پرسپولیس / شناسه خبر: 102110 / تاریخ انتشار : 1399/4/2 19:15
|
ضرر مدیران فوتبالی به مراتب کمتر از غیرفوتبالی‌هاست

عبدی: با رفتارهای پوپولیستی به پرسپولیس لطمه زدند

پول مربی و بازیکن را بدهند اما اندازه این قراردادها و تعهدها چقدر باید باشد؟


محمدقراگزلو/کاپیتان، مربی و عضو هیأت مدیره پرسپولیس. نزدیک به سه دهه از عمر حسین عبدی در این مناصب و پست‌ها گذشت. حالا او سرمربی تیم نوجوانان است اما صحبت‌های مهمی درباره مشکلات مدیریتی پرسپولیس دارد. عبدی بخشی از این مشکلات را گفت و مسائل مهم‌ترش را برای گفت و گوی بعدی گذاشت. او که مدتی در اسپانیا قرنطینه شده بود حالا باید برای رقابتی دشوار با تیمش در مسابقات قهرمانی آسیا آماده شود.

از حضورتان در اسپانیا و دوران طولانی قرنطینه در آن کشور برایمان بگویید.
ما اخبار کرونا در ایران را داشتیم. وقتی چنین اتفاقی رخ داد شروع کردیم به رعایت کردن. آنجا الکل گرفتیم و موارد بهداشتی را رعایت می‌کردیم اما در اسپانیا با هرکسی صحبت می‌کردیم اطلاعی از ورود کرونا به آنجا نداشت. مثلاً در داروخانه از شیوع ویروس کرونا می‌پرسیدیم اما می‌گفتند اینجا هنوز نیامده. این تقریباً سه چهار روز قبل از آن بود که دولت اسپانیا اعلام کند کرونا آمده چون آنجا همه به دولت اعتماد دارند.


یعنی خبرش زودتر در رسانه‌های مجازی منتشر نشده بود تا مردم را بترساند؟ مردم آنجا اخبار فضای مجازی را باور ندارند؟

ببینید مردم آنجا به رسانه‌های مجازی اهمیت می‌دهند اما همه منتظرند تا دولت برنامه‌هایش را اعلام کند و وقتی برنامه را اعلام کرد همه رعایت می‌کنند. یک روز جمعه بود که دولت اعلام کرد و از روز یکشنبه همان هفته قرنطینه شروع شد به مدت دو هفته که هر دو هفته تمدید شد و چند ماه طول کشید. در مقطعی آمار تعداد مبتلایان و کشته‌ها بسیار زیاد شد اما همه شرایط قرنطینه را رعایت می‌کردند و از خانه بیرون نمی‌رفتند. فقط برای سه کار می‌شد از خانه بیرون رفت؛ مراجعه به پزشک، خرید و داروخانه.


چطور این را کنترل می‌کردند؟
پلیس همه جا حضور داشت و گشت شبانه‌روزی داشتند. اگر کسی را هم بیرون می‌دیدند که بی‌دلیل بیرون آمده از کارت ملی‌اش عکس می‌گرفتند و برایش جریمه می‌فرستادند؛ جرایمی که به ۶۰۰ تا ۷۰۰ یورو هم می‌رسید و اگر کسی مقاومت می‌کرد حتی زندانی‌اش می‌کردند. در شهری که ما بودیم همین الان هم این مسأله وجود دارد.


بگذریم. برسیم به فوتبال. می‌دانید که بین افرادی که خواهان برگزاری ادامه لیگ هستند و آنهایی که می‌گویند نباید مسابقات برگزار شود یک دوقطبی وحشتناک شکل گرفته. اکثر تیم‌هایی هم که تومار نوشتند و خواستار تعطیلی لیگ هستند تیم‌های خصوصی‌اند.
اول اینکه باید بدانیم فوتبال مال ما نیست و ما اختراعش نکردیم. یعنی مثل ورزش‌های سنتی خودمان از قبیل کشتی، چوگان، باستانی و ورزش‌های بومی‌مان نبوده که در آن صاحب سبک باشیم. شاید الان خیلی از کشورها برای پیشرفت در این ورزش‌ها به ما نگاه می‌کنند تا بهتر بشوند اما ما هم برای پیشرفت در سبک‌ها و سیستم‌های فوتبال و اینکه قدرت بالاتری در این رشته داشته باشیم به کشورهایی مثل برزیل، فرانسه، آلمان، ایتالیا، انگلیس و در چند سال اخیر اسپانیا نگاه کرده‌ایم که سبک‌های تازه و متفاوتی داشتند. یعنی از روی دست آنها نگاه کرده‌ایم تا اشکالات‌مان را برطرف کنیم. در کرونا هم همینطور است. خلاقیت خیلی خوب است اما تجربیات مثبت و منفی که از بعضی کشورها به دست می‌آوریم می‌تواند کمک کند. یعنی باید ببینیم اگر آنها توانستند لیگ‌شان را شروع کنند و ادامه دادند با چه شرایطی بوده است که ما هم بتوانیم خودمان را به آن شرایط نزدیک کنیم. حالا بحثی که پیش می‌آید می‌گویند آنها امکانات دارند اما باید بدانیم در عوض آنها ضرر بیشتری هم می‌کنند چون تماشاگران‌شان به ورزشگاه نمی‌آیند. چیزی که وجود دارد و باعث برگزاری مسابقات می‌شود این است که اگر فوتبال نباشد یک مقدار افسردگی ایجاد می‌کند. در این چند وقت فوتبال حتی اگر از طریق تلویزیون تماشا شود یک مقدار می‌تواند حال و هوای جامعه را عوض کند. بحث بعدی هزینه زیادی است که باشگاه‌ها متحمل می‌شوند و اگر این ماجرا طولانی‌تر شود برای‌شان تعطیلی بهتر است اما بحث همه‌جانبه باید باشد. البته سلامتی مهم است و همه باید یکسری موارد پیشگیرانه را رعایت کنند اما قضیه این است که این همه هزینه می‌شود تا فوتبال اتفاق بیفتد.


چیزی که مخالفان برگزاری لیگ می‌گویند، این است که مناسبات اقتصادی لیگ‌های اروپایی و مسأله حق پخش آنجا با اینجا کلی تفاوت دارد و نمی‌توان لیگ ما را با لیگ‌های اروپایی مقایسه کرد.
نمی‌توانیم صفر و صدی نگاه کنیم. الان باشگاه‌ها دارند ضرر می‌کنند. آنها هزینه می‌کنند تا فوتبال را نگه دارند و دولت هم کمک می‌کند و باید اتفاق بیفتد. بانک‌ها دارند کمک می‌کنند چون اکثر باشگاه‌ها مقروضند. شما چرا پارک می‌سازید؟ چرا هزینه می‌کنید؟ حتماً که برای پول درآوردن نیست. بعضی جاها ما سرمایه‌گذاری می‌کنیم تا مردم شاداب‌تر باشند. فوتبال هم همین است. حق پخش بحق‌ترین چیزی است که باشگاه‌ها باید بگیرند و به آنها نمی‌دهند اما یک بحث دیگر هم هست. فوتبال را باید زنده نگه داشت و هزینه‌هایش را پرداخت کرد چون اگر نباشد بخشی از جامعه دپرس می‌شوند. این وظیفه دولت و بانک‌هاست که با منابع مالی که دارند به کمک باشگاه بیایند و وام بدهند تا باشگاه‌داری معنا پیدا کند.


