فوتبال بدون VAR بهشت نیست

یک آخرهفته بدون VAR؛ ایده‌ای وسوسه‌کننده برای خیلی‌ها. اینکه بنشینیم و فقط فوتبال ببینیم، بدون توقف‌های طولانی، بدون خطوط میلیمتری و بدون بحث‌های فرسایشی داوری. اما واقعیت این است که فوتبال بدون تکنولوژی هم قرار نیست بهشت شود؛ اشتباهات داوری همچنان روایت مسابقه را می‌بلعند. در دیدار نیوکاسل و استون ویلا در جام حذفی انگلستان که در مراحل ابتدایی‌اش از VAR استفاده نمی‌شود، نیمه اول به میدان اعتراض‌ها تبدیل شد. گل تامی آبراهام بوی آفساید می‌داد، چند صحنه مشکوک به پنالتی برای نیوکاسل نادیده گرفته شد و لوکاس دینیه بابت تکل خطرناک تنها کارت زرد گرفت. سکوها هم مدام علیه داور شعار می‌دادند. در نهایت اخراج دروازه‌بان ویلا کمی اوضاع را متعادل کرد، اما حس بی‌عدالتی از بین نرفت.

در استودیو بی‌بی‌سی، آلن شیرر با وجود انتقاد شدید از قضاوت‌ها، باز هم حاضر نشد طرفدار VAR شود و تأکید کرد داوران باید «کارشان را درست انجام دهند». با این حال همین تناقض، معمای همیشگی فوتبال مدرن است: همه دقت ربات‌گونه می‌خواهند، اما نسخه سرد و بی‌روح تکنولوژی را هم دوست ندارند. سرمربی نیوکاسل، ادی هاو هم معتقد بود جابه‌جایی بین مسابقاتِ دارای VAR و بدون آن، تمرکز داوران را مختل می‌کند؛ وقتی بدانند بازبینی وجود ندارد، تصمیم‌گیری سخت‌تر می‌شود و خطاها بیشتر به چشم می‌آید. حقیقت این است که هیچ راه‌حل قطعی وجود ندارد. با VAR، گل‌ها دیرتر جشن گرفته می‌شوند و میلیمتری مردود می‌شوند؛ بدون VAR، اشتباهات انسانی نتیجه را تغییر می‌دهد. هر دو مسیر موافقان و مخالفان خود را دارند. فوتبال یا باید بهای دقت بیشتر را با از دست دادن بخشی از هیجان بدهد، یا با پذیرش اشتباهات، جذابیت لحظه‌ای خود را حفظ کند. انتخاب هر کدام، روزی علیه‌مان عمل خواهد کرد.