کهریزی: بدون زیرساخت نمی‌شود از فوتبال بانوان انتظار معجزه داشت

فاطمه کهریزی، مربی تیم پالایش نفت ایلام، در گفت‌وگو با ایران ورزشی درباره شرایط فصل اخیر لیگ برتر فوتبال بانوان، وضعیت تیمش و همچنین چالش‌های اساسی فوتبال بانوان و تیم ملی صحبت کرد.
 
* این فصل با تیم پالایش نتایج درخشانی گرفتید؛ عملکرد تیم‌تان را چطور ارزیابی می‌کنید؟
واقعیت این است که ما پیش‌فصل خوبی نداشتیم. شرایط خاصی که به‌دلیل جنگ ۱۲روزه در کشور ایجاد شد، شروع منظم تمرینات را نداشته باشیم. این موضوع فقط برای تیم ما نبود و خیلی از تیم‌ها درگیرش بودند. با این حال، در طول لیگ تلاش کردیم خودمان را جمع‌وجور کنیم و به نظرم نتایج قابل قبولی گرفتیم. اگر شرایط بهتری داشتیم، قطعاً می‌توانستیم جایگاه بهتری هم در جدول داشته باشیم.
*درباره شرایط تیم ملی و نقش مرضیه جعفری چه نظری دارید؟
خانم جعفری زحمات زیادی کشیده‌اند، اما مشکلات تیم ملی ریشه‌دارتر از یک یا دو نفر است. ما سال‌هاست در فوتبال بانوان مشکل تدارکات داریم. نبود بازی‌های تدارکاتی استاندارد، اعزام‌های محدود و کامل نبودن کادرفنی یا به‌دلیل کمبود منابع مالی و یا محدودیت اعزام، همه اینها باعث شده تیم ملی بدون آمادگی کافی وارد مسابقات مهم شود. در بسیاری از اردوها، کادرفنی کامل نبوده و سرمربی مجبور شده نقش چند نفر را همزمان ایفا کند. این شرایط حرفه‌ای نیست. به‌نظرم باید از خانم جعفری حمایت شود و مهم‌ترین بخش تکمیل کادرفنی ایشان با مربیان کاربلد است. این موضوع فقط منحصربه تیم ملی بزرگسالان نبوده و سال‌هاست که حتی تیم‌های ملی پایه ما نیز با مشکل کامل نبودن کادرفنی‌شان دست و پنجه نرم می‌کنند. ما مربیان بسیار خوبی در لیگ برتر داریم که می‌توانند کمک‌حال کادرفنی تیم‌های ملی ما در تمام رده‌ها باشند. موفقیت تیم ملی قطعاً به پیشرفت فوتبال بانوان کمک می‌کند، اما نباید باعث شود چشم‌مان را روی واقعیت‌ها ببندیم. ما مشکلات اساسی داریم که اگر حل نشوند، این موفقیت‌ها مقطعی خواهند بود.
*به نظر شما مهم‌ترین مشکل ساختاری چیست؟
ما در سه رکن اساسی زیرساخت فوتبال بانوان دچار ضعف هستم، اولین مشکل بحث داوری است. داوران ما به‌دلیل نبود کلاس‌های آموزشی مستمر، سطح فنی پایینی دارند و این موضوع روی کیفیت مسابقات تأثیر مستقیم می‌گذارد. مشکل دوم، آکادمی‌هاست. آکادمی‌های فوتبال بانوان در ایران ساختارمند نیستند و بازیکنان اغلب به‌صورت شانسی رشد می‌کنند. در کشورهایی مثل هلند، روی آموزش پایه به‌صورت علمی کار می‌شود اما ما نتیجه‌گرا هستیم. به‌طور مثال در لیگ‌های پایه فوتبال هلند سیستم پرس از جلو را ممنوع کردند تا بازیکنان خطوط عقب زمین کار با توپ را آموزش ببینند اما از آنجایی که در ایران سیستم هدفمند آکادمیک نداریم بازیکنان ما آموزش درستی نمی‌بینند و به همین دلیل حتی در بالا‌ترین سطح فوتبال که لیگ برتر است، مدافعان‌مان وقتی توپ زیر پایشان می‌آید، توانایی حفظ آن و بازیسازی ندارند و مجبور به بازی مستقیم می‌شوند؛ ضعفی که در تیم ملی هم دیده می‌شود.
*دو هفته پایانی لیگ بسیار متأثر از برنامه تیم ملی فشرده شد.
ما کاملاً از برنامه‌های تیم ملی حمایت می‌کنیم. اعتقاد دارم هر موفقیتی که تیم ملی به‌دست بیاورد، در نهایت به نفع کل فوتبال بانوان است. شاید این برنامه‌ها فشارهایی به تیم‌های باشگاهی وارد کند، اما باید بپذیریم که اولویت در سطح کلان، رشد تیم ملی است. تا زمانی که بازی تدارکاتی مناسب نداشته باشیم و با همین مشکلات پایه‌ای مقابل تیم‌هایی مثل استرالیا و کره‌جنوبی قرار بگیریم، نباید انتظار بالایی داشته باشیم. فوتبال بانوان برای پیشرفت، قبل از هر چیز به زیرساخت نیاز دارد، نه‌فقط توقع نتیجه.