برسیم به ماجراهای مدیریت باشگاه پرسپولیس و مشکلاتی که این باشگاه دارد. مثلاً اینکه بعد از تغییر و تحولات اسفندماه گذشته نزدیک ۴ ماه است باشگاه با سرپرست موقت اداره می‌شود و هیأت مدیره نیز با کمبود عضو مواجه است.
در مورد مدیریت باشگاه پرسپولیس بحث‌های زیادی وجود دارد که الان موقعش نیست درباره‌اش صحبت کنم. فقط این را بگویم که در باشگاه پرسپولیس یکسری مسائل جور دیگری بیان می‌شد و در موقعیت مناسب به آنها خواهم پرداخت اما به صورت کلی می‌خواهم بگویم اگر می‌خواهیم یک باشگاه ساختارمند داشته باشیم باید باشگاه ارکان اساسی داشته باشد، مثل هیأت مدیره که حداقل ۵ نفر عضو آن باشند یا حتماً باید مدیرعامل داشته باشد. الان در خیلی از فدراسیون‌ها و باشگاه‌ها دارند با سرپرست کار را پیش می‌برند. این ساده‌تر است از اینکه شما مدیرعامل بیاورید و بردارید که بعضی جاها خوب جواب داده و بعضی جاها مشکل داشته اما حتماً یکسری افراد از خانواده فوتبال می‌توانند کمک کنند. اینطور نباشد که فقط مسائل مالی در نظر گرفته شود. در باشگاه‌داری مسائل دیگری هم وجود دارد که باید لحاظ کنند. در واقع اگر مدیران باشگاه، تحصیلکرده فوتبال یا هر رشته دیگری باشند در آن رشته به مراتب مشکلات را راحت‌تر لمس می‌کنند و با زبان فوتبال مشکلات را آسان‌تر حل می‌کنند. در صورتی که افراد غیر ورزشی و غیر فوتبالی که با روش‌های چکشی و مدیریتی می‌خواهند به نتیجه برسند معمولاً مشکلات و اختلافات زیادی ایجاد می‌کنند ضمن اینکه بعضی مصلحت‌ها باعث ایجاد مشکلات داخلی و تنش می‌شود. البته اگر خارج از منافع شخصی بخواهند در اتاق بسته مشکلات را حل کنند من موافقم. می‌‌توانند جدل کنند اما همه نباید بله قربان‌گو باشند. در کنار بحث‌های مدیریتی و ساختاری، افراد تحصیلکرده در آن رشته و آنهایی که عمری را در آن باشگاه یا رشته گذرانده‌اند، می‌توانند به مدیریت آن مجموعه رنگ بهتری بدهند.


یکی از بحث‌هایی که مطرح کردید بحث درآمدزایی باشگاه پرسپولیس است که ظاهراً با فرمولی از قبل نوشته شده پیش می‌رود و در تمام این چند سال ظاهراً باشگاه هیچ راه و روش دیگری برای درآمدزایی نداشته است.
این بحث مربوط به زمان ماست که بعد از فصل نقل و انتقالات در باشگاه صورت گرفت. آن زمان مشکلاتی درست شد اما ما سه هفته زمان گذاشتیم و برای حل مشکلات مالی مسائلی را پایه‌گذاری کردیم. قرار بر این بود تا کارهای خلاقانه‌ای برای درآمدزایی داشته باشیم و بحث‌های زیادی هم در این باره صورت گرفت و بودجه تعیین شد. حالا اینکه بعداً انجام شد یا نشد یک بحث دیگر است. کارهای زیادی مصوب شد و بودجه هم برایش گذاشتند و اصرار داشتند انجام شود اما یک گپ در باشگاه افتاد و عدم برنامه‌ریزی در مسائل فنی و مالی بیشترین هزینه را برای باشگاه رقم زد. شما می‌دانید هر فصل بیشترین هزینه باشگاه برای چه چیزی صورت می‌گیرد؟

