ماجراجویی شیرین پیروز

 بازگشت فجرسپاسی به لیگ برتر، بیش از آنکه صرفاً یک صعود ورزشی باشد، احیای یک هویت قدیمی در فوتبال ایران است؛ تیمی که همیشه به جنگندگی و بازی‌های غیرقابل پیش‌بینی شناخته می‌شد، حالا نیز همان ویژگی را با شدتی بیشتر و البته با بهایی سنگین‌تر به نمایش گذاشته است: نوسان.
فجر با هدایت پیروز قربانی تیمی است که در زمین مسابقه هیچ‌گاه محافظه‌کار نیست. این جسارت، گاه به پیروزی‌های چشمگیر مانند برد مقابل تراکتور منجر می‌شود و گاه به شکست‌هایی که نشان می‌دهد تیم هنوز به ثبات تاکتیکی و روانی لازم نرسیده است. آمار ۷ برد، ۷ باخت و ۶ مساوی در ظاهر نشانه تعادل است، اما در باطن تصویری از تیمی ارائه می‌دهد که هنوز میان «قله» و «دره» سرگردان است؛ تیمی که یا همه‌چیز را می‌برد یا ناگهان از دست می‌دهد.
این سینوسی بودن، اگرچه برای هوادار جذاب و هیجان‌انگیز است، اما برای یک تیم تازه‌وارد به لیگ برتر می‌تواند خطرناک باشد. تیمی که ثبات ندارد، در کورس فرسایشی لیگ معمولاً بیش از آنکه از بردهای بزرگ سود ببرد، از لغزش‌های ناگهانی آسیب می‌بیند. فجرسپاسی نشان داده که می‌تواند مقابل تیم‌های بزرگ بایستد و حتی آنها را شکست دهد، اما هنوز نشانه‌های یک تیم «مدیریت‌کننده بازی» را در خود تثبیت نکرده است؛ تیمی که بداند چه زمانی باید ریتم را پایین بیاورد، چه زمانی امتیاز را حفظ کند و چه زمانی ریسک را به حداقل برساند.
پیروز قربانی در ساختن تیمی جسور و پرانرژی موفق بوده، اما گام بعدی برای او، تبدیل این انرژی به ثبات است. فجر اگر بتواند از حالت صفر و صدی خارج شود و حتی در روزهای متوسط خود امتیاز بگیرد، می‌تواند به تیمی مزاحم و حتی مدعی در میانه جدول تبدیل شود. در غیر این صورت، همین نوسان‌ها ممکن است در مقطعی از فصل به بحران امتیازی تبدیل شود.
فجرسپاسی امروز تیمی است که تماشایش هیجان دارد؛ تیمی که نتیجه‌اش تا سوت پایان قابل پیش‌بینی نیست. اما برای ماندگاری در لیگ برتر، هیجان به تنهایی کافی نیست. آنچه این تیم نیاز دارد، نه حذف جسارت، بلکه افزودن «ثبات» به معادله‌ای است که فعلاً بیش از حد سینوسی پیش می‌رود. اگر این منحنی کمی صاف‌تر شود، فجر می‌تواند از یک تیم پرنوسانِ دوست‌داشتنی به یک تیم قابل اتکا و خطرناک تبدیل شود.