سایه تردید در اردوگاه تیم ملی
در استرالیا زنگ تفریح میشویم!
در حالی که کمتر از چهل روز تا آغاز جام ملتهای فوتبال زنان آسیا ۲۰۲۶ در استرالیا باقی مانده، اما به نظر میرسد تیم ملی فوتبال زنان ایران هنوز درگیر مسائل بنیادین و ابتدایی است. این روزها دیگر کشورها در حال ارتقای تاکتیکها و هماهنگیهای تیمی هستند اما در ایران شاهد بلاتکلیفی در کادرفنی، عدم برگزاری مسابقات تدارکاتی مناسب و ابهامات در مورد اردوهای آمادهسازی هستیم. این وضعیت، نگرانیهای جدی را در مورد عملکرد تیم ملی در این رقابتها برانگیخته است.
جام ملتهای آسیا ۲۰۲۶ برای فوتبال زنان ایران فراتر از یک مسابقه ورزشی است. این فرصتی است برای اثبات توانمندیهای این تیم و تثبیت جایگاهش در سطح قاره. با توجه به قرعه دشوار و حضور تیم ایران در گروهی با حضور استرالیا، کرهجنوبی و فیلیپین، هر بازی اهمیت ویژهای دارد و نیازمند آمادگی کامل و برنامهریزی دقیق است. متأسفانه، آنچه در حال حاضر مشاهده میشود، تصویری از تیمی است که در بحبوحه حساسترین مقطع، به حال خود رها شده است.
فقدان دستیاران تخصصی، فشار مضاعفی را بر دوش مرضیه جعفری قرار داده و از سوی دیگر، برنامههای تدارکاتی که باید ستون اصلی آمادهسازی تیم باشند، هنوز نهایی نشدهاند و بیشتر شبیه به وعدههایی دستنیافتنی به نظر میرسند. چگونه تیمی که قرار است با قدرتهای آسیایی به رقابت بپردازد، بدون برگزاری بازیهای دوستانه مناسب میتواند خود را آماده کند؟
یکی دیگر از موانع پیش روی تیم ملی، اختلافات پنهان با باشگاههاست. فشردگی تقویم لیگ داخلی و عدم هماهنگی بین سازمان لیگ و فدراسیون، باعث شده تا برگزاری اردوهای تیم ملی با مقاومتهایی از سوی باشگاههای حاضر در لیگ برتر روبهرو شود و به دلیل این فشردگی، مربیان از بازیکن دادن به تیم ملی خودداری می کنند. نقدی هم به آنها وارد نیست چون این اردوها اکثراً در تاریخهای خارج از فیفادی برگزار میشود و مرضیه جعفری در شرایطی که عملاً بازی تدارکاتی ندارد، باید تیمش را شخصاً در کمپ تیم ملی تمرین دهد.
با وجود تمام این چالشها، بازیکنان تیم ملی همچنان با امیدواری و پشتکار به تمرینات خود ادامه میدهند. نسل فعلی تیم ملی از نظر تجربه و کیفیت فنی، یکی از بهترین نسلهای تاریخ فوتبال زنان ایران است. آنها سالها برای رسیدن به این تورنمنت تلاش کردهاند و نمیخواهند کمتوجهیها، زحماتشان را تحتالشعاع قرار دهد.
اما زمان به سرعت در حال گذر است. اگر فدراسیون میخواهد حضور تیم ملی زنان در استرالیا صرفاً یک «حضور تشریفاتی» نباشد، باید هرچه سریعتر از فاز وعدهها عبور کند و وارد عمل شود. در غیر این صورت، جام ملتها به نمادی دیگر از فرصتهای از دست رفته در فوتبال زنان ایران تبدیل خواهد شد، فرصتی که تکرارش ممکن است چهار سال دیگر هم میسر نشود.
انتهای پیام/
جام ملتهای آسیا ۲۰۲۶ برای فوتبال زنان ایران فراتر از یک مسابقه ورزشی است. این فرصتی است برای اثبات توانمندیهای این تیم و تثبیت جایگاهش در سطح قاره. با توجه به قرعه دشوار و حضور تیم ایران در گروهی با حضور استرالیا، کرهجنوبی و فیلیپین، هر بازی اهمیت ویژهای دارد و نیازمند آمادگی کامل و برنامهریزی دقیق است. متأسفانه، آنچه در حال حاضر مشاهده میشود، تصویری از تیمی است که در بحبوحه حساسترین مقطع، به حال خود رها شده است.
فقدان دستیاران تخصصی، فشار مضاعفی را بر دوش مرضیه جعفری قرار داده و از سوی دیگر، برنامههای تدارکاتی که باید ستون اصلی آمادهسازی تیم باشند، هنوز نهایی نشدهاند و بیشتر شبیه به وعدههایی دستنیافتنی به نظر میرسند. چگونه تیمی که قرار است با قدرتهای آسیایی به رقابت بپردازد، بدون برگزاری بازیهای دوستانه مناسب میتواند خود را آماده کند؟
یکی دیگر از موانع پیش روی تیم ملی، اختلافات پنهان با باشگاههاست. فشردگی تقویم لیگ داخلی و عدم هماهنگی بین سازمان لیگ و فدراسیون، باعث شده تا برگزاری اردوهای تیم ملی با مقاومتهایی از سوی باشگاههای حاضر در لیگ برتر روبهرو شود و به دلیل این فشردگی، مربیان از بازیکن دادن به تیم ملی خودداری می کنند. نقدی هم به آنها وارد نیست چون این اردوها اکثراً در تاریخهای خارج از فیفادی برگزار میشود و مرضیه جعفری در شرایطی که عملاً بازی تدارکاتی ندارد، باید تیمش را شخصاً در کمپ تیم ملی تمرین دهد.
با وجود تمام این چالشها، بازیکنان تیم ملی همچنان با امیدواری و پشتکار به تمرینات خود ادامه میدهند. نسل فعلی تیم ملی از نظر تجربه و کیفیت فنی، یکی از بهترین نسلهای تاریخ فوتبال زنان ایران است. آنها سالها برای رسیدن به این تورنمنت تلاش کردهاند و نمیخواهند کمتوجهیها، زحماتشان را تحتالشعاع قرار دهد.
اما زمان به سرعت در حال گذر است. اگر فدراسیون میخواهد حضور تیم ملی زنان در استرالیا صرفاً یک «حضور تشریفاتی» نباشد، باید هرچه سریعتر از فاز وعدهها عبور کند و وارد عمل شود. در غیر این صورت، جام ملتها به نمادی دیگر از فرصتهای از دست رفته در فوتبال زنان ایران تبدیل خواهد شد، فرصتی که تکرارش ممکن است چهار سال دیگر هم میسر نشود.
انتهای پیام/