---


بازیکنان و مربیان.
دقیقاً. می‌خواهم بدانم اگر قرار باشد بیشترین پرداختی باشگاه به بازیکنان و مربیان باشد یعنی تمام دنیا عقل‌شان را از دست داده‌اند که دنبال بازیکن‌سازی می‌روند و می‌خواهند خون جدیدی به رگ باشگاه تزریق کنند؟ آنها می‌دانند که باید این کار انجام شود. اینکه خودت یک بازیکن درست کنی، پرورش بدهی و بعد با قیمت بالا بفروشی. الان ارزان‌ترین بازیکن یک باشگاه حرفه‌ای چقدر می‌ارزد؟ ۱۵ تا ۲۰ میلیون دلار یا یورو. این در شرایطی است که قیمت بازیکنان در حدود چهار سال از پایین‌ترین مبلغ به این رقم می‌رسد. شما می‌توانید در باشگاه پرسپولیس هم بخشی از این کار را انجام بدهید. به اصرار من منابع این کار در باشگاه تأمین شد. ما توانستیم تمام مطالبات را پرداخت کنیم و نگاهی هم داشتیم به تیم‌های پایه. فکر می‌کنم کل بودجه‌مان ۳۰ میلیارد تومان بود که ۲۴ میلیارد تومانش برای مربی و بازیکن هزینه شد اما مشکل من و بحثی که صورت گرفت این بود که نباید یک پنجم کل بودجه‌مان را به یک نفر بدهیم یا چهار پنجم بودجه را به کل بازیکنان و مربیان. یا اینطور نباشد که یک‌هشتم کل بودجه را به سه نفر بدهیم. این همان اتفاقی است که بعد از آن در باشگاه افتاد و الان نتایجش را می‌بینید که بدهی‌های نجومی برای باشگاه به وجود آمده و دوستان با رفتار پوپولیستی‌شان باعث این اتفاقات شدند. ما به یک بازیکن یا یک مربی X میلیون تومان می‌خواهیم بدهیم اما کار صحیح مدیریتی در این مورد چیست؟ من در بازار یک ماشین می‌خواهم بخرم اما سه برابر مبلغ واقعیش می‌خواهم برایش پول بدهم ولی وقتی پول نباشد از کجا باید پرداخت شود؟ ما ۲۴میلیارد هزینه کردیم و ۶ میلیارد هم ذخیره کردیم. 4/2میلیارد هم برای زیرساخت‌ها و تیم‌ ب و پایه‌ها بودجه تعیین کردیم، نه برای یک نفر بلکه برای زیرساخت‌ها که شامل زمین، خوابگاه و استادیوم است. قرار بود گوشه‌ای از ورزشگاه درفشی فر را خوابگاه کنیم. یکسری آدم آوردیم، مناقصه بگذاریم که کجا این را درست کنیم. می‌خواستیم آکادمی منطقی‌تری درست کنیم و از این بودجه استفاده کنیم. مربی بیاوریم، به مربیان آموزش بدهیم و بازیکنان سراسر ایران را زیر نظر بگیریم. خود من ۳۵۰۰ بازیکن را طی چهار یا پنج ماه دیدم. آنها حتی پول پرداخت می‌کردند تا تست بدهند. بدون پول تمام دوران هیأت مدیره کار کردم و حقوقی نگرفتم چون دنبال نتیجه بودم. من حدود ۲۲ سال به عنوان بازیکن برای پرسپولیس بازی کردم و مدت ۵ سال هم به عنوان مربی و عضو هیأت مدیره در این باشگاه بودم پس از من چنین انتظاری می‌رفت که زمان بگذارم و این طرح را به نتیجه برسانم اما متأسفانه نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد. برای اینکه باشگاه غیر از برنامه‌ریزی‌های روتین به پول برسد باید خلاقیت داشته باشد و زیرساخت‌هایی را ایجاد کند. مثلاً اگر یک بازیکن را بخرید و ترانسفرش کنید، این خوب است و شما به یک پولی می‌رسید اما شما رفته‌اید یک بازیکن آماده را خریده‌اید و ترانسفرش کردید. اگر اینطوری است که آکادمی پرسپولیس را کلاً حذف کنیم. من یادم