چهارشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۹

به جای پشت میزنشینی تشنه خدمتم

سعید علی‌حسینی: داغ المپیک به دلم ماند!

سعید علی‌حسینی: داغ المپیک به دلم ماند!

رضا عباس‌پور - ایران ورزشی |سعید علی‌حسینی رکورددار وزنه‌برداری جوانان جهان و نایب قهرمان دنیا در دسته 109+ کیلوگرم را به واقع می‌توان یکی از ناکامان بزرگ وزنه‌برداری ایران دانست. زیرا او بعد از تحمل سال‌ها محرومیت اجباری، اگرچه بازگشتی چشمگیر به دنیای وزنه‌برداری را با کسب نشان نقره جهانی و بازی‌های آسیایی در رده سنی بزرگسالان تجربه کرد اما حقیقتاً اگر به درستی این وزنه‌بردار از سوی سیستم فنی و مدیریتی وزنه‌برداری هدایت و حمایت می‌شد می‌توانست در بازی‌های المپیک توکیو برای وزنه‌برداری ایران مدالی خوشرنگ کسب کرده و کلکسیون افتخاراتش را با این عنوان ارزشمند تکمیل کند اما به اعتقاد خودش کادرفنی و سیستم مدیریتی وزنه‌برداری در زمانی که باید بیش از گذشته او را برای رسیدن به المپیک حمایت می‌کرد، دستش را در حنا گذاشته و او را به حال خود رها کردند. اتفاقی تلخ که نهایتاً ستاره فوق سنگین اردبیلی تیم ملی وزنه‌برداری کشورمان را مجبور به خداحافظی برای همیشه با تیم ملی و دنیای قهرمانی کرد! علی‌حسینی بعد از خداحافظی اجباری با دنیای قهرمانی فاصله قابل توجهی با وزنه‌برداری گرفت و بیشتر تمرکزش را به تکمیل پروسه تحصیلی خود در مقطع دکترا و خانواده‌اش معطوف کرد. اگرچه قلب و روح سعید با وجود تمامی ناملایماتی که بر او تحمیل شد هنوز به عشق وزنه‌برداری می‌تپد و با این رشته عجین است. به همین بهانه شرایط را مساعد دیدیم تا سراغ ستاره ناکام وزنه‌برداری ایران رفته و ببینیم او بعد از خداحافظی اجباری با تیم ملی وزنه‌برداری این روزها چه می‌کند و در چه شرایطی قرار دارد.المپیک می‌رفتم دست خالی برنمی‌گشتمستاره فوق سنگین وزنه‌برداری ایران و نایب قهرمان سال 2017 جهان دردسته 109+ کیلوگرم در خصوص المپیک و اینکه چقدر خودش را بابت از دست رفتن فرصت کسب سهمیه در این آوردگاه و خداحافظی با دنیای قهرمانی مقصر می‌داند می‌گوید:  «قطعاً المپیک بزرگترین حسرت و داغی بود که تا ابد در دلم ماندگار شد. من نمی‌گویم که کادرفنی و فدراسیون صددرصد مقصرند و من کاملاً در این مورد بی‌گناهم. نه اینطور نیست. قطعاً من هم یکسری نقایصی داشتم که باعث شد اینطور داغ المپیک به دلم بماند اما خدا شاهد است من چوب اعتماد و اعتقادی را خوردم که به مجموعه فنی و سیستم فعلی وزنه‌برداری داشتم. وگرنه سعید علی حسینی که با امید، انگیزه حضور در المپیک و کسب خوشرنگ‌ترین مدال این آوردگاه بعد از سال‌ها به دنیای قهرمانی برگشته بود، با آن آمادگی ایده‌آلی که داشتم چرا باید در اردو ناقص شوم و چوب تفکرات غلط فنی و تمرینات اشتباهی را بخورم که مجبور به پذیرش آن در اردو بودم؟ برخواه یا من را با بهداد مقایسه می‌کرد یا با علی داودی جوان. من بارها این را دوستانه به حسین برخواه گفتم که بدن من و شرایط فیزیکی که من دارم با بدن بهداد یا علی داودی خیلی تفاوت دارد. بنابراین نوع و نحوه تمریناتم هم باید با آنها متفاوت باشد اما همین موضوع بهانه‌ای شد برای برخواه که من را کنار بگذارد. او تأکید داشت که تو هم می‌خواهی دنباله‌رو کیانوش رستمی باشی اما این مسیر، مسیر غلطی است و قطعاً به جایی نمی‌رسی! در حالی‌که من در رقابت‌های جهانی آمریکا و بازی‌های آسیایی اندونزی ثابت کرده بودم که کاملاً راه و روشم با کیانوش و مسیری که او رفته متفاوت است ولی خب وقتی کسی نمی‌خواهد چیزی را قبول کند هر کاری هم کنی جواب منفی است.»