جنگ برای سهمیه لیگ برتر

سقوط دراماتیک نساجی مازندران به لیگ دسته اول، در ابتدا به‌عنوان شوکی بزرگ برای فوتبال شمال کشور تلقی شد اما شروع فصل جدید، روایتی متفاوت را رقم زد. قرمزپوشان قائمشهری با بردهای سریالی در هفته‌های ابتدایی، خیلی زود خود را در قامت یکی از جدی‌ترین مدعیان بازگشت به لیگ برتر معرفی کردند. صدرنشینی زودهنگام، امید را به سکوهای وطنی بازگرداند و هواداران تصور می‌کردند مسیر صعود هموارتر از آن چیزی است که در ابتدای فصل پیش‌بینی می‌شد. با این حال، گذر زمان نشان داد که لیگ آزادگان، میدان ثبات و استمرار است و نه صرفاً شروعی طوفانی.
در نیم‌فصل دوم، شرایط برای نساجی تغییر محسوسی داشته است. پس از گذشت پنج هفته از نیم‌فصل دوم، این تیم تنها یک پیروزی کسب کرده و همین افت امتیازی، حاشیه امنیت صدرنشینی را به‌شدت کاهش داده است. جدایی فراز کمالوند و حضور رضا عنایتی روی نیمکت نساجی، نه‌تنها شوکی فنی بلکه موجی از واکنش‌های احساسی در میان هواداران ایجاد کرد. شعارهای زودهنگام علیه سرمربی جدید، نشان‌دهنده حساسیت بالای فضای قائمشهر است؛ فضایی که هر لغزش می‌تواند هزینه‌ای سنگین در مسیر صعود داشته باشد.
در سوی دیگر جدول، رقابت برای صعود بیش از همیشه فشرده شده است. مس شهربابک با هدایت قاسم شهبا، یکی از شگفتی‌های فصل را رقم زده؛ تیمی که بیشترین برد و کمترین باخت را میان مدعیان دارد و اگر کسر امتیاز به دلیل مسائل مجوز حرفه‌ای نبود، اکنون با فاصله‌ای مطمئن در صدر قرار می‌گرفت. این تیم با وجود قرار گرفتن در رتبه سوم، همچنان از بخت‌های اصلی صعود محسوب می‌شود. همزمان، صنعت‌نفت آبادان نیز با امتیاز برابر در تعقیب صدر است و رقابت را داغ‌تر کرده است.
حضور تیم‌هایی چون سایپا و پارس جنوبی جم در کورس مدعیان، معادلات را پیچیده‌تر کرده است. سایپا با فاصله‌ای نه‌چندان زیاد در تعقیب سه تیم نخست قرار دارد و هر بازی برای این تیم حکم فینال را پیدا کرده است. از سوی دیگر، پارس جنوبی نیز با ثبات نسبی در جمع بالانشینان، چشم به لغزش رقبا دوخته است.
در پایان هفته بیست‌ودوم، نساجی با ۴۳ امتیاز صدرنشین است، اما صنعت‌نفت و مس شهربابک با ۴۱ امتیاز در کمین آنها قرار دارند. تنها ۱۲ هفته تا پایان فصل باقی مانده و کوچکترین لغزش می‌تواند جایگاه تیم‌ها را جابه‌جا کند. نکته قابل‌توجