ion

غیرت ملی ، رمز عملیات آزادی

پایداری /
شناسه خبر: 363754

ایران آنلاین /
ارتش بعثی عراق به رغم طرح ریزی برای تصرف چند ساعته خرمشهربا مقاومت سی وچهار روزه مردم و مدافعان خرمشهرمواجه شدند و به نحو تحقیرآمیزی پشت دروازه‌های شهرمتوقف ماندند. ارتش عراق برای تصرف خرمشهر با اردویی در حجم اشغال یک منطقه وسیع ودارای اهمیت استراتژیک وارد عمل شد، اما نتوانست کاری از پیش ببرد و ناچارمتوسل به نیروهای کمکی شد. سرهنگ دوم ستاد خالد سلمان محمود الکاظمی یکی از افسران عالیرتبه ارتش عراق در خاطرات روزانه خود می‌نویسد: «الحق والانصاف باید گفت کسانی که در اردوگاه دژ مستقر بودند با شجاعت هرچه تمام‌تر در برابر نیروهای ما مقاومت شدیدی از خود نشان دادند، این درحالی بود که گزارش‌های اطلاعاتی ما می‌گفت که آنها افرادی فاقد تجارب جنگی هستند.» به اعتراف این افسر عملیاتی ارتش بعث عراق، یگان‌های تیپ 33 نیروهای ویژه وتیپ 26 زرهی که سعی داشتند از محور پادگان دژ وارد شهر شوند وبا 55 دستگاه تانک پشتیبانی می‌شدند به‌دلیل شدت مقاومت ناچار می‌شوند همچون ترسوها به‌طور مخفیانه وارد شهر شده و در خانه‌های خالی از سکنه پنهان شوند و با پوشیدن لباس رزمندگان ایرانی با شیوه‌های ناجوانمردانه به کمین بنشینند و دست به اقدامات ایذایی بزنند.
این در حالی بود که تعداد نیروهای عراقی چند ده برابر نیروهای مدافع بود و مهم‌ترین سلاح مدافعان خرمشهر چند قبضه تفنگ 106 م.م بود. اما ارتش عراق باوجود حجم گسترده تجهیزات نمی‌توانست همانند یک لشکر پیروز دروازه‌های شهر را بگشاید.
 سرهنگ دوم ستاد احمد عبدالرحمن العزاوی یکی دیگر از افسران عالیرتبه عراقی که درصحنه جنگ خرمشهر حضور و مسئولیت داشته در خاطرات خود می‌گوید: «وقتی به سختی توانستیم جبهه دژ را بگشاییم دیدیم در مقابل نیروهای ما که متشکل از دو تیپ زرهی بود فقط 25 نفر مقاومت می‌کردند، که افسری با درجه ستوان دومی فرماندهی آنان را برعهده داشت. وقتی این خبر به مقامات بالا گزارش شد برای جبران حقارت ارتش عراق دستور آمد تا همگی آنان که در این زمان در اسارت نیروهای ما بودند و باید با مقررات پذیرفته شده بین‌المللی با آنان رفتار می‌شد، بلافاصله اعدام شوند.» ارتش عراق با وجود برخورداری از حمایت گسترده بمباران‌های هوایی، توپخانه سنگین و ارابه‌های جنگی، پس از روزها معطلی پشت دروازه‌های شهر باز هم نتوانست همه شهر را به تصرف خود درآورد و تنها بخش‌هایی از خرمشهر را پس از آنکه نفرات مدافع به‌دلیل شهادت تعداد قابل توجهی از آنان رو به کاهش رفت و ناچارشدند تا مواضع خود را ترک کنند،
تصرف کرد.
سرهنگ ستاد حسین الربیعی از فرماندهان تیپ 23 ارتش عراق در روزنوشت‌های خود به این نکته اعتراف کرده و می‌گوید؛ «ما همانند یک لشکر پیروز وارد خرمشهر نشدیم و تا مدت‌ها با جنگ‌های پارتیزانی مواجه بودیم و مقاومت همچنان ادامه داشت. تا آنجا که نیروهای تیپ ویژه در میدان طالقانی تلفات سنگینی دادند.
 این همه، خبر از آن می‌داد که ایرانی‌ها درصدد خواهند بود تا برای باز پس‌گیری مناطقی که ارتش عراق متصرف شده است تلاش جدی کنند.» این پیش بینی افسر ارشد عراقی درست بود، چرا که حدود 19 ماه بعد در حالی که ارتش عراق استعداد محافظت از یک کشور را در خرمشهر گردآورده بود و با لایه‌های متعدد و پیچیده، همچنین پشتیبانی آتش مؤثراز عمق خاک عراق از استحکامات خود در خرمشهر پدافند می‌کرد، در مقابل اراده وعزم آهنین غیورمردان ایرانی اعم از ارتشی و سپاهی یا نیروهای مردمی تاب تحمل نیاورده و با اسارت خفت بار بیش از 19 هزار نفر از نیروهایش و با تحمل تلفات سنگین از خرمشهر بیرون رانده شد و این بخش از پیکر ایران عزیز که در روزهای مقاومت به خونین شهر ملقب شده بود، بار دیگر خرمشهر شد و به روی فاتحانش آغوش گشود.

نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در سایت منتشر خواهد شد.

پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد در سایت منتشر نخواهد شد.

پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.