راهکار اوسمار برای استفاده از دو مهاجم گرانقیمتش چیست؟
سرگیجه با نیمکتنشینی علیپور یا سرگیف
در نیمفصلی که گذشت بیشتر هواداران و پیشکسوتان پرسپولیس اصرار داشتند که تیم فعلی نیاز به جذب مهاجم نوک آن هم از نوع خارجیاش دارد. این مسأله و تأکید دو طیف حساس به اتفاقات تیم پرسپولیس از وقتی شدت گرفت که علی علیپور بعد از شروعی امیدوارکننده در دوره سرمربیگری اوسمار از گلزنی دور شد و طی هفت بازی نتوانست گلی به ثمر برساند.
با این وجود در نقل و انتقالات زمستانی طبق اولویتی که خود اوسمار تعیین کرده بود، باشگاه پرسپولیس اقدام به جذب مهاجم نوک کرد و ایگور سرگیف ازبک اولین خرید این باشگاه در پنجره نقل و انتقالاتی زمستان لقب گرفت.
سرگیف با قراردادی قابل توجه به پرسپولیس آمد و کارش را شروع کرد اما حالا سؤال بزرگ اینجاست که اوسمار چگونه میخواهد یا میتواند از دو مهاجم نوک ملیپوش و گرانقیمت خود به صورت همزمان در ترکیب استفاده کند؟
واقعیت اینکه سیستم پایه مد نظر اوسمار در بازیهای این فصل مثل دو سال پیش که پرسپولیس را هدایت میکرد، مشتقی از 2-4-4 است که به صورت جزئیتر میتوان آن را 4-4-1-1 دانست. در این سیستم یک مهاجم سایه پشتسر مهاجم نوک بازی میکند و فقط یک مهاجم کلاسیک در ترکیب قرار میگیرد. در عین حال اگر قرار باشد اوسمار با همان دستفرمان در نیمفصل دوم پیش برود، یکی از این دو مهاجم باید روی نیمکت بنشیند و اینطوری رقابت بین آنها بسیار داغ خواهد شد. پیشبینی میشود در این حالت مثلاً اوسمار با علیپور بازی اول را شروع کرده و کمکم به سرگیف به عنوان بازیکن آلترناتیو میدان دهد که اگر سرگیف در آن دقایق کوتاه بدرخشد شاید در ادامه راه جای این دو بازیکن روی نیمکت و ترکیب اصلی عوض شده و اینطوری پرسپولیس از رقابت فوق سود ببرد.
حالت دومی هم وجود دارد و آن اینکه سرمربی برزیلی سرخپوشان به صورت همزمان از این دو بازیکن استفاده کند. در این شرایط علی علیپور که زمانی خودش مکمل مهدی طارمی بود و کمی عقبتر از این بازیکن در ترکیب قرار میگرفت، میتواند در نقش مهاجم مکمل یا مهاجم سایه پشتسر سرگیف بازی کند. این چیدمان ظاهراً شکل تیم و ترکیب پرسپولیس را تهاجمیتر و کوبندهتر نشان میدهد و شاید هواداران نیز از این چیدمان استقبال کنند اما کار اوسمار در خط میانی پیچیدهتر میشود. در بازیهای قبلی نفراتی مثل بیفوما، عالیشاه، شکاری یا عمری به عنوان مهاجم سایه بازی کردند اما اگر قرار باشد علیپور در این پست گزینه اصلی باشد شانس بازی این نفرات کم میشود و با توجه به اینکه برخی از آنها شانس بازی در پست هافبک چپ، راست و میانی را دارند در مجموع اقبال کمتری برای حضور در ترکیب اصلی پیدا خواهند کرد.
مثلاً عالیشاه و بیفوما فقط باید با اورونوف برای حضور در پست هافبک چپ رقابت کنند یا عمری باید فقط در پست هافبک راست بازی کند که در آن پست رقبایی مثل محمدامین کاظمیان یا محمدحسین صادقی را دارد. در عین حال رضا شکاری باید یک خط عقبتر رفته و برای حضور در ترکیب با نفراتی مثل سروش رفیعی، محمد خدابندهلو و حتی باکیچ رقابت کند.
این ماجرا یک بُعد دیگر هم خواهد داشت و آن اینکه نیمکتنشین کردن یکی از دو مهاجم نوک فعلی از نظر اقتصادی هم دشوار است و همین مسأله شانس بازی توأمان آنها در ترکیب را بالا میبرد. سرگیف برای نیمفصل 400 هزار دلار دستمزد خواهد گرفت و علیپور هم جزو سه چهار بازیکن گرانقیمت تیمش به حساب میآید و اینطوری بیرون گذاشتن یکی از این دو بازیکن هم توجیه اقتصادی ندارد که باید دید اوسمار چگونه این ماجرا را مدیریت خواهد کرد.
