پرسپولیس / شناسه خبر: 102105 / تاریخ انتشار : 1399/3/31 19:32
|
تمامی خوشبختی‌ها و نگون‌بختی‌های محمد انصاری

افسوس‌های ماندگار یک مدافع درخشان

وصال روحانی /پیام‌های کوتاه اما سرشار از امیدی که تمامی بازیکنان تیم فوتبال پرسپولیس برای محمد انصاری فرستاده‌اند در عین اینکه برای او نویدبخش بوده، خبر از استمرار مشکلات جوانی می‌دهد که ظهوری توفانی در فوتبال ایران داشت اما سال‌های بعد از آن برای او با فرودها و نزول‌های متعددی همراه شده است.
مصدومیت مجدد انصاری از ناحیه رباط صلیبی و عمل جراحی روی آن که به معنای 7 تا 9 ماه حاشیه‌نشینی دوباره برای اوست، باز هم ثابت کرد که وی به رغم استعدادهای فراوانش فاقد جسمی است که با روح او همخوانی داشته باشد. انصاری ابتدا دو سال و اندی پیش از همین ناحیه آسیب دید و حدود 10 ماه از میدان دور ماند و می‌توان تصور کرد که غیبتی در همین حدود انتظار او را در این مصدومیت تازه می‌کشد و حتی اگر او خوش‌اقبال باشد و بعد از 7 ماه برگردد، بخش پایانی فصل معوقه 99-1398 و حداقل چهار ماه اول فصل 1400-1399 لیگ برتر ایران را از دست خواهد داد و آنقدر جای خالی در کارنامه و دفتر کارش وجود خواهد داشت که پرکردن ساده آن نیز بسیار زمانبر و به گونه‌ای خواهد بود که سایرین نیز نسبت به فرجام آن احساس خوشبینی نخواهند کرد.
 این در حالی است که انصاری بعد از ظهور اولیه‌اش در سطح اول فوتبال ایران در سال‌های 1394 و 95 نویدبخش خلق بازیکنی را داده بود که پتانسیل رسیدن به بالاترین سطوح را دارد و با قدری صبر و خرد و مهارت فردی به یکی از بهترین مدافعان چپ فوتبال ایران در سال‌های معاصر تبدیل خواهد شد.

تبعات یک کوچ اجباری
برانکو ایوانکوویچ سرمربی وقت پرسپولیس که شجاعت نشان داده و در لیگ شانزدهم طی دیدار حیثیتی این تیم مقابل استقلال به محمد انصاری بی‌تجربه اولین بازی در ترکیب ثابت سرخ‌ها را ارزانی داشت (انصاری به ستاره آن دیدار تبدیل شد) در فصل بعدی با احتساب تغییراتی که در دفاع وسط قرمزها ایجاد شده بود، انصاری را از دفاع چپ جدا و به مدافع وسط و زوج سید‌جلال حسینی در این منطقه تبدیل کرد.
رفتن محسن بنگر و علیرضا نورمحمدی از جمع قرمزها و کم‌بودن شمار مدافعان وسط در تیم، پایه‌گذار کوچ اجباری انصاری به قلب خط دفاع شد اما آن جوان بلندبالای لاغراندام چنان در این پست جدید سریع جا افتاد و درخشید که انگار سال‌ها مدافع وسط بوده و همه درس‌های آن را آموخته و در چنین فضایی زندگی کرده است.
این تلألو به حدی بود که کارلوس کی‌روش هم انصاری را برای همین پست (مدافع وسط) به چند تا از اردوهای ملی فراخواند و در سه چهار بازی تدارکاتی هم لباس ملی را به تن وی پوشاند.  اگر انصاری در نهایت در اردوهای ملی ماندگار و بازیکن همیشگی این تیم نشد، نه به سبب بی‌استعدادی و شایسته نبودن وی بلکه به دلیل تعدد نیروهای شایق در هر دو پست مدافع وسط و چپ تیم ملی بود که امکان فراخوان دائمی او را اندک و به واقع ناممکن می‌ساخت و البته کش‌وقوس دائمی سرمربی پرتغالی تیم ملی با سرمربی کروات پرسپولیس نیز مزید بر علت شده بود تا هرگونه امکان فیکس شدن انصاری در اروپا و مسابقات تیم ملی یک چیز دور از ذهن باشد.

از همه بدتر
پس از آن نامرادی‌های انصاری بیشتر و بیشتر شد. محمد نادری از هیچ کجا (و به واقع از پیشینه بازی‌اش در راه‌آهن، تراکتور و کورترای بلژیک) سربرآورد و دفاع چپ محبوب برانکو شد و در دفاع وسط زوج شجاع خلیل‌زاده و سید‌جلال حسینی چنان کم‌نقص عمل کرد که کمتر عقل سلیمی می‌پذیرفت صحنه را به دست افرادی به جز آنها بسپرد.  اولین مصدومیت رباط پای انصاری برخاسته از محاسبات فوق نبود اما بی‌تأثیر از آن هم نشان نمی‌داد محصول دربه‌در شدن بازیکنی بود که نمی‌دانست بالاخره مدافع وسط است یا چپ و اگر هر دو است چرا در استفاده از وی استمرار لازم مشاهده نمی‌شود. از همه بدتر بدن شکننده و بیش از حد لاغر انصاری بود که نه ایوانکوویچ و نه جانشینان وی و نه البته پزشکان پرسپولیس و کارشناسان امر تلاشی مؤثر برای پر و پیمان کردن آن انجام ندادند.  نتیجه کار و بازی او در پست‌های پرمسئولیت و سرشار از برخوردی مثل دفاع وسط و چپ نیز سبب شد او به مصدومیت‌هایی تن بدهد که هر یک می‌توانست و هنوز هم می‌توانند پایانی بر حضور وی در کل میادین فوتبال باشد.

فرصت‌های از دست رفته
گفته می‌شود انصاری و رباط آسیب‌دیده او چیزی نبوده که سایر پزشکان و کارشناسان آن را کامل بدانند و او در یک سال بعد از آن هیچ‌گاه با پایی راحت و قوی و با خیالی مطمئن توپ نزده و همین مسأله پایه‌گذار مصدومیت مجدد وی شده اما اگر او بدنی قوی و عضلانی و مقاوم‌تر (همچون «شجاع») داشت و یا از عقل و درایتی برتر (مانند «سید‌جلال») بهره می‌گرفت، هرگز یکی از دو مصدومیت رباط خود را هم متحمل نمی‌شد چه برسد به هر دوی آنها را.
 دلایل اصلی این بدبیاری‌ها و مصدومیت‌ها هرچه باشد، این مصدومیت‌ها سبب شده فوتبالیست 29 ساله و همچنان درخشان و توانایی که می‌توان او را چه در زمینه قابلیت‌های دفاعی و چه به هنگام پیشروی و سانتر روی دروازه رقبا از بهترین‌ها دانست، از حق خود دور بماند و ادامه سال 1399 که به سبب شروع کرونایی‌اش تأسف‌بار بوده، با تأسف بیشتری برای او همراه گردد و افسوس ماندگار را برای وی در برداشته باشد. افسوسی که تصور تمامی فرصت‌های از دست رفته آن را برای انصاری سخت‌تر و غیر‌قابل تحمل‌تر می‌سازد.

captcha
تازه ها
بیشتر