تختی نمایش نمیداد تا «تختی» بماند
بهروز یاری: بعضی ادا درمیآورند، اما اندازه آقاتختی نیستند!
17 دی ماه 1346 برای ورزش و کشتی ایران یادآور وداع با بزرگمردی از جنس پهلوانی و اخلاق یعنی مرحوم جهانپهلوان غلامرضا تختی است. اسطورهای نامدار از نسل پوریای ولی که سوای افتخارات فراوان و مدالهای خوشرنگی که در میادین بزرگ ورزشی دنیا برای ورزش کشور به ارمغان آورد، مرام، مسلک و خلق و خوی پهلوانی و جوانمردی او موجب شد تا حتی سالها پس از مرگش همچنان نام و خاطرات او ورد زبانها باشد. امروز روز 17دی ماه 1404 مصادف با پنجاه و هشتمین سالگرد وفات جهان پهلوان غلامرضا تختی با یکی از گوششکستههای نامآشنای کشتی ایران یعنی «بهروز یاری» دارنده نشان برنز جهان در سال 1994 استانبول و 2مدال طلای بازیهای آسیایی 1990 پکن و 1994 هیروشیما همکلام شدیم تا اینبار منش و راه و رسم پهلوانی «تختی» را از زبان این پیشکسوت کشتی بشنویم.
جایگاه مقدس آقاتختی به کسی نمیرسد
بهروز یاری، قهرمان و ستاره پیشین کشتی آزاد ایران و یکی از چهرههای نامآشنای این رشته پرافتخار با بیان این مطلب که متأسفم از اینکه فقط سالی یکبار یاد آقاتختی میافتیم در این خصوص میگوید: «ساحت و جایگاه جهانپهلوان غلامرضا تختی بهقدری در روزگاری که ما در آن نفس میکشیم و زندگی میکنیم دستنیافتنی و غیرقابل تکرار است که نمیتوان کسی را در این مرتبه و رتبه با شرایط فعلی متصور شد. البته هستند افرادی که هر از گاهی میبینیم میخواهند به طرق مختلف خودشان را همردیف آق تختی جا بزنند و طوری در جامعه وانمود کنند که گویی تختی دوباره در ورزش ایران متولد شده است. اما حقیقت ماجرا این است که مردم ایران یک «تختی» داشته و دارند و آن هم مرحوم جهانپهلوان غلامرضا تختی است که پنجاه و هشت سال پیش از میان ما رفته است. به نظرم اینکه ما زور بزنیم تا خودمان را تختی جا بزنیم، بیشتر باعث میشود خودمان را خراب کنیم و در جامعه مورد تمسخر قرار بگیریم.»
جام آقاتختی هر سال آب میرود!
دارنده نشان برنز کشتی آزاد جهان در سال 1994 در خصوص اینکه چرا بعد از گذشت 58سال از فوت آقاتختی نمیتوانیم یکی مثل تختی در ورزش کشور داشته باشیم، تأکید دارد: «همیشه و هر کجا صحبت از آقاتختی بوده و من هم در آن جمع حضور داشتم، این را بدون رودربایستی گفتم که مرحوم جهانپهلوان غلامرضا تختی تا زمانی که زنده بود، هیچ وقت سعی نکرد برای اینکه تختی بماند و مردم او را ستایش کنند، نمایش بدهد و شوآف راه بیندازد. تختی همیشه سعی کرد خود واقعی و حقیقیاش باشد و برای مردم ادا درنیاورد! همین هم باعث شد، آقاتختی درقلب مردم ایران جایگاه ویژه و بالایی را تصاحب کند که بعید میدانم کسی بتواند این جایگاه و ساحت مقدس را تصاحب کند. الان میبینم یکسری میخواهند به زور خودشان را تختی نشان دهند، اما هر چقدر زور میزنند بیشتر دستشان و ادابازیهایی که درمیآورند برای مردم رو میشود. شما ببینید الان مسابقات بینالمللی کشتی جام جهانپهلوان تختی که هر سال در کشورمان میزبان آن هستیم، هر سال به نسبت سال قبل سطح کیفی و کمی آن از مسابقات قهرمانی کشور ما هم پایینتر و نازلتر میآید! همین را با سالهای قبل مقایسه کنید. خودتان میبینید که جایگاه و شأن این اسطوره بزرگ کشتی و ورزش ایران هر سال چقدر در نگاه مسئولان ورزش و کشتی ما کمرنگتر از قبل میشود. این را میتوانید در جامعه هم رؤیت و احساس کنید. معتقدم تاریخ مصرف مانور تبلیغاتی که روی این اسطوره پهلوانی داشتند، تمام شده و دیگر تختی برای تصمیمسازان ورزش ما سودی ندارد که روی آن مانور دهند.»
آقا تختی را سالی یکبار زنده میکنیم و به خاک میسپاریم!
بهروز یاری در پایان میگوید: «تردید ندارم که جوانان ما الگوی اخلاقی و پهلوانی خود که آقاتختی بوده را گم کردند. چون در روزگاری که دلار، طلا، سکه، پول و پاداشهای میلیاردی برای مسئولان، مدیران و ورزشکاران و قهرمانان تبدیل شده است به همه چیز و اولویت اصلی، دیگر مرام و مسلک و خلق و خوی پهلوانی آقاتختی جایگاهی ندارد! به قول سعدی: «خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم... دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم... ما کشته نفسیم و بسی آه برآید... از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم... افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت... ما از سر تقصیر و خطا درنگذشتیم... دنیا که در او مرد خدا گل نسرشته است... نامرد که ماییم، چرا دل بسرشتیم» قطعاً با این اوصاف خیلی نباید دنبال یکی مثل آقاتختی در ورزش کشور باشیم. شما میبینید که سال به سال مراسم سالگرد آقاتختی آب میرود و نسبت به سال گذشته از نظر تبلیغاتی و کیفی به نسبت سال قبل در سکوت و انزوای خبری بیشتر برگزار میشود. اینطور بهنظر میرسد که ما فقط یاد گرفتیم روز 16دی ماه آقاتختی را به صورت عادت سالیانه و تکراری زنده کنیم، روز بعد یعنی 17 دی ماه هم او را دوباره به خاک بسپاریم، والسلام. این تنها چیزی است که در حال حاضر از آقا تختی برای ما به جا مانده است.»
