تمرین ایرانی شدن تیمها
رقابتهای این هفته لیگ برتر با شکلی متفاوتتر برگزار شد. تعداد بازیکنان ایرانی در تیمها به شکل معناداری افزایش پیدا کرده بود. بازیکنان و مربیان خارجی به دلیل توصیهای که از سفارت کشورشان دریافت کرده بودند، زمزمههای جدایی سر دادند.
البته این توصیهها به دلیل شرایط خاص کشور بود که گمان میرفت به سوی ناآرامی پیش برود و خوشبختانه اینچنین نشد. اما تمایل بازیکنان به جدایی، نکتهای نیست که بشود پنهانش کرد. بازیکنان و مربیان خارجی هیچ تعهدی برای حضور در ایران ندارند و اگر قرار باشد ایران را به دلیل شرایط اجتماعی کشورمان ترک کنند، نمیتوان کار را به کمیته انضباطی فیفا کشاند چون تجربه تلخ پروندههای گذشته نشان میدهد بازیکنان و مربیان خارجی از حمایت فیفا برخوردارند.
با این مقدمه طولانی، نگران قراردادهای قابل توجهی هستیم که در تیمهای مختلف با بازیکنان و مربیان خارجی بسته شده است. قراردادهایی که گاه پا را از یک و 2 میلیون دلار فراتر گذاشتهاند.
در شرایط خاص، تنها بازیکنان ایرانی هستند که تعهد و تقیدی کامل به قراردادها دارند و در هر شرایطی تمرین کرده و به زمین مسابقه میروند. با این توصیف، آیا بهتر نیست فقط یک بار تیمها را با فرم ایرانی ببندیم و با ترکیب ایرانی ببینیم؟ آیا میشود یک بار، آکادمیها را جدیتر ببینیم و از محصولاتشان به درستی استفاده کنیم؟
سقف آرزوهای ما با این بازیکنان خارجی که در ترکیب تیمها قرار دارند، بیتردید قهرمانی در آسیا نیست. آیا نمیتوان همان قله را با بازیکنان جوان ایرانی فتح کرد؟
مدیران باشگاهها بپذیرند در شرایط ویژهای قرار داریم و ضروری است در چنین شرایطی، ویژهتر تصمیم بگیریم و عمل کنیم. شاید این فرصتی است که به فوتبال ما داده شده است و باید از آن استفاده کرد تا پول در جای مناسب خرج شود. فجرسپاسی حتی یک بازیکن خارجی ندارد؛ اما در نیمه بالایی جدول لیگ برتر قرار دارد. آیا نمیتوان از مدل ایرانی شدن تیمها تبعیت کرد؟
انتهای پیام/
البته این توصیهها به دلیل شرایط خاص کشور بود که گمان میرفت به سوی ناآرامی پیش برود و خوشبختانه اینچنین نشد. اما تمایل بازیکنان به جدایی، نکتهای نیست که بشود پنهانش کرد. بازیکنان و مربیان خارجی هیچ تعهدی برای حضور در ایران ندارند و اگر قرار باشد ایران را به دلیل شرایط اجتماعی کشورمان ترک کنند، نمیتوان کار را به کمیته انضباطی فیفا کشاند چون تجربه تلخ پروندههای گذشته نشان میدهد بازیکنان و مربیان خارجی از حمایت فیفا برخوردارند.
با این مقدمه طولانی، نگران قراردادهای قابل توجهی هستیم که در تیمهای مختلف با بازیکنان و مربیان خارجی بسته شده است. قراردادهایی که گاه پا را از یک و 2 میلیون دلار فراتر گذاشتهاند.
در شرایط خاص، تنها بازیکنان ایرانی هستند که تعهد و تقیدی کامل به قراردادها دارند و در هر شرایطی تمرین کرده و به زمین مسابقه میروند. با این توصیف، آیا بهتر نیست فقط یک بار تیمها را با فرم ایرانی ببندیم و با ترکیب ایرانی ببینیم؟ آیا میشود یک بار، آکادمیها را جدیتر ببینیم و از محصولاتشان به درستی استفاده کنیم؟
سقف آرزوهای ما با این بازیکنان خارجی که در ترکیب تیمها قرار دارند، بیتردید قهرمانی در آسیا نیست. آیا نمیتوان همان قله را با بازیکنان جوان ایرانی فتح کرد؟
مدیران باشگاهها بپذیرند در شرایط ویژهای قرار داریم و ضروری است در چنین شرایطی، ویژهتر تصمیم بگیریم و عمل کنیم. شاید این فرصتی است که به فوتبال ما داده شده است و باید از آن استفاده کرد تا پول در جای مناسب خرج شود. فجرسپاسی حتی یک بازیکن خارجی ندارد؛ اما در نیمه بالایی جدول لیگ برتر قرار دارد. آیا نمیتوان از مدل ایرانی شدن تیمها تبعیت کرد؟
انتهای پیام/