تحقیر اینتر مقابل بهترین تیم اروپا
زخمهای تکراری در شب بزرگ
دیدار اینتر مقابل آرسنال در سنسیرو، شبی دیگر از حسرتها و کاستیهای تکراری نراتزوری را به تصویر کشید. مسابقهای که با نتیجه 3-1 به سود آرسنال تمام شد و بار دیگر نشان داد فاصله این تیم اینتر با سطح اول فوتبال اروپا، بیش از آنکه به شجاعت یا انگیزه مربوط باشد، به ضعفهای ساختاری و فردی گره خورده است. شاگردان کریستین کیوو اگرچه در نیمه نخست با جسارت و روحیه جنگنده ظاهر شدند، اما برابر تیمی در کلاس آرسنال، همان مشکلات همیشگی بزرگنمایی شد.
آرسنال عملاً تیمی شد که نقاط قوت و ضعف اینتر را بهطور همزمان عیان ساخت. نراتزوری باز هم در بازیهای بزرگ، دچار نوعی خودآزاری فوتبالی شد: زمانی که میتوانست روند مسابقه را کنترل کند، در جزئیات کلیدی کم آورد. مهمترین این کمبودها، در دو منطقه حساس زمین خودنمایی کرد: سمت راست خط دفاع و درون دروازه.
در غیاب دنزل دومفریس، ضعف اینتر در جناح راست به یک معضل جدی تبدیل شده است. لوئیس انریکه، مدافع-وینگر برزیلی، بار دیگر نتوانست انتظارات را برآورده کند. بازیکنی که قرار بود با تکنیک و جسارت برزیلیاش راهحل باشد، اما در عمل با تردید، کندی تصمیمگیری و اشتباهات تاکتیکی، به نقطه آسیبپذیر تیم بدل شد. اشتباه او در جا ماندن روی خط آفساید در گل نخست آرسنال، نماد روشنی از این بحران بود. اینتر بیش از حد به جناح چپ و فدریکو دیمارکو وابسته شده و این عدم توازن، برابر حریفان بزرگ بهسرعت تنبیه میشود.
در سوی دیگر، دروازهبان باتجربه سوئیسی نیز شب خوبی را سپری نکرد. یان زومر که زمانی با واکنشهای خیرهکنندهاش قهرمان شبهای بزرگ بود، حالا نشانههای افت ناشی از سن را بروز میدهد. در ۳۷ سالگی، واکنشها کندتر شده و اطمینان گذشته در ضربات ایستگاهی و شوتهای نسبتاً ساده دیده نمیشود. همان دروازهبانی که روزی لامین یامال را متوقف کرد، مقابل ضربه نهچندان دشوار گیوکرش زمینگیر شد و پیش از آن نیز روی کرنرها متزلزل نشان داد.
باشگاه اینتر بهخوبی میداند که این مشکلات با گذر زمان حل نخواهد شد. در کوتاهمدت، بازگشت دومفریس و شاید راهحلهای موقتی در بازار نقلوانتقالات زمستانی مدنظر است، اما اصلاح اساسی به تابستان موکول شده؛ جایی که جدایی زومر تقریباً قطعی به نظر میرسد و نامهایی چون گولیلمو ویکاریو یا حتی گزینههای باتجربهتر در فهرست بررسی قرار دارند. پیام شکست برابر آرسنال روشن بود: برای ماندن در ارتفاعات فوتبال اروپا، اینتر باید در دروازه و جناح راست، بازسازی جدی انجام دهد.
انتهای پیام/
آرسنال عملاً تیمی شد که نقاط قوت و ضعف اینتر را بهطور همزمان عیان ساخت. نراتزوری باز هم در بازیهای بزرگ، دچار نوعی خودآزاری فوتبالی شد: زمانی که میتوانست روند مسابقه را کنترل کند، در جزئیات کلیدی کم آورد. مهمترین این کمبودها، در دو منطقه حساس زمین خودنمایی کرد: سمت راست خط دفاع و درون دروازه.
در غیاب دنزل دومفریس، ضعف اینتر در جناح راست به یک معضل جدی تبدیل شده است. لوئیس انریکه، مدافع-وینگر برزیلی، بار دیگر نتوانست انتظارات را برآورده کند. بازیکنی که قرار بود با تکنیک و جسارت برزیلیاش راهحل باشد، اما در عمل با تردید، کندی تصمیمگیری و اشتباهات تاکتیکی، به نقطه آسیبپذیر تیم بدل شد. اشتباه او در جا ماندن روی خط آفساید در گل نخست آرسنال، نماد روشنی از این بحران بود. اینتر بیش از حد به جناح چپ و فدریکو دیمارکو وابسته شده و این عدم توازن، برابر حریفان بزرگ بهسرعت تنبیه میشود.
در سوی دیگر، دروازهبان باتجربه سوئیسی نیز شب خوبی را سپری نکرد. یان زومر که زمانی با واکنشهای خیرهکنندهاش قهرمان شبهای بزرگ بود، حالا نشانههای افت ناشی از سن را بروز میدهد. در ۳۷ سالگی، واکنشها کندتر شده و اطمینان گذشته در ضربات ایستگاهی و شوتهای نسبتاً ساده دیده نمیشود. همان دروازهبانی که روزی لامین یامال را متوقف کرد، مقابل ضربه نهچندان دشوار گیوکرش زمینگیر شد و پیش از آن نیز روی کرنرها متزلزل نشان داد.
باشگاه اینتر بهخوبی میداند که این مشکلات با گذر زمان حل نخواهد شد. در کوتاهمدت، بازگشت دومفریس و شاید راهحلهای موقتی در بازار نقلوانتقالات زمستانی مدنظر است، اما اصلاح اساسی به تابستان موکول شده؛ جایی که جدایی زومر تقریباً قطعی به نظر میرسد و نامهایی چون گولیلمو ویکاریو یا حتی گزینههای باتجربهتر در فهرست بررسی قرار دارند. پیام شکست برابر آرسنال روشن بود: برای ماندن در ارتفاعات فوتبال اروپا، اینتر باید در دروازه و جناح راست، بازسازی جدی انجام دهد.
انتهای پیام/