بیرامی باهر تا آخرین نفس جنگید

در پیست برفی Tesero در دل ایتالیا، جایی که بهترین‌های اسکی صحرانوردی جهان گرد هم آمده بودند تا بدرخشند، نام سمانه بیرامی باهر از ایران آرام و بی‌ادعا، اما استوار بر خط پایان نقش بست. رقابت ۱۰ کیلومتر اسکی کراس‌کانتری زنان در چهارچوب المپیک زمستانی ۲۰۲۶ میلان–کورتینا برگزار شد؛ مسابقه‌ای به شیوه Interval Start Free، جایی که هر ورزشکار با فاصله زمانی و با تکنیک آزاد مسیر را طی می‌کند.
در میان ۱۱۰ اسکی‌باز از قدرت‌های سنتی این رشته، نماینده ایران با رتبه ۹۸ به کار خود پایان داد؛ رتبه‌ای که شاید در جدول نتایج چشمگیر نباشد، اما با توجه به توقعی که از او نمی‌رفت، حکایت از جنگیدن تا آخرین نفس برای عبور از خط پایان دارد. برای باهر، این فقط یک مسابقه نبود؛ بازگشتی بود بعد از هشت سال به بزرگ‌ترین صحنه ورزش زمستانی جهان. او نه با رویای سکو، بلکه با هدف نشان دادن نام ایران و اثبات تداوم تلاش قدم به پیست گذاشت.
در کشوری که امکانات اسکی قابل مقایسه با قدرت‌هایی چون سوئد، امریکا، کانادا یا نروژ نیست، رسیدن به خط پایان خود حکایت مقاومت است. لحظه‌های پایانی مسابقه بیش از هر زمان دیگری گویای این روایت بودند. سمانه، با چهره‌ای خسته اما مصمم، مترهای آخر را طی کرد؛ تماشاگران تشویقش کردند و او با عبور از خط پایان لبخندی از جنس رهایی زد.
در آن‌سو، قهرمانان المپیک به استقبالش آمدند: فریدا کارلسن برزیلی، هموطنانش ایبا اندرسن و برونا مورا که نقره گرفته بود، همینطور جسی دیگینز نفر سوم رقابت او را در آغوش گرفتند؛ صحنه‌ای که معنای واقعی المپیک را یادآوری می‌کرد.
در دنیایی که اعداد و مدال‌ها تیتر می‌شوند، گاهی ارزشمندترین لحظه‌ها همان‌هایی هستند که از جدول نتایج فراتر می‌روند. حضور سمانه بیرامی باهر در میلان روایتی بود از پایداری مقابل محدودیت‌ها؛ روایتی که نشان می‌دهد گاهی عبور از خط پایان، خود یک پیروزی است.