دعوت اینستاگرامی

در ادامه زنجیره‌ای از تصمیمات عجیب و گاه غیرحرفه‌ای در فدراسیون بوکس، این بار نوبت به اقدامی رسید که بیش از هر چیز، ضعف ساختاری و رسانه‌ای تیم ملی را عیان کرد. اقدامی که مستقیماً از سوی همایون امیری، سرمربی تیم ملی بوکس انجام شد.
 در حالی که بوکس ایران سال جدید را با مسیری دشوار و پرترافیک آغاز کرده، مرحله اول انتخابی تیم ملی طی روزهای اخیر برگزار شد؛ انتخابی‌ای که بوکسورهای مدعی از سراسر کشور در آن برای رسیدن به ترکیب نهایی تیم ملی به رقابت پرداختند. در پایان این مرحله، ۳۳ بوکسور به اردوی تیم ملی دعوت شدند تا برای پوشیدن دستکش تیم ملی آماده شوند.
 اما حاشیه اصلی، نه درون رینگ بلکه بیرون از آن رقم خورد. نحوه اعلام اسامی دعوت‌شدگان به اردو، به‌طرز عجیبی خارج از عرف و استانداردهای حرفه‌ای بود. همایون امیری اسامی این ۳۳ بوکسور را روی یک برگه A4 به‌صورت دستی نوشته و تصویر آن را در صفحه شخصی اینستاگرام خود منتشر کرد؛ اقدامی که هیچ شباهتی به اطلاعیه رسمی یک تیم ملی ندارد.
 در حالی که تیم‌های ملی در تمام رشته‌ها دارای رسانه رسمی، روابط عمومی فعال و کانال‌های اطلاع‌رسانی مشخص هستند، این نوع اعلام اسامی نه تنها غیرحرفه‌ای است، بلکه توهین به جایگاه تیم ملی تلقی می‌شود.
 نکته قابل توجه دیگر، حضور نام‌هایی در لیست بود که محل بحث‌اند. دانیال شه‌بخش، کاپیتان تیم ملی و تنها مدال‌آور بوکس ایران در بازی‌های کشورهای اسلامی، به‌همراه علی حبیبی‌نژاد، بدون حضور در انتخابی، مستقیماً به اردو دعوت شدند. تصمیمی که نشان می‌دهد برخلاف صحبت‌های پیشین سرمربی درباره پوست‌اندازی و جوانگرایی، او همچنان تمایل دارد تا چند چهره باتجربه را در ترکیب تیم حفظ کند.
 این اتفاق البته در فدراسیون بوکس بی‌سابقه نیست. از زمان ریاست روح‌الله حسینی، بوکس ایران بارها شاهد تصمیمات پرابهام، ضعف مدیریتی و بی‌نظمی بوده است. نتیجه این مدیریت چیزی جز سقوط تدریجی نبوده؛ از ناکامی در مسابقات قهرمانی جهان گرفته تا عملکرد ضعیف در بازی‌های کشورهای اسلامی. باخت به تیم‌هایی چون عراق و اوگاندا در رقابت‌هایی با سطح کیفی پایین، زنگ خطر جدی را برای این رشته به صدا درآورده است.
 اکنون و در آستانه سال پرترافیک تیم ملی، باید دید همایون امیری برای خروج بوکس از بحران فعلی و احیای تیم ملی چه برنامه‌هایی دارد. حضور او در تیم ملی تاکنون نتیجه‌بخش نبوده و عده‌ای معتقدند که باید به او زمان داد، اما شرایط فعلی اصلاً شوخی‌بردار نیست و با در پیش بودن بازی‌های آسیایی ناگویا، تیم ملی فرصت چندانی ندارد.
 بنابراین باید دید امیری می‌تواند با تکیه بر تیمی جوان و البته معدود چهره‌های باتجربه باقی‌مانده، از آفتاب تند ناگویا و مسابقات پیش رو جان سالم به در ببرد یا خیر. فارغ از مسائل فنی، بوکس ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند مدیریت حرفه‌ای، شفافیت و احترام به جایگاه تیم ملی است؛ چیزی که فعلاً نشانه‌هایش دیده نمی‌شود.