه هم ثمری ندارد و همانطور که قبلاً گفتم حتی یک‌دهم تأثیرگذاری تمرین در سالن و ورزشگاه را ندارد.

ولی اگر فضایی را درنظر بگیرند و شلوغ شود، بر اثر نزدیکی افراد به یکدیگر ممکن است موجب گسترش مجدد بیماری «کووید-19» (کرونا) شود.

می‌توان این قضیه را مدیریت کرد و هر ساعت یا هر دو ساعت یک‌بار تعداد محدودی از ورزشکاران با فاصله‌گذاری مناسب با یکدیگر تمرین کنند و سپس بساط‌شان را جمع کنند و بروند و گروه بعدی بیایند.

اما این همان حالت تمرین در سالن و ورزشگاه را پیدا می‌کند.

می‌دانم، ولی آنچه قطعی است و تردیدی درباره آن وجود ندارد، کم‌اثر بودن تمرین در خانه و تأثیر اندک کارهای آمادگی جسمانی در اتاق‌های کوچک دربسته است. از هیچ بهتر است اما فقط وقت را هدر می‌دهد و یک‌نوع دل خوش کردن الکی است.

چه چیزهایی را برای تمرینات‌تان در خانه جور کرده‌اید؟

دوتا دمبل و چیزهایی اندک از همین دست. هر کاری را که به سلسله تمرینات آمادگی جسمانی مربوط می‌شود انجام می‌دهم، اما نه خودم راضی‌ام و نه این کارها در سطح و اندازه‌های ورزش حرفه‌ای و افراد شاغل در آن است.

راه‌حل دیگری را نیافته‌ای؟

گاهی به پشت‌بام خانه‌مان هم می‌روم و آنجا تمرینات استقامتی انجام می‌دهم اما مگر یک پشت‌بام چند متر است و چه میزان وسعت دارد که بتوان روی آن حساب کرد.

تعدادی از ورزشکاران ملی‌پوش و بخصوص شهرستانی‌ها می‌گویند به جاده‌ای در اطراف شهر می‌روند و آنجا کیلومترها می‌دوند و به این ترتیب تمرینات آمادگی جسمانی‌شان اثرگذاری بسیار بیشتری دارد و در حد روزهای عادی و مثل ایام قبل از کروناست.

آنها می‌توانند زیرا فضا و شرایط شهرستان‌ها این کار را ایجاب می‌کند، اما در تهران تقریباً غیرممکن است و کار ایراد پیدا می‌کند. حتی اگر ایراد نکند و بروم و بدوم و تمرین پرثمر باشد، با این دغدغه همراه خواهد بود که مبادا مبتلا به این بیماری شوم و اعضای خانواده‌ام را هم بیمار کنم.

آیا تمرینات داخل خانه شما و هم‌تیمی‌های‌تان (شهرداری گرگان) به‌طور یکدست و هماهنگ و گروهی انجام می‌شود و توسط سرمربی‌تان (مهران شاهین‌طبع) طراحی، مدیریت و کنترل می‌شود؟

آقای شاهین‌طبع همیشه یک برنامه تمرینی و کلیپ‌های آن را برای ما می‌فرستد و طرح و روالی مشخص و حساب‌شده در این خصوص دارد، اما اینکه به‌طور آنلاین آن را کنترل کند و همه بچه‌ها روی تبلت با یکدیگر در تماس باشند، خیر. چنین وضعیتی برقرار نیست و اصولاً نیازی هم به آن وجود ندارد.

اما اگر کارتان به‌طور زنده و لحظه‌ای هدایت می‌شد، حس یک تمرین واقعی و گروهی را پیدا می‌کرد.

بالاخره بعد از این همه سال کار و تمرین و تلاش در بالاترین سطح ما بلدیم چه بکنیم تا تمرینات‌مان علمی و کارساز از آب درآید. این از واجب‌ترین امور و بدیهی‌ترین کارها برای ملی‌پوشان است و اصولاً یک ورزشکار مطرح باید در این زمینه‌ها به اندازه کافی حساس و فعال باشد و تمام جوانب را در کارش رعایت کند. روزش برای ما ورزشکاران حرفه‌ای در عین تخصصی بودن یک نیاز و تجارت هم هست و باید تمامی شاخصه‌های آن را رعایت و اجرا کنیم تا موفق باشیم و به اهداف گوناگون خود برسیم.

لیگ برتر بسکتبال هم نیمه‌کاره رها شد و تعطیلی و عدم پیگیری آن قطعیت یافت. آیا با این موضوع موافقی یا فکر می‌کنی باید لیگ را ادامه می‌دادند؟

با تعطیلی لیگ موافقم زیرا اگر ادامه می‌دادند و کسی بیمار می‌شد و این قضیه به سایرین بسط می‌یافت، بسیار بد می‌شد. با توجه به اینکه تمامی مسابقات کشور تا آخر اردیبهشت‌ماه تعطیل اعلام شد و احتمال استمرار آن تا آخر خرداد هم وجود دارد، چاره‌ای جز اعلام تعطیلی نبود. حالا و به‌واقع پس از اتمام بحران کرونا می‌توان نشست و برای فصل بعدی به‌طور دقیق و مؤثر برنامه ریخت و آن موقع قطعاً مشکلات بسیار کمتر از امروز و دست‌ها به‌غایت بازتر خواهد بود و با اعصاب راحت و حضور تماشاگران مسابقات هم پررونق‌تر خواهد شد.

فکر می‌کنی تأخیر یک‌ساله در برگزاری المپیک توکیو و ارجاع آن به مرداد 1400 بیشتر به سود ماست یا به ضرر ما؟

چه سود داشته باشد و چه ضرر، برای تمامی 12 کشوری است که مجوز شرکت در بسکتبال المپیک را گرفته‌اند و مختص ما نمی‌شود. تمامی لیگ‌های جهان هم مثل لیگ بسکتبال ما راکد هستند و تعطیل شده‌اند در نتیجه سود و ضرر آن برای همگان است و فقط برای ما مصداق ندارد. ما یک سال و اندی برای المپیک بعدی وقت داریم و سایر کشورها هم همینطور و هرکس برای این مهم بهتر برنامه‌ریزی کند، برنده ماجرای تأخیر در برگزاری المپیک خواهد بود و هرکس کوتاهی کند، متضرر خواهد شد، چه ‌ما و چه سایرین.

آرزوی بزرگت در این لحظه چیست؟

اینکه این گرفتاری‌ها تمام شود و اردوها و تمرینات و مسابقه‌ها دوباره آغاز گردد و همه به شرایط خوب گذشته برگردیم و فعالیت کنیم و لذت ببریم. اینها چیزهایی است که قبلاً به آن عادت کرده بودیم چون همیشه وجود داشت اما حالا که چند ماهی است. آن را از دست داده‌ایم، تازه قدرش را می‌فهمیم.

 

captcha
تازه ها
بیشتر