معجزه مک‌فارلین

در یک صحنه دراماتیک در دقیقه ۹۴، انزو فرناندز ستاره چلسی با حرکتی زیرکانه، توپ را از زیر دستان دوناروما عبور داد و دروازه منچسترسیتی را گشود. این گل نه تنها نتیجه بازی را به تساوی ۱-۱ کشاند، بلکه بزرگترین سناریوی ممکن لیگ برتر را محقق کرد: غلبه شاگرد بر استاد در خانه خودش.
از یک سو، پپ گواردیولا، اسطوره بی‌چون و چرای مربیگری نسل خود با کارنامه‌ای پر از افتخار و تجربه 1012 بار نشستن روی نیمکت تیم‌های بزرگی مثل بارسلونا، بایرن مونیخ و منچسترسیتی.
در نقطه مقابل و در محوطه فنی تیم میهمان، کالوم مک‌فارلین، مربی ۴۰ ساله موقت چلسی قرار داشت که پیشینه‌اش از تیم‌های پایه‌ای چون کرویدون و وایتلیف آغاز شده بود و پیش از این، دوران مربیگری در آکادمی منچسترسیتی (۲۰۲۳-۲۰۲۰) و هدایت تیم زیر ۱۸ سال ساوتهمپتون را در کارنامه داشت. او این بار به‌طور موقت از سمت معمول خود در هدایت تیم‌های زیر ۲۱ و زیر ۱۹ سال جدا شده بود تا نخستین تجربه رسمی خود در رده بزرگسالان را به ثبت برساند. به همین دلیل، این نبرد را می‌توان ناهمترازترین یا نابرابرترین تقابل مربیگری فصل نامید!
اما مک‌فارلین با جسارت و برنامه‌ای روشن، این نابرابری را به فرصتی طلایی تبدیل کرد. در غیاب بازیکنانی کلیدی چون کایسدو، چلسی با سیستم منسجم ۴-۳-۳ وارد میدان شد. تاکتیک اصلی او کند کردن بازی، برهم زدن ریتم همیشگی سیتی و استفاده از ضدحملات سریع بود. این نقشه چنان موفق بود که هواداران میزبان از تعلل‌های عمدی چلسی به خشم می‌آمدند و آن را هو می‌کردند.
اگرچه گل تیجانی رایندرز در اواخر نیمه اول، سیتی را پیش انداخت، اما روحیه جنگنده چلسی از بین نرفت. تعویض‌‌های به موقع مک‌فارلین در نیمه دوم، فشار را افزایش داد. لحظه طلایی در آخرین دقایق بازی که با هوشمندی فرناندز رقم خورد. این تساوی ارزشمند، نه تنها گواردیولا را متحیر کرد طوری که او با تعجب به آسمان نگاه می‌کرد، بلکه حکم یک نمره درخشان در کارنامه مربی جوانی داشت که ثابت کرد می‌تواند در سخت‌ترین شرایط، تیمی منسجم و مصمم را هدایت کند. چلسی تحت رهبری مک فارلین، با روحیه‌ای تازه و اعتمادبه‌نفسی بالا، از ورزشگاه اتحاد با امتیاز خارج شد.