انتهای پیام/
جایگاه مقدس آقاتختی به کسی نمیرسد
بهروز یاری، قهرمان و ستاره پیشین کشتی آزاد ایران و یکی از چهرههای نامآشنای این رشته پرافتخار با بیان این مطلب که متأسفم از اینکه فقط سالی یکبار یاد آقاتختی میافتیم در این خصوص میگوید: «ساحت و جایگاه جهانپهلوان غلامرضا تختی بهقدری در روزگاری که ما در آن نفس میکشیم و زندگی میکنیم دستنیافتنی و غیرقابل تکرار است که نمیتوان کسی را در این مرتبه و رتبه با شرایط فعلی متصور شد. البته هستند افرادی که هر از گاهی میبینیم میخواهند به طرق مختلف خودشان را همردیف آق تختی جا بزنند و طوری در جامعه وانمود کنند که گویی تختی دوباره در ورزش ایران متولد شده است. اما حقیقت ماجرا این است که مردم ایران یک «تختی» داشته و دارند و آن هم مرحوم جهانپهلوان غلامرضا تختی است که پنجاه و هشت سال پیش از میان ما رفته است. به نظرم اینکه ما زور بزنیم تا خودمان را تختی جا بزنیم، بیشتر باعث میشود خودمان را خراب کنیم و در جامعه مورد تمسخر قرار بگیریم.»
جام آقاتختی هر سال آب میرود!
دارنده نشان برنز کشتی آزاد جهان در سال 1994 در خصوص اینکه چرا بعد از گذشت 58سال از فوت آقاتختی نمیتوانیم یکی مثل تختی در ورزش کشور داشته باشیم، تأکید دارد: «همیشه و هر کجا صحبت از آقاتختی بوده و من هم در آن جمع حضور داشتم، این را بدون رودربایستی گفتم که مرحوم جهانپهلوان غلامرضا تختی تا زمانی که زنده بود، هیچ وقت سعی نکرد برای اینکه تختی بماند و مردم او را ستایش کنند، نمایش بدهد و شوآف راه بیندازد. تختی همیشه سعی کرد خود واقعی و حقیقیاش باشد و برای مردم ادا درنیاورد! همین هم باعث شد، آقاتختی درقلب مردم ایران جایگاه ویژه و بالایی را تصاحب کند که بعید میدانم کسی بتواند این جایگاه و ساحت مقدس را تصاحب کند. الان میبینم یکسری میخواهند به زور خودشان را تختی نشان دهند، اما هر چقدر زور میزنند بیشتر دستشان و ادابازیهایی که درمیآورند برای مردم رو میشود. شما ببینید الان مسابقات بینالمللی کشتی جام جهانپهلوان تختی که هر سال در کشورمان میزبان آن هستیم، هر سال به نسبت سال قبل سطح کیفی و کمی آن از مسابقات قهرمانی کشور ما هم پایینتر و نازلتر میآید! همین را با سالهای قبل مقایسه کنید. خودتان میبینید که جایگاه و شأن این اسطوره بزرگ کشتی و ورزش ایران هر سال چقدر در نگاه مسئولان ورزش و کشتی ما کمرنگتر از قبل میشود. این را میتوانید در جامعه هم رؤیت و احساس کنید. معتقدم تاریخ مصرف مانور تبلیغاتی که روی این اسطوره پهلوانی داشتند، تمام شده و دیگر تختی برای تصمیمسازان ورزش ما سودی ندارد که روی آن مانور دهند.»
آقا تختی را سالی یکبار زنده میکنیم و به خاک میسپاریم!
بهروز یاری در پایان میگوید: «تردید ندارم که جوانان ما الگوی اخلاقی و پهلوانی خود که آقاتختی بوده را گم کردند. چون در روزگاری که دلار، طلا، سکه، پول و پاداشهای میلیاردی برای مسئولان، مدیران و ورزشکاران و قهرمانان تبدیل شده است به همه چیز و اولویت اصلی، دیگر مرام و مسلک و خلق و خوی پهلوانی آقاتختی جایگاهی ندارد! به قول سعدی: «خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم... دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم... ما کشته نفسیم و بسی آه برآید... از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم... افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت... ما از سر تقصیر و خطا درنگذشتیم... دنیا که در او مرد خدا گل نسرشته است... نامرد که ماییم، چرا دل بسرشتیم» قطعاً با این اوصاف خیلی نباید دنبال یکی مثل آقاتختی در ورزش کشور باشیم. شما میبینید که سال به سال مراسم سالگرد آقاتختی آب میرود و نسبت به سال گذشته از نظر تبلیغاتی و کیفی به نسبت سال قبل در سکوت و انزوای خبری بیشتر برگزار میشود. اینطور بهنظر میرسد که ما فقط یاد گرفتیم روز 16دی ماه آقاتختی را به صورت عادت سالیانه و تکراری زنده کنیم، روز بعد یعنی 17 دی ماه هم او را دوباره به خاک بسپاریم، والسلام. این تنها چیزی است که در حال حاضر از آقا تختی برای ما به جا مانده است.»
انتهای پیام/