او گلایه‌هایش از کادر فنی را اینطور ادامه می‌دهد: «اصلاً گیرم اشتباه از من بود، کادرفنی و فدراسیون وزنه‌برداری چرا باید اینقدر راحت و ساده از کنار سوابق و نام سعید علی‌حسینی که این همه از بیت المال برایش هزینه شده رد می‌شدند؟ مگر نه اینکه سعید علی حسینی هم مثل بقیه وزنه‌بردارانی که هنوز در مسیر کسب سهمیه المپیک قرار دارند یکی از سرمایه‌های وزنه‌برداری و ورزش کشور بود؟ پس چرا اینقدر راحت فراموش شد و اسمش مثل بقیه وزنه‌برداران برای حضور در تورنمنت‌های امتیازی کسب سهمیه رد نشد؟ قطعاً من اگر مسیر کسب سهمیه را طی می‌کردم هم سهمیه می‌گرفتم و هم به زعم اغلب کارشناسان و اهالی فن شانس قطعی کسب مدال المپیک بودم. این ظلم آشکاری بود که کادرفنی و مسئولان فدراسیون در حقم انجام دادند. ظلمی که باعث شد بزرگترین حسرت عمر ورزشی‌ام یعنی «مدال المپیک» در دلم ماندگار شود.»کادر فنی و مدیران به من ظلم کردند و بزرگ‌ترین حسرت زندگی‌ام‌ رارقم زدندکاری کردند که خودم خداحافظی کنمعلی حسینی در ادامه می‌گوید شرایط طوری چیده شد که خودش مجبور به خداحافظی شود: «دوستان در کادرفنی و فدراسیون خیلی هدفمند و شسته و رفته مسیری را برای من ایجاد کردند که خودم قید وزنه‌برداری را بزنم و با دنیای قهرمانی خداحافظی کنم چون اگر نیت واقعاً کمک و حمایت از من بود، قطعاً همانطوری با سعید علی حسینی رفتار و برخورد می‌شد که با بقیه ستاره‌های تیم ملی وزنه‌برداری رفتار کردند. منتها دوستان به اسم خدمت و حمایت از سرمایه ملی دقیقاً برعکس عمل کردند و با موانعی که پیش پایم قرار دادند غیرمستقیم پیام دادند که خودم با قهرمانی و تیم ملی خداحافظی کنم. هرچند دیگر آن شرایط گذشته و من از رفقا دلخوری و گلایه ندارم اما من بعد از 8 سال دوری از وزنه‌برداری آماده بودم تا دل مردم را شاد کنم، ولی خب وقتی خود مسئولان وزنه‌برداری این موضوع را نخواستند دیگر برای من هم خیلی کش دادن ماجرا اهمیتی نداشت چون اینطور که مشخص است سنگ اندازی و مانع ایجاد کردن پیش پای قهرمانان هم تبدیل شده به یکی از امور مهم و ارزشی مسئولان فدراسیون و کادرفنی که وظیفه دارند از وزنه‌برداران و ورزشکاران نهایت حمایت را داشته باشند. به هرحال برای همه بچه‌های تیم ملی آرزوی موفقیت دارم چه در بازی‌های المپیک و چه در سایر رقابت‌هایی که پیش رو داریم.»عاشق ساختن و خدمت به پشتوانه‌ها هستمسعید علی حسینی نایب قهرمان دسته فوق سنگین بازی‌های آسیایی 2018 اندونزی در خصوص اینکه بعد از خداحافظی با دنیای قهرمانی سوای بحث تحصیلی در وزنه‌برداری هم فعالیت مربیگری دارد یا نه می‌گوید: «من چون سال‌ها است که در اردبیل باشگاه وزنه‌برداری و بدنسازی دارم، قبل از خداحافظی با دنیای قهرمانی و زمانی که خودم وزنه می‌زدم همزمان به حرفه مربیگری وزنه‌برداری هم علاقه‌مند بودم و عاشق خدمت به پشتوانه‌ها بودم و ساختن آینده سازان وزنه‌برداری. این عشق یعنی عشق به انتقال تجربیات فنی و استعدادیابی را از پدرم به ارث بردم چون پدرم هم عاشق ساختن و پرورش استعدادها بوده و هست. به همین دلیل همزمان با کارکردن روی رساله دکترا، در باشگاهم مشغول تمرین دادن به استعدادهای وزنه‌برداری هستم و ساختن آینده سازانی که می‌توانند جای خالی ما را در تیم ملی پر کنند. من همیشه خدمت به کشورم و علاقه‌مندان به وزنه‌برداری را بیشتر از پست و مقام و پشت میزنشینی دوست داشتم. من هیچ‌وقت دنبال پست و مقام نبودم، چون دوست دارم همانطوری که بقیه بزرگان کاشتند و من و امثال من برداشت کردیم و از آن بهره بردیم، حالا من تجربیاتم را در اختیار آینده‌سازان قرار دهم و باعث سربلندی وزنه‌برداری و ورزش کشور شوم.»

کپی