آبروی فوتبال ایران

بازی دیروز پرسپولیس–سپاهان یک فوتبال تمام عیار بود. اگر سکوهای ورزشگاه کوچک دستگردی، تماشاگر داشت، این بازی، تکمیل می‌شد و کسری قابل توجهی نداشت. 
گمان می‌کردیم سرمای قابل توجه هوای تهران و برفی که اجازه نداد سبزی چمن ورزشگاه را ببینیم، اجازه نخواهد داد دو تیم فوتبال بازی کنند؛ اما دو تیم تمام تلاش خود را کردند تا مردم یک فوتبال جذاب ببینند. هم محرم نویدکیا هم اوسمار برای 3 امتیاز آمده بودند و برای همین قدمی به عقب برنداشتند، فوتبال دفاعی بازی نکردند، ضد فوتبال ارائه ندادند و وقت را نکشتند. مربیان دو تیم، برای آنکه یک نمایش کسل‌کننده و راکد ببینیم، بهانه‌های زیادی داشتند اما اجازه ندادند این 90 دقیقه برای فوتبالدوستان ایرانی خواب‌آور شود.    
اوسمار و محرم بازی فیزیکی را در دستور کار داشتند اما بازی فیزیکی دو تیم هیچ‌گاه به درگیری و دعوا ختم نشد و این نشان می‌دهد دستورات تاکتیکی مربیان در رختکن چه بود. 
برای اولین بار بود چنین بازی داغی را در روزی برفی می‌دیدیم... و اتفاقاً توقع اهالی فوتبال در ایران از این دو تیم بزرگ، دقیقاً همین بازی بود. دو تیم مدعی در حد نام خود بازی کردند و اجازه ندادند برف و سرما، این مسابقه تعیین‌کننده را هلاک کند.
توپ مدام در گردش بود و هر تیم بیش از 10 موقعیت جدی گلزنی داشت. 3 گل در این بازی دیدیم و اگر مهاجمان دو تیم، دقیق‌تر و هوشیارانه عمل می‌کردند، گل‌های بیشتری هم می‌دیدیم. 
بی‌توجه به اینکه برنده این بازی چه تیمی بود، باید از هر دو تیم تشکر کرد که اجازه دادند این بازی به یکی از ماندگارترین مسابقات فوتبال ایران تبدیل شود؛ مسابقه‌ای خاص که در روزی خاص  برگزار شد و بدون دعوا تا پایان پیش رفت. با جرأت می‌توان عبارت «آبروی فوتبال ایران» را برای این بازی به کار برد؛ فوتبالی که برای زنده ماندن به شدت به نمایش‌هایی اینچنین نیاز دارد. فوتبال ما به مربیانی که نه به خود و نتیجه بازی‌هایشان، که به فوتبال و آینده‌اش فکر می‌کنند، نیازی اساسی دارد؛ مربیانی که متأسفانه تعدادشان زیاد نیست.
انتهای پیام/