جدایی آسان آسانی

در روزهای اخیر، موضوع احتمال جدایی یاسر آسانی از استقلال بار دیگر به یکی از بحث‌های جدی پیرامون این باشگاه تبدیل شده است؛ موضوعی که ریشه آن به ‌بندی عجیب در قرارداد این بازیکن بازمی‌گردد. بر اساس مفاد قرارداد، آسانی می‌تواند در ۱۵روز ابتدایی فصل نقل‌وانتقالات آینده با پرداخت مبلغ ۵۰۰هزار دلار، قرارداد خود را به‌صورت یک‌طرفه فسخ کند؛ بندی که حالا سؤالات و ابهامات زیادی را درباره نحوه تنظیم قرارداد و میزان آینده‌نگری مدیران استقلال ایجاد کرده است.
این در حالی است که باشگاه استقلال در ابتدای فصل جاری برای دریافت رضایتنامه یاسر آسانی مبلغ قابل توجه ۸۵۰ هزار دلار به باشگاه گوانگجو پرداخت کرده است. پرداخت چنین رقمی نشان‌دهنده اهمیت این بازیکن در برنامه‌های فنی استقلال بوده، اما تصمیم عجیب مدیران وقت باشگاه برای تعیین بند فسخ ۵۰۰هزار دلاری، عملاً استقلال را در موقعیتی قرار داده که ممکن است با ضرری آشکار مواجه شود. به بیان ساده، استقلال برای جذب این بازیکن هزینه‌ای بیشتر از مبلغی که احتمالاً بابت جدایی او دریافت خواهد کرد، پرداخت کرده است.
پیش‌تر نیز گمانه‌زنی‌هایی درباره احتمال جدایی آسانی مطرح شده بود و برخی منابع از علاقه باشگاه‌های خارجی به جذب این بازیکن خبر داده بودند. حال با مشخص شدن بند فسخ، این گمانه‌زنی‌ها رنگ و بوی جدی‌تری به خود گرفته است. سؤال اصلی اینجاست که چرا باشگاه استقلال در زمان عقد قرارداد، رقم بالاتری را برای بند فسخ در نظر نگرفته تا در صورت جدایی احتمالی، منافع مالی باشگاه حفظ شود؟
چنین تصمیمی بیش از هر چیز نشان‌دهنده ضعف در مدیریت قراردادها و نبود آینده‌نگری لازم است. استقلال به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های فوتبال ایران، باید در تنظیم قرارداد بازیکنان کلیدی خود، منافع بلندمدت باشگاه را در اولویت قرار دهد، نه‌اینکه با گنجاندن بندهایی اینچنینی، دست خود را در مذاکرات آینده ببندد.
به هرحال هواداران استقلال ناچارند با واقعیت موجود کنار بیایند. اما اگر قرار باشد یاسر آسانی از این تیم جدا شود، باشگاه باید تلاش کند تا از مسیرهای دیگر از جمله مذاکره برای انتقال بهتر یا تمدید قرارداد با شرایط جدید، بیشترین سود ممکن را ببرد. آنچه مسلم است، تکرار چنین اشتباهاتی می‌تواند هزینه‌های سنگینی به استقلال تحمیل کند؛ هزینه‌هایی که مستقیماً از جیب باشگاه و هواداران پرداخت می‌شود.