انتهای پیام/
با این وجود در نقل و انتقالات زمستانی طبق اولویتی که خود اوسمار تعیین کرده بود، باشگاه پرسپولیس اقدام به جذب مهاجم نوک کرد و ایگور سرگیف ازبک اولین خرید این باشگاه در پنجره نقل و انتقالاتی زمستان لقب گرفت.
سرگیف با قراردادی قابل توجه به پرسپولیس آمد و کارش را شروع کرد اما حالا سؤال بزرگ اینجاست که اوسمار چگونه میخواهد یا میتواند از دو مهاجم نوک ملیپوش و گرانقیمت خود به صورت همزمان در ترکیب استفاده کند؟
واقعیت اینکه سیستم پایه مد نظر اوسمار در بازیهای این فصل مثل دو سال پیش که پرسپولیس را هدایت میکرد، مشتقی از 2-4-4 است که به صورت جزئیتر میتوان آن را 4-4-1-1 دانست. در این سیستم یک مهاجم سایه پشتسر مهاجم نوک بازی میکند و فقط یک مهاجم کلاسیک در ترکیب قرار میگیرد. در عین حال اگر قرار باشد اوسمار با همان دستفرمان در نیمفصل دوم پیش برود، یکی از این دو مهاجم باید روی نیمکت بنشیند و اینطوری رقابت بین آنها بسیار داغ خواهد شد. پیشبینی میشود در این حالت مثلاً اوسمار با علیپور بازی اول را شروع کرده و کمکم به سرگیف به عنوان بازیکن آلترناتیو میدان دهد که اگر سرگیف در آن دقایق کوتاه بدرخشد شاید در ادامه راه جای این دو بازیکن روی نیمکت و ترکیب اصلی عوض شده و اینطوری پرسپولیس از رقابت فوق سود ببرد.
حالت دومی هم وجود دارد و آن اینکه سرمربی برزیلی سرخپوشان به صورت همزمان از این دو بازیکن استفاده کند. در این شرایط علی علیپور که زمانی خودش مکمل مهدی طارمی بود و کمی عقبتر از این بازیکن در ترکیب قرار میگرفت، میتواند در نقش مهاجم مکمل یا مهاجم سایه پشتسر سرگیف بازی کند. این چیدمان ظاهراً شکل تیم و ترکیب پرسپولیس را تهاجمیتر و کوبندهتر نشان میدهد و شاید هواداران نیز از این چیدمان استقبال کنند اما کار اوسمار در خط میانی پیچیدهتر میشود. در بازیهای قبلی نفراتی مثل بیفوما، عالیشاه، شکاری یا عمری به عنوان مهاجم سایه بازی کردند اما اگر قرار باشد علیپور در این پست گزینه اصلی باشد شانس بازی این نفرات کم میشود و با توجه به اینکه برخی از آنها شانس بازی در پست هافبک چپ، راست و میانی را دارند در مجموع اقبال کمتری برای حضور در ترکیب اصلی پیدا خواهند کرد.
مثلاً عالیشاه و بیفوما فقط باید با اورونوف برای حضور در پست هافبک چپ رقابت کنند یا عمری باید فقط در پست هافبک راست بازی کند که در آن پست رقبایی مثل محمدامین کاظمیان یا محمدحسین صادقی را دارد. در عین حال رضا شکاری باید یک خط عقبتر رفته و برای حضور در ترکیب با نفراتی مثل سروش رفیعی، محمد خدابندهلو و حتی باکیچ رقابت کند.
این ماجرا یک بُعد دیگر هم خواهد داشت و آن اینکه نیمکتنشین کردن یکی از دو مهاجم نوک فعلی از نظر اقتصادی هم دشوار است و همین مسأله شانس بازی توأمان آنها در ترکیب را بالا میبرد. سرگیف برای نیمفصل 400 هزار دلار دستمزد خواهد گرفت و علیپور هم جزو سه چهار بازیکن گرانقیمت تیمش به حساب میآید و اینطوری بیرون گذاشتن یکی از این دو بازیکن هم توجیه اقتصادی ندارد که باید دید اوسمار چگونه این ماجرا را مدیریت خواهد کرد.
انتهای پیام/