نمی‌آید در این سال‌ها بازیکنی از آکادمی پرسپولیس به تیم اصلی رسیده باشد. شاید آخرین‌هایش، من، مرحوم فریبرز مرادی، جمشید شاه محمدی و رضا عابدیان باشیم. خیلی‌ها هم رفتند و دوباره آمدند. آن موقع کار سنتی انجام می‌شد اما به مراتب درست‌تر بود. آن زمان غیر از احترام به پیشکسوت و هوادار یک بحث دیگری هم وجود داشت؛ اینکه به کسانی که از زیرمجموعه باشگاه بالا آمدند نگاه ویژه‌تری می‌شد. خود آقای پروین این نگاه ویژه را داشت و به بازیکنان پایه پرسپولیس دور می‌داد. در سال‌های اخیر علیرضا حقیقی هم جزو معدود بازیکنانی بود که از پایه‌ها بالا آمد. ما برای به نتیجه رساندن این روش نیاز به زیرساخت داریم، امکانات، تکنولوژی و مربیان به روز می‌خواهیم که حقوق مناسبی بگیرند. سپس از آنها می‌توانیم انتظار بازیکن ساختن داشته باشیم. بازیکن جوان از خدایش هست که برای پرسپولیس بازی کند. من شنیدم تیم‌های پایه پرسپولیس به لیگ پایین‌تر رفتند چون اینجا زیرساختی وجود ندارد. بازیکنان می‌روند جای دیگر چون ساختار بهتری دارند و شاید تیم‌های بزرگسال‌شان نگاه بهتری به آنها داشته باشند. ممکن است در تیم‌های دیگر به آنها حقوق‌های بهتری هم پرداخت شود. باور کنید همان بازیکنان حاضرند نصف همان امکانات و پول را بگیرند و در پرسپولیس بمانند اما وقتی امکاناتی نمی‌دهند و راهی برای رسیدن به تیم بزرگسالان وجود ندارد خب به تیم‌های دیگر می‌روند تا امکانات بهتر، خوابگاه و حقوق بیشتر دریافت کنند. شما باید برای حل معضلات باشگاه ببینید بیشترین هزینه کجا صورت می‌گیرد. من شنیدم زمین ورزشگاه درفشی‌فر چمن مصنوعی شده، در حالی که در آن سالی که ما بودیم می‌شد با ۱۰۰ میلیون تومان چمن طبیعی آن ورزشگاه را مرمت کرد. حالا از یک فوتبالیست بپرسید دوست دارد در چمن طبیعی بازی کند یا مصنوعی؟ از یک مربی بپرسید دوست دارد در چمن طبیعی مربیگری کند یا چمن مصنوعی؟ از تماشاچی فوتبال بپرسید در چمن طبیعی فوتبال برایشان جذاب‌تر است یا مصنوعی؟ درست است که چمن مصنوعی می‌‎تواند یک آلترناتیو باشد اما همه چیز نیست. می‌خواهم بدانم کدام‌ باشگاه حرفه‌ای زمین طبیعی‌اش را ازبین می‌برد و مصنوعی می‌کند؟ هر جای دنیا این را بگویید می‌خندند. مگر ورزشگاه شهیدان اسماعیلی که چمن مصنوعی بود دست باشگاه نبود، چرا دوباره دنبال یک زمین چمن مصنوعی بودند؟ می‌شد با این بودجه و برنامه‌ریزی کارهای بهتری انجام داد و اصلاً به کل بودجه دست نمی‌خورد. اینها کمک می‌کرد تا از لحاظ افزایش دارایی به باشگاه کمک شود و هزینه‌ها پایین بیاید ضمن اینکه آن ساختار برای شما درآمدزا هم هست. اصلاً قرار بود شرایطی ایجاد کنیم تا در آنجا بتوانیم ‌بچه‌ها را اسکان بدهیم. در این صورت پول هتل نمی‌دادیم و مشکلاتی مثل اینکه تیم را به هتل راه نمی‌دهند یا مسائل دیگر اصلاً به وجود نمی‌آمد و کل ورزشگاه در اختیارتان بود. شما از یک هتل ورزشی چه چیزی می‌خواهید؟ اینکه امکانات خوبی داشته باشد، سرویس‌دهی و آرامش داشته باشد و زمین فوتبال بغل دست شما باشد. نشانه‌های این تعریف، شما را یاد کجا می‌اندازد؟


