دو رهبر آرام توپچی

آرسنال اگر می‌خواهد در کورس فشرده قهرمانی، منچسترسیتی و استون‌ویلا را پشت سر بگذارد و انتظار بیش از بیست ساله برای فتح لیگ برتر را پایان دهد، به ستاره‌هایی نیاز دارد که در بزنگاه‌ها پیش‌قدم شوند؛ و این دقیقاً همان چیزی بود که در زمین بورنموث رخ داد. شاگردان آرتتا پس از عقب‌افتادن، با شخصیت یک مدعی به بازی برگشتند و با گل‌های گابریل و دبل دکلان رایس، پیروزی ۳–۲ را امضا کردند؛ بردی که فاصله‌ صدرنشینی را به شش امتیاز افزایش داد. رایس، که در دیدار پرگل برابر ویلا غایب بود، در سواحل جنوبی انگلستان نشان داد غیبت به فرم او لطمه‌ای نزده است. برای نخستین بار در لیگ برتر دو بار گل زد و پس از گل دوم، با بوسه به لنز دوربین تلویزیونی صحنه‌ای به‌یادماندنی ساخت؛ حرکتی که یادآور شادی‌های استیون جرارد در روزهای اوجش مقابل منچستریونایتد بود. او علاوه بر گل‌ها، با اشغال مناطق کلیدی پشت محوطه و ارتباط مؤثر با خط حمله، قلب تپنده‌ تیم بود.

در کنار رایس، مارتین اودگارد آرام و بی‌حاشیه کار خود را کرد؛ پاس گل داد و جریان‌سازی کرد. کاپیتان نروژی که از بازی مقابل برایتون دوباره روی نوار تأثیرگذاری افتاده، این‌بار با تصمیمی سریع زمینه‌ساز گل برتری شد؛ همان صحنه‌ای که خودش به‌گفته‌ رایس، به‌جای شوت‌زدن، فریاد هم‌تیمی‌اش را شنید و پاس را فراهم کرد. کاپیتان نروژی در شکل‌گیری گل دوم نیز با پاس به ساکا نقش داشت. آرتتا در این بازی از عمق نفراتش بهره برد و نشان که سیاست‌های نقل و انتقالاتی تیم تا چه اندازه صحیح بوده است. نونی مادوئکه که به‌جای ساکا از ابتدا به میدان رفت، بارها آدریان تروفرت را به چالش کشید و ثابت کرد رقابت در خطوط جلویی، یک امتیاز بزرگ برای آرسنال است. نیمکت‌نشینی همزمان ساکا و تروسار، خود بیش از هر چیز نشان می‌دهد که آرسنال تا چه اندازه ترکیب قدرتمندی دارد.