یک هفته برد، یک هفته باخت!
شادیهای مقطعی در استقلال
استقلال در هفتههای اخیر وارد چرخهای از نوسان عملکرد و نتیجهگیری شده که از منظر فنی و روانی، زنگ خطر جدی برای کادرفنی و بازیکنان محسوب میشود. بررسی چهار مسابقه اخیر این تیم بهروشنی نشان میدهد که آبیها قادر نیستند یک خط سیر منطقی و پایدار در کسب نتایج ایجاد کنند. برد مقابل استقلال خوزستان، شکست برابر پیکان، پیروزی مقابل شمسآذر و سپس باخت آسیایی برابر الحسین اردن، نمود کامل یک رفتار سینوسی و بیثبات است.
از نظر فنی، استقلال در بازی با الحسین اردن تیم کاملاً مغلوبی نبود. ساخت موقعیت، مالکیت نسبی توپ در دقایقی از مسابقه و حتی به ثمر رساندن گلی که به طرز مشکوکی مردود اعلام شد، نشان میدهد که مشکل استقلال صرفاً «ضعف کیفی مطلق» نیست.
با این حال فوتبال حرفهای بر پایه خروجی نهایی قضاوت میشود و آنچه ثبت شده، یک شکست دیگر در کارنامه آسیایی استقلال است؛ شکستی که میتوانست با مدیریت بهتر بازی، تمرکز دفاعی و کنترل لحظات بحرانی، حداقل به تساوی بینجامد.
مسأله اصلی استقلال، نبود ریتم تیمی پایدار است. تیمی که یک هفته در پرس، انتقال سریع و خلق موقعیت موفق عمل میکند، هفته بعد در همان فازها دچار افت شدید میشود. این نوسان معمولاً ریشه در چند عامل همزمان دارد؛ عدم ثبات در ترکیب اصلی، تغییر مداوم وظایف بازیکنان در خطوط مختلف و ناتوانی کادرفنی در تثبیت یک الگوی مشخص بازی. استقلال هنوز نمیداند در بازیهای بزرگ باید محافظهکار و اقتصادی باشد یا هجومی و مالکیتمحور بازی کند و یا متکی بر ضدحمله.
در بازی برگشت مقابل الحسین که ۲۸بهمن برگزار میشود، استقلال از منظر تئوریک شانس جبران دارد؛ اما این هدف تنها در صورتی ممکن است که تیم گل نخورد یا با اختلاف دو گل پیروز شود.
این موضوع اهمیت بهبود ساختار تاکتیکی استقلال را در این میدان را دوچندان میکند؛ دقیقاً همان نقطهای که استقلال در بازی رفت آسیب دید. اگر استقلال باز هم دچار بینظمی تاکتیکی یا غفلت لحظهای شود، حتی برتری فنی نسبی نیز کارساز نخواهد بود.
نکته نگرانکنندهتر برای هواداران، تکرار توجیههای پس از شکست است؛ اینکه تیم خوب بازی کرد، موقعیت ساخت یا داوری مقصر بود. این گزارهها شاید از نظر تحلیلی بخشی از واقعیت را نشان دهند، اما زمانی که به الگوی تکرارشونده تبدیل میشوند، نشانهای از عدم حل مسأله در ریشه است.
استقلال برای خروج از این وضعیت به تغییر استراتژی و کاهش اشتباهات فردی نیازمند است.
البته این بیثباتی محدود به استقلال نیست. پرسپولیس، سپاهان و تراکتور نیز در مقاطعی دچار افت و نوسان شدهاند. اما در رقابت فشرده فعلی، تیمی که زودتر به ثبات برسد، چه در لیگ و چه در آسیا، دست بالاتر را خواهد داشت.
استقلال اگر نتواند این منحنی سینوسی را متوقف کند، نهتنها در آسیا بلکه در مسیر داخلی نیز با چالشهای جدیتری مواجه خواهد شد؛ چالشی که دیگر با بیان این واژه «ما خوب بودیم اما نتیجه نگرفتیم» قابل توجیه نخواهد بود.
انتهای پیام/
از نظر فنی، استقلال در بازی با الحسین اردن تیم کاملاً مغلوبی نبود. ساخت موقعیت، مالکیت نسبی توپ در دقایقی از مسابقه و حتی به ثمر رساندن گلی که به طرز مشکوکی مردود اعلام شد، نشان میدهد که مشکل استقلال صرفاً «ضعف کیفی مطلق» نیست.
با این حال فوتبال حرفهای بر پایه خروجی نهایی قضاوت میشود و آنچه ثبت شده، یک شکست دیگر در کارنامه آسیایی استقلال است؛ شکستی که میتوانست با مدیریت بهتر بازی، تمرکز دفاعی و کنترل لحظات بحرانی، حداقل به تساوی بینجامد.
مسأله اصلی استقلال، نبود ریتم تیمی پایدار است. تیمی که یک هفته در پرس، انتقال سریع و خلق موقعیت موفق عمل میکند، هفته بعد در همان فازها دچار افت شدید میشود. این نوسان معمولاً ریشه در چند عامل همزمان دارد؛ عدم ثبات در ترکیب اصلی، تغییر مداوم وظایف بازیکنان در خطوط مختلف و ناتوانی کادرفنی در تثبیت یک الگوی مشخص بازی. استقلال هنوز نمیداند در بازیهای بزرگ باید محافظهکار و اقتصادی باشد یا هجومی و مالکیتمحور بازی کند و یا متکی بر ضدحمله.
در بازی برگشت مقابل الحسین که ۲۸بهمن برگزار میشود، استقلال از منظر تئوریک شانس جبران دارد؛ اما این هدف تنها در صورتی ممکن است که تیم گل نخورد یا با اختلاف دو گل پیروز شود.
این موضوع اهمیت بهبود ساختار تاکتیکی استقلال را در این میدان را دوچندان میکند؛ دقیقاً همان نقطهای که استقلال در بازی رفت آسیب دید. اگر استقلال باز هم دچار بینظمی تاکتیکی یا غفلت لحظهای شود، حتی برتری فنی نسبی نیز کارساز نخواهد بود.
نکته نگرانکنندهتر برای هواداران، تکرار توجیههای پس از شکست است؛ اینکه تیم خوب بازی کرد، موقعیت ساخت یا داوری مقصر بود. این گزارهها شاید از نظر تحلیلی بخشی از واقعیت را نشان دهند، اما زمانی که به الگوی تکرارشونده تبدیل میشوند، نشانهای از عدم حل مسأله در ریشه است.
استقلال برای خروج از این وضعیت به تغییر استراتژی و کاهش اشتباهات فردی نیازمند است.
البته این بیثباتی محدود به استقلال نیست. پرسپولیس، سپاهان و تراکتور نیز در مقاطعی دچار افت و نوسان شدهاند. اما در رقابت فشرده فعلی، تیمی که زودتر به ثبات برسد، چه در لیگ و چه در آسیا، دست بالاتر را خواهد داشت.
استقلال اگر نتواند این منحنی سینوسی را متوقف کند، نهتنها در آسیا بلکه در مسیر داخلی نیز با چالشهای جدیتری مواجه خواهد شد؛ چالشی که دیگر با بیان این واژه «ما خوب بودیم اما نتیجه نگرفتیم» قابل توجیه نخواهد بود.
انتهای پیام/