ورزشگاه درفشی‌فر.
بله دقیقاً، حالا اگر این کار را نکردند دلیلش مشخص است. در نقطه مقابل بازیکنان خارجی آورده‌اند و هزینه سنگینی با قراردادهایشان به باشگاه تحمیل شد. شنیدم تبعات این قراردادها هم گریبانگیر باشگاه شده و مشکلات زیادی به وجود آورده است.


بله الان باشگاه باید برای پرداخت قرارداد برانکو و دستیارانش، ماریو بودیمیر، کالدرون و دستیارانش و یکی دو بازیکن خارجی دیگر چیزی بیش از ۴۰ میلیارد تومان پرداخت کند.
این دقیقاً همان چیزهایی است که ما در هیأت مدیره درباره‌اش بحث می‌کردیم. البته من امانتدارم و خارج از سیستم باشگاه نباید صحبت کنم چون به خانواده پرسپولیس لطمه می‌خورد اما همه اینها صورتجلسه شده و مصوبات و صحبت‌هایی که رد و بدل شده موجود است اما اینکه بعدش چه شد و چه اتفاقی افتاد را باید ببینیم چه بوده. ما هم برای موفقیت‌های مقطعی هم آینده باشگاه می‌توانیم برنامه‌ریزی کنیم. ما می‌توانیم رونالدو را برای پرسپولیس بیاوریم. من هم دوست دارم رونالدو بیاید و با پرسپولیس قرارداد ببندد. حتی تبلیغات داخلی را هم در دست می‌گیرد و این خیلی خوب است اما باید ببینیم آیا از پس هزینه‌هایش بر‌می‎آییم یا نه. اگر گفت بیشتر از این دلار می‌خواهم باید چه کار کنیم؟ ما یک مربی یا بازیکن می‌آوریم که موفقیت‌هایی به دست می‌آورد اما باید ببینیم این موفقیت‌ها به چه قیمتی به دست می‌آید؟ آیا بعد از آن باید تمام باشگاه را بفروشیم و بدهیم بابت بدهی به این افراد؟ حالا انتظار از یک مربی و بازیکن در پرسپولیس چیست؟ مگر نه این است که هر فصل دنبال قهرمانی باشند؟ حالا وظیفه‌اش را انجام داده یا چیزی خارج از وظیفه؟ چون وقتی مربی و بازیکن قرارداد می‌بندند وظیفه دارند که برای قهرمانی و پیروزی بجنگند. حالا اگر پاداش به آنها دادیم که چه بهتر اما اگر به خاطر مطالبات سنگین‌شان داستان‌هایی درست شد چطور می‌خواهید آنها را مدیریت کنید؟ پس باید قراردادی را بست که شما توان پرداختش را در همان سال داشته باشید. اگر توان پرداختش را نداشته باشید ولو اینکه آن رقم نجومی را پرداخت کردید و موفقیت مقطعی به دست آمد آن وقت آینده باشگاه را به خطر انداخته‌اید. منطق فوتبال کاملاً تأیید می‌‎کند که شما بروید رونالدو و مسی را بیاورید اما این کاملاً غیرمنطقی است که شما با این وضعیت اقتصادی دنبال چنین بازیکنانی بروید. حالا اگر این اتفاق بیفتد و تعهد ایجاد شود شما پولشان را پرداخت نمی‌کنید، بازیکن یا مربی می‌گوید شما را در دادگاه عالی ورزش می‌بینم و حتی اگر یک دقیقه بازی نکرده باشد چون شما متعهد شده‌اید باید صدها هزار دلار به او پرداخت کنید. مدیریت واقعی تراز کردن هزینه‌ها با درآمدهاست. و خوب قرارداد بستن با افراد نه کم قرارداد بستن بلکه خوب قرارداد بستن نسبت به بودجه.


