بردی که ضعف‌ها را پنهان کرد

دیدار بایرن مونیخ و هوفنهایم اگرچه با پیروزی قاطع ۵ بر ۱ صدرنشین بوندس‌لیگا به پایان رسید، اما فراتر از نتیجه، نکات فنی و تحلیلی مهمی را به همراه داشت؛ نکاتی که هم نقاط قوت بایرن را برجسته می‌کند و هم ضعف‌هایی را نشان می‌دهد که با چنین نتایج پرگلی ممکن است پنهان بمانند. این مسابقه همچنین بار دیگر بحث قدیمی درباره جایگاه مانوئل نویر را به مرکز توجه آورد، بحثی که شاید زمان پایان آن فرا رسیده باشد.
بایرن با این برد، پاسخ مناسبی به فشار غیرمستقیم دورتموند داد و فاصله شش امتیازی خود در صدر جدول را حفظ کرد. با این حال، نیمه نخست مسابقه نگران‌کننده بود. حتی با وجود اخراج زودهنگام بازیکن هوفنهایم، شاگردان ونسان کمپانی در خلق موقعیت و کنترل بازی دچار مشکل بودند. اگرچه آمار نشان می‌داد که بایرن از نظر تهاجمی شروع خوبی داشته، اما ساختار دفاعی تیم بار دیگرنگران‌کننده ظاهر شد، تا جایی که هوفنهایم ده‌نفره موفق شد شش موقعیت مسلم گلزنی ایجاد کند و به گل تساوی برسد.
مشکلات دفاعی بایرن تنها به یک خط محدود نمی‌شد. ناتوانی در پرس مؤثر، پوشش ضعیف در کناره‌ها و عدم تأثیرگذاری کافی هافبک‌‌های طراح مانند یوشوا کیمیش باعث شد تیم در فاز انتقال آسیب‌پذیر باشد. این ایرادات شاید در یک بازی ۵-۱ کمتر به چشم بیاید، اما در شرایط برابر می‌توانست تبعات جدی‌تری داشته باشد.
در نقطه مقابل، لوئیس دیاز بار دیگر تفاوت را رقم زد. ستاره کلمبیایی با نقش مستقیم در هر پنج گل، نماد ثبات و کیفیت در بایرن است. بازیکنی همیشه آماده که هم در حمله تعیین‌کننده است و هم در کارهای دفاعی مشارکت دارد. بدون درخشش او، بعید بود بایرن چنین شب آرامی را تجربه کند.
اما اشتباه مانوئل نویر روی گل خورده، دوباره نگاه‌ها را به سمت دروازه‌بان باسابقه بایرن برد. هرچند او در ادامه چند واکنش خوب داشت، اما این لغزش نشان داد که نویر دیگر آن ثبات گذشته را ندارد. مقایسه مستقیم او با اولیور بائومان، دروازه‌بان آماده هوفنهایم، به‌وضوح به سود بائومان تمام شد و بار دیگر این پرسش را مطرح کرد که آیا بازگشت نویر به دروازه تیم ملی آلمان اساساً ضرورتی دارد یا نه.
این بازی پیامی روشن داشت: بایرن هنوز مدعی اول است، اما برای آینده و به ویژه در مورد نویر، زمان تصمیم‌گیری‌های شجاعانه فرا رسیده است.
انتهای پیام/