موج جدید کارشکنی اروپاییها علیه تیمهای ورزشی شدت گرفت
سیاسیبازی در زمین فوتبال
موج تازهای از کارشکنیهای کشورهای اروپایی علیه ورزش ایران، بار دیگر این واقعیت را برجسته کرده است که برخلاف شعارهای پرطمطراق مدیران فدراسیونهای جهانی و مسئولان نهادهای بینالمللی، سیاست همچنان نقشی تعیینکننده در تصمیمات ورزشی ایفا میکند. در شرایطی که همواره بر «جدایی ورزش از سیاست» تأکید میشود، آنچه در عمل مشاهده میشود فاصلهای آشکار میان ادعا و واقعیت است؛ فاصلهای که بیش از همه، ورزشکاران و بدنه حرفهای ورزش را متضرر میکند.
تأخیر در صدور روادید برای ورزشکاران ایرانی جهت حضور در رقابتهای بینالمللی، عدم پایبندی به قراردادهای حرفهای و لغو یا کنار کشیدن یکطرفه از دیدارهای دوستانه فوتبال، تنها بخشی از مصادیق این رفتارهاست. این رخدادها نشان میدهد که در بسیاری از موارد، تصمیمات ورزشی نه بر پایه اصول حرفهای و قواعد رقابت منصفانه، بلکه تحت تأثیر ملاحظات سیاسی دولتها اتخاذ میشود. چنین رویکردی نهتنها اعتبار ساختارهای بینالمللی ورزش را زیر سؤال میبرد، بلکه مفهوم رقابت عادلانه را نیز مخدوش میکند.
اظهارات مسئولان ورزشی ایران درباره رفتار سیاسی برخی کشورهای اروپایی و همچنین اشاره به نقش سفارتخانهها در ایجاد محدودیت برای فعالیت مربیان خارجی، گویای آن است که ورزش ایران با چالشهایی فراتر از میدان مسابقه مواجه است. در این شرایط، ورزشکاران ایرانی ناگزیرند در دو جبهه همزمان مبارزه کنند؛ یکی در عرصه رقابت ورزشی و دیگری در مواجهه با موانع سیاسی و اداری که گاه پیش از ورود به میدان مسابقه، مسیر آنان را دشوار میکند.
در سطح جهانی نیز سکوت و انفعال نهادهای بینالمللی بیش از پیش مورد انتقاد قرار گرفته است. در حالی که جیانی اینفانتینو بهعنوان رئیس فیفا همواره بر بیطرفی سیاسی فوتبال تأکید میکند، شواهد میدانی نشان میدهد که این نهاد در برابر محدودیتهای روادیدی و فشارهای سیاسی دولتها واکنشی قاطع نشان نمیدهد. همین سکوت، بویژه در آستانه جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ که بخش مهمی از آن در خاک ایالات متحده برگزار خواهد شد، نگرانیهای تازهای را درباره حضور تیمها، هواداران و کادرهای فنی برخی کشورها ایجاد کرده است.
گزارشها و گمانهزنیها درباره احتمال دخالت مستقیم دولت امریکا در موضوع صدور ویزا برای برخی کشورها و حتی طرح دیدگاههایی از سوی دونالد ترامپ درباره کنترل حضور هواداران خارجی، این نگرانی را تشدید کرده است که فوتبال نیز مانند بسیاری از عرصههای دیگر از تصمیمات سیاسی در امان نخواهد بود. اگر احتمال عدم صدور روادید برای برخی ملیپوشان یا اعضای کادرفنی کشورها به واقعیت تبدیل شود، اعتبار بزرگترین رویداد فوتبالی جهان زیر سایه سیاست قرار خواهد گرفت.
در چنین فضایی، انتظار میرود نهادهایی چون کمیته بینالمللی المپیک و فدراسیونهای جهانی از موضع انفعال خارج شوند و نسبت به تضمین حقوق برابر ورزشکاران واکنش نشان دهند. سکوت در برابر موانع سیاسی، بویژه در آستانه رویدادهای بزرگ جهانی، میتواند این شائبه را تقویت کند که اصول حرفهای و ادعای بیطرفی، بیش از آنکه یک سیاست عملی باشد، به شعاری تشریفاتی تبدیل شده است.
در نهایت، اگر قرار است ورزش همچنان بهعنوان زبان مشترک ملتها باقی بماند، مدیران جهانی باید نشان دهند که در برابر فشارهای سیاسی ایستادگی میکنند. در غیر این صورت، میدان رقابت ورزشی بیش از پیش به عرصهای برای تسویهحسابهای سیاسی بدل خواهد شد؛ جایی که ورزشکاران، پیش از آنکه با رقیبان خود روبهرو شوند، ناچارند با تصمیمات پشتپرده سیاستمداران دستوپنجه نرم کنند.
انتهای پیام/
تأخیر در صدور روادید برای ورزشکاران ایرانی جهت حضور در رقابتهای بینالمللی، عدم پایبندی به قراردادهای حرفهای و لغو یا کنار کشیدن یکطرفه از دیدارهای دوستانه فوتبال، تنها بخشی از مصادیق این رفتارهاست. این رخدادها نشان میدهد که در بسیاری از موارد، تصمیمات ورزشی نه بر پایه اصول حرفهای و قواعد رقابت منصفانه، بلکه تحت تأثیر ملاحظات سیاسی دولتها اتخاذ میشود. چنین رویکردی نهتنها اعتبار ساختارهای بینالمللی ورزش را زیر سؤال میبرد، بلکه مفهوم رقابت عادلانه را نیز مخدوش میکند.
اظهارات مسئولان ورزشی ایران درباره رفتار سیاسی برخی کشورهای اروپایی و همچنین اشاره به نقش سفارتخانهها در ایجاد محدودیت برای فعالیت مربیان خارجی، گویای آن است که ورزش ایران با چالشهایی فراتر از میدان مسابقه مواجه است. در این شرایط، ورزشکاران ایرانی ناگزیرند در دو جبهه همزمان مبارزه کنند؛ یکی در عرصه رقابت ورزشی و دیگری در مواجهه با موانع سیاسی و اداری که گاه پیش از ورود به میدان مسابقه، مسیر آنان را دشوار میکند.
در سطح جهانی نیز سکوت و انفعال نهادهای بینالمللی بیش از پیش مورد انتقاد قرار گرفته است. در حالی که جیانی اینفانتینو بهعنوان رئیس فیفا همواره بر بیطرفی سیاسی فوتبال تأکید میکند، شواهد میدانی نشان میدهد که این نهاد در برابر محدودیتهای روادیدی و فشارهای سیاسی دولتها واکنشی قاطع نشان نمیدهد. همین سکوت، بویژه در آستانه جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ که بخش مهمی از آن در خاک ایالات متحده برگزار خواهد شد، نگرانیهای تازهای را درباره حضور تیمها، هواداران و کادرهای فنی برخی کشورها ایجاد کرده است.
گزارشها و گمانهزنیها درباره احتمال دخالت مستقیم دولت امریکا در موضوع صدور ویزا برای برخی کشورها و حتی طرح دیدگاههایی از سوی دونالد ترامپ درباره کنترل حضور هواداران خارجی، این نگرانی را تشدید کرده است که فوتبال نیز مانند بسیاری از عرصههای دیگر از تصمیمات سیاسی در امان نخواهد بود. اگر احتمال عدم صدور روادید برای برخی ملیپوشان یا اعضای کادرفنی کشورها به واقعیت تبدیل شود، اعتبار بزرگترین رویداد فوتبالی جهان زیر سایه سیاست قرار خواهد گرفت.
در چنین فضایی، انتظار میرود نهادهایی چون کمیته بینالمللی المپیک و فدراسیونهای جهانی از موضع انفعال خارج شوند و نسبت به تضمین حقوق برابر ورزشکاران واکنش نشان دهند. سکوت در برابر موانع سیاسی، بویژه در آستانه رویدادهای بزرگ جهانی، میتواند این شائبه را تقویت کند که اصول حرفهای و ادعای بیطرفی، بیش از آنکه یک سیاست عملی باشد، به شعاری تشریفاتی تبدیل شده است.
در نهایت، اگر قرار است ورزش همچنان بهعنوان زبان مشترک ملتها باقی بماند، مدیران جهانی باید نشان دهند که در برابر فشارهای سیاسی ایستادگی میکنند. در غیر این صورت، میدان رقابت ورزشی بیش از پیش به عرصهای برای تسویهحسابهای سیاسی بدل خواهد شد؛ جایی که ورزشکاران، پیش از آنکه با رقیبان خود روبهرو شوند، ناچارند با تصمیمات پشتپرده سیاستمداران دستوپنجه نرم کنند.
انتهای پیام/