برنامه ویژه و دقیق اولین رقیب تیم ملی
آرزوی ایران، زندگی نیوزیلند
خبر برگزاری دیدار تدارکاتی نیوزیلند و انگلیس پیش از جام جهانی، پیشتر در «ایران ورزشی» منتشر شد، اما حالا با قطعی شدن زمان و محل بازی، میتوان با نگاهی تحلیلیتر به برنامهریزی این تیم اقیانوسیهای پرداخت؛ تیمی که پس از ۱۶ سال دوری از بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان، برای سومین حضورش در جام جهانی، اینبار متفاوتتر، منظمتر و جاهطلبانهتر از همیشه حرکت میکند. برنامهای که نشان میدهد نیوزیلند صرفاً برای حضور تشریفاتی نمیآید، بلکه میخواهد از مرحله گروهی عبور کند و برای این هدف، از مدتها قبل همه چیز را مهیا کرده است. طبق اعلام فدراسیون فوتبال این کشور، تیم ملی نیوزیلند ملقب به آلوایتس قرار است در ایالت فلوریدا امریکا به مصاف تیم ملی فوتبال انگلیس برود؛ دیداری که یک آزمون جدی و سطح بالا برای شاگردان دارن بیزلی محسوب میشود. مسابقهای که نهتنها از نظر فنی اهمیت دارد، بلکه از منظر روانی نیز میتواند عیار واقعی این تیم را پیش از ورود به جام جهانی مشخص کند. رویارویی با تیمی از جمع مدعیان قهرمانی، دقیقاً همان چیزی است که یک تیم در حال رشد برای سنجش ظرفیتهایش به آن نیاز دارد.
انگلیس که در حال حاضر در جمع قدرتهای اصلی فوتبال جهان قرار دارد و همواره در ردههای بالای رنکینگ فیفا دیده میشود، با ستارههای متعددش میتواند شرایطی شبیه مسابقات رسمی جام جهانی ایجاد کند. برای تیمی مانند نیوزیلند که معمولاً در منطقه اقیانوسیه بازیهای کمفشار و کمکیفیتتری را تجربه میکند، چنین مسابقهای حکم کلاس درس را دارد. آنها میتوانند سرعت، قدرت بدنی و تاکتیکهای تیمهای بزرگ را از نزدیک لمس کنند؛ چیزی که در بازیهای منطقهای هرگز به دست نمیآید. محل احتمالی این بازی نیز جذاب است. رسانههای بریتانیایی از ورزشگاه ریموند جیمز در شهر تامپا نام بردهاند؛ استادیومی با ظرفیت نزدیک به ۷۰ هزار نفر که میتواند فضای یک مسابقه رسمی جام جهانی را شبیهسازی کند. انتخاب چنین میزبانی نشان میدهد حتی جزئیات هم در برنامهریزی نیوزیلند حسابشده است.
اما این تنها بخش ماجرا نیست. آنها پیش از این نیز تورنمنت چهارجانبهای را در اوکلند تدارک دیدهاند و قرار است با تیم ملی فوتبال فنلاند و تیم ملی فوتبال شیلی روبهرو شوند. تنوع سبک این رقبا از فوتبال فیزیکی اروپای شمالی تا بازی تکنیکی امریکای جنوبی، دقیقاً همان چیزی است که یک تیم برای آمادگی تاکتیکی نیاز دارد. در واقع نیوزیلند تلاش کرده با چیدن پازلی از سبکهای مختلف، بازیکنانش را برای هر سناریویی آماده کند. این رویکرد وقتی مهمتر میشود که بدانیم آنها در گروهی سخت با ایران، بلژیک و مصر قرار گرفتهاند. بنابراین طبیعی است که بخواهند پیش از رویارویی با تیم ملی فوتبال ایران، خود را مقابل حریفانی در کلاس جهانی محک بزنند. نگاه بیزلی هم همین را تأیید میکند؛ او بهصراحت گفته هدف، بازی با تیمهای سطح بالا برای پیدا کردن راهحلهای جمعی است. این یعنی تمرکز روی پیشرفت ساختاری، نه نتیجه مقطعی.
همه اینها نشان میدهد نیوزیلند بعد از دو حضور قبلیاش در جام جهانی، دیگر نمیخواهد نقش تیم زنگ تفریح را داشته باشد. فاصله ۱۶ ساله از آخرین حضور، برای آنها به فرصتی جهت بازسازی تبدیل شده و حالا با نسلی تازه و برنامهای دقیق برگشتهاند. وقتی تیمی از حالا تقویمش را با چنین دقتی میبندد، یعنی هدفی فراتر از تجربه صرف دارد. در نقطه مقابل، شرایط ایران چندان شفاف نیست. در حالی که زمان زیادی تا جام جهانی باقی نمانده، هنوز هیچ بازی دوستانهای بهصورت قطعی اعلام نشده و مذاکرات با برخی رقبا نیز به نتیجه نرسیده است. این بلاتکلیفی میتواند روی آمادهسازی فنی و ذهنی تیم اثر منفی بگذارد. تجربه ثابت کرده فاصله بازیهای رسمی تا دیدارهای دوستانه باکیفیت، در تورنمنتهای بزرگ خودش را نشان میدهد. نیوزیلند با رده پایینتر، برنامه کامل، متنوع و هدفمند دارد، اما ایران با جایگاهی بالاتر هنوز در مرحله رایزنی است. اگر قرار است در جام جهانی رقابت واقعی داشته باشیم، شاید وقت آن رسیده که از همین حالا با حریفان بزرگتر بازی کنیم؛ همان مسیری که آلوایتس با جدیت در پیش گرفتهاند.
انتهای پیام/