الان باشگاه پرسپولیس ماه‌هاست پول بازیکنان پایه را نداده و با اینکه در شعارهای باشگاه بحث توجه به آکادمی پررنگ است اما اتفاقات اینطوری می‌افتد.
در زمان ما قرار بر این بود که ۲ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان برای پایه‌ها اختصاص بدهیم که مصوباتش موجود است اما صحبت‌های زیادی وجود دارد که به موقع مطرحش می‌کنم. 2میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان در آن سال ۹۴ و 95 برای تمام سیستم آکادمی بود. اتفاقاً این پول را در حساب باشگاه داشتیم. این داستان‌ها برای عدم وجود زیرساخت وجود دارد. اگر برنامه‌ای برای توجه به زیرساخت وجود داشته باشد، می‌توان مسائل را هدایت و کنترل کرد اما اگر قرار باشد این موارد مصوب شود و پولش هم کنار گذاشته شود اما اجرایی نشود چرا اصلاً تصویب شده؟ هیأت مدیره اینها را تصویب می‌کند و مدیرعامل باید اجرایش کند. باور کنید آنقدر شرایط و پتانسیل‌های بین‌المللی برای پرسپولیس وجود دارد که اگر تعریف کنم شاخ درمی‌‎آورید. شاید بشود صدها هزار دلار درآمد برای این باشگاه به وجود آورد. البته اگر برنامه داشته باشید که مطمئناً این برنامه‌ها را نداشته‌اند و تمام دغدغه‌شان این بوده که پول بازیکنان و مربی را بدهند در حالی که می‌بینیم همه مربیان و بازیکنان ناراضی‌اند. ما هم می‌گوییم پول مربی و بازیکن را بدهند اما اندازه این قراردادها و تعهدها چقدر باید باشد؟


پرسپولیس در شرایطی قرار است وارد رقابت‌های لیگ شود که شانس زیادی برای گرفتن چهارمین قهرمانی متوالی دارد.
اول اینکه فوق‌العاده خوشحالم که پرسپولیس این همه از مدعیان دیگر جلو افتاده است و هر چقدر هم که خوب جلو برود یعنی اینکه تمام ارکان تیم دارند کارشان را خوب انجام می‌دهند. این یعنی که در همه ابعاد پرسپولیس خوب بوده اما نباید فقط نتیجه را ببینیم. اگر بودجه خوب باشد، نتایج خوب باشد و کلیت نرم مثبتی داشته باشد، همه خوشحال می‌شویم و این فوق‌العاده است. اگر بازیکنان و مربیان راضی باشند و به صورت منطقی پولشان را بگیرند و تیم را در این شرایط حفظ کنند دغدغه‌ای وجود ندارد اما آیا این اتفاق افتاده؟ یک بحثی هم وجود دارد در فوتبال که هیچ تیمی از پیش برنده نیست و با وجود این ۱۰ امتیازی که پرسپولیس جلوتر است باید همه ارکان تیم طوری عمل کنند که انگار10 امتیاز از بقیه عقب‌تر هستند. به خاطر دارم یک سالی چندین امتیاز از تیم بهمن عقب‌تر بودیم اما در نهایت از این تیم جلو زدیم و قهرمان شدیم. در فوتبال هر اتفاقی ممکن است رخ دهد. هر چقدر شما جلوتر باشید تحت استرس بیشتری هستید و کل تیم تحت‌الشعاع این است که آیا می‌توانند این روال را حفظ کنند یا نه. بنابراین هنوز هیچ چیز تمام نشده اما در نهایت امیدوارم اتفاقات فوق‌العاده‌ای برای پرسپولیس رقم بخورد.

 

captcha
تازه ها
بیشتر