سهمیه قایق دونفره در دل طوفان

رویینگ ایران در آستانه یک پیچ تاریخی قرار گرفته؛ مسیری که به المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس ختم می‌شود اما این‌بار موانعی تازه سر راهش قرار گرفته است. اعلام سیستم جدید کسب سهمیه نشان می‌دهد که راه پاروزنان ایران برای رسیدن به المپیک 2028، این‌بار باریک‌تر و پرریسک‌تر از همیشه است. بر اساس سیستم جدید کسب سهمیه المپیک پیش رو، گرفتن جواز این میدان بزرگ از طریق مسابقات قاره‌ای محدود شده و ورزشکاران تنها در قایق یک‌نفره امکان کسب سهمیه از طریق مسابقات قاره‌ای را دارند. این یعنی رؤیای کسب سهمیه قایق دونفره از مسیر قاره‌ای عملاً حذف شده است. برای رسیدن به سهمیه دونفره، تیم‌ها باید در رقابت‌های قهرمانی جهان جزو ۱۰ قایق برتر زنان یا مردان قرار بگیرند؛ مسیری دشوار که نیازمند حضور در جمع قدرت‌های سنتی اروپا، امریکا و اقیانوسیه است. اگر تیمی از این مرحله بازبماند، تنها شانس باقی‌مانده مسابقه نهایی توزیع سهمیه خواهد بود؛ جایی که فقط دو قایق زن و دو قایق مرد مجوز حضور در لس‌آنجلس را دریافت می‌کنند و هیچ حاشیه امنیتی برای قایقرانان ایران وجود ندارد چراکه همه بازماندگان دنیا برای امتحان کردن شانس نهایی خود به دل آب می‌زنند.

این تغییرات برای ایران از آن جهت مهم است که در مسیر منتهی به المپیک ۲۰۲۴ پاریس، تمرکز اصلی روی قایق دونفره زنان بود که از مسیر انتخابی قاره آسیا هم سهمیه همین ماده به دست آمد. حالا اما همان استراتژی، دیگر کارآمد نیست. ماده‌ای که محور برنامه‌ریزی فنی و سرمایه‌گذاری چند سال اخیر بوده، برای المپیک بعدی باید از صافی رقابت‌های جهانی عبور کند؛ صافی‌ای که عبور از آن برای تیم‌های آسیایی به‌مراتب دشوارتر است. همه اینها در شرایطی رقم خورده که فضای تیم ملی هم بی‌چالش نیست. اختلاف‌نظر میان برخی ستاره‌ها و کادرفنی، بویژه درباره توانایی‌های فنی سرمربی خارجی، باعث شده چهره‌هایی مثل زینب نوروزی و مهسا جاور جدا از اردو تمرین کنند که این شکاف، در مقطعی که نیاز به انسجام و تصمیم‌گیری استراتژیک بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود، می‌تواند هزینه‌ساز باشد.

حالا یک دو راهی جدی پیش روی مدعیان قرار دارد؛ یا همه توان خود را روی قایق یک‌نفره متمرکز کنند تا از مسیر قاره‌ای شانس مطمئن‌تری برای رسیدن به المپیک داشته باشند، یا ریسک بزرگتری را بپذیرند و برای سهمیه دونفره، مستقیماً به مصاف بهترین‌های جهان بروند. انتخاب اول محتاطانه‌تر است، اما ممکن است به پراکندگی ظرفیت‌ها منجر شود. انتخاب دوم جاه‌طلبانه‌تر است، اما کوچکترین لغزش می‌تواند رؤیای المپیک را از بین ببرد. در این میان، تلاش برای گفت‌وگو با نوروزی درباره تصمیم نهایی‌اش بی‌نتیجه ماند و او پاسخ در این‌باره را به زمان دیگری موکول کرد؛ سکوتی که خود نشانه حساسیت شرایط است. رویینگ ایران حالا نه‌تنها باید با رقبای قدرتمند جهانی بجنگد، بلکه باید قبل از آن، تکلیف مسیر خود را روشن کند. در حال حاضر لس‌آنجلس دور است، اما تصمیم‌های امروز، سرنوشت آن را رقم خواهد زد.