آشوبی: انتظاری از تیم امید با این روش نبود

پس از اینکه تیم امید ایران در بازی‌های جام ملت‌های آسیا با ناکامی و کسب تنها دو امتیاز مسابقات را ترک کرد. به سراغ یکی از مربیان فوتبال پایه و بازیکنان سابق فوتبال کشور رفتیم تا درباره علل ناکامی تیم امید ایران با او صحبت کنیم. فرزاد آشوبی، بازیکن سابق باشگاه پرسپولیس و سرمربی سابق رده جوانان این باشگاه که تجربه مربیگری در سطوح فوتبال پایه را دارد، درباره دلایل ناکامی تیم امید به ایران ورزشی گفت: «ما داریم درباره تیمی صحبت می‌کنیم که نیم‌ قرن ناکام بوده است؛ بنابراین در خصوص ناکامی تیم امید ایران اتفاق عجیبی رقم نخورده است و کلیت این موضوع به بازیکن و مربی ربطی ندارد؛ بلکه از ابتدا قرار نبود کار بزرگ و خارق‌‌العاده‌ای از سوی این تیم رقم بخورد. انتظار این را نداشتیم تا تیمی که از مقدمات المپیک قبلی تا این مسابقات دو سال به طور کامل رها بوده، مربی نداشته، اردویی برگزار نکرده و هیچ نظمی در قبالش رعایت نشده، در این مسابقات موفق باشد.»
آشوبی در خصوص ناکامی ایران در تمام رده‌های پایه افزود: «وقتی که اردوهای تیم در فاصله کمتر از یک سال تا مسابقات تشکیل شود، نتیجه هم به همین شکل خواهد بود؛ انتظاری از تیم امید ایران با این روش و این سیستم نیست. ما نه تنها در رده امید بلکه در هر چهار رده سنی در فدراسیون فوتبال فاقد برنامه‌ریزی مشخص برای موفقیت هستیم. به شرایط ما در رده‌های نونهالان، نوجوانان، جوانان و امید نگاه کنید و با این برنامه‌ریزی و مدیریت اگر ما موفق بشویم جای تعجب دارد و از اول هم قرار نبود تیم امید کار بزرگی انجام دهد. این مشکل بزرگ و کلی ما در این رده سنی است.»

آشوبی درباره اینکه در این مسابقات رویکرد فنی امید روانخواه و کادر فنی تیم امید ایران چگونه بوده است نیز صحبت کرد: «من به شخصه فلسفه و سبک بازی امید روانخواه را می‌پسندم؛ چرا که در حال حاضر مدل بازی مورد علاقه او که فوتبال مالکانه است، قرابت و نزدیکی بیشتری با سبک بازی فوتبال روز دنیا دارد. با این حال سبک بازی روانخواه یک سبک بازی خوبی بود که چندان از سوی بازیکنان تیم امید به صورت پخته اجرا نشد؛ به طور کلی مالکیت توپ و تمرکز روی فوتبال مالکانه یک ویژگی مثبت است؛ اما اگر این فلسفه صرفاً مختص به پاس‌کاری نزدیک به دروازه خودی باشد و به خطوط جلوی زمین وصل نشود، ما نمی‌توانیم صاحب موقعیت شویم. ما این بازی مالکانه را در منطقه امن زمین خود انجام می‌دادیم اما زمانی بازی مالکانه جواب می‌دهد که بتوانیم خطوط مختلف را با این شیوه به هم وصل کنیم تا در مقابل دفاع حریف و در مناطق خطرناک زمین صاحب موقعیت شویم. اگر ما قادر باشیم این مالکیت توپ را تحت فشار حریف و در زمانی که دفاع حریف فشردگی بالایی دارد حفظ کنیم، آن زمان است که این فلسفه به پختگی مناسب خود می‌رسد.»