چرا فوتبال پایه ما عقب مانده است؟
سیامک رحیمپور (مدیر سابق آکادمی پیکان)/فوتبال پایه ایران سالهاست که با مشکلات ساختاری و زیرساختی دستوپنجه نرم میکند. از اوایل شروع لیگ برتر حرفهای، شاهد بودیم که تنها بخش محدودی از باشگاهها توانستند به استانداردهای اولیه نزدیک شوند، اما هیچ برنامهای برای توسعه زیرساخت و سختافزار واقعی وجود نداشت. در واقع، هزینههای کلان برای خرید بازیکن، اردوها و مسابقات انجام شده، اما سهمی از بودجه عمرانی اختصاص نیافت تا زمینها و امکانات لازم برای رشد مستمر فوتبال پایه فراهم شود.
تجربههای خارجی مانند بارسلونا و منچسترسیتی نشان میدهد که موفقیت در پرورش بازیکن نیازمند برنامهریزی دقیق و منابع کافی است. در ایران، بسیاری از باشگاهها حتی مفاهیم پایهای آکادمی را درک نکردهاند؛ اساسنامه و آییننامهها مطالعه نمیشود و بودجه مناسب در اختیار آکادمیها قرار نمیگیرد. همین کمتوجهی باعث شده کیفیت تمرینات و مسابقات پایه پایین باشد و بازیکنان نتوانند آماده حضور در لیگ برتر و تیم ملی شوند.
یکی از مهمترین مشکلات، کمبود زمین با کیفیت است. بازیکنان استقلال و پرسپولیس خود بارها تأکید کردهاند که نتیجه تیمها تحت تأثیر کیفیت زمین است. این موضوع در فوتبال پایه به مراتب بحرانیتر است؛ وقتی زمین مناسب نباشد، تمرینات اختصاصی و برنامههای فنی امکان اجرا پیدا نمیکند و بازیکنان فرصت پیشرفت واقعی را از دست میدهند.
علاوه بر این، کمبود مسابقات رسمی و طولانی بودن بازههای زمانی باعث افت کیفیت بازیکنان میشود. بازیکنان پایه نیاز دارند سالانه ۴۰ تا ۵۰ بازی رسمی داشته باشند، اما در ایران تعداد مسابقات محدود و غیرمنظم است. لیگهای شهری و استانی، با تمرکز بر فستیوالهای کوتاه مدت، فرصت رشد مستمر و تجربه بازی در شرایط واقعی را از بازیکنان میگیرد.
راه حل روشن است؛ فدراسیون و هیأتهای فوتبال باید با نظارت دقیق، استانداردهای فیفا و AFC را برای آکادمیها پیاده کنند، زمینها و امکانات کافی فراهم کنند و برنامههای مسابقاتی منظم و طولانی برگزار کنند. تا وقتی این زیرساختها فراهم نشود، توسعه واقعی فوتبال پایه و پرورش بازیکنان نخبه در ایران همچنان روی کاغذ باقی خواهد ماند و تنها شعار «آکادمی» در رسانهها مطرح خواهد شد.
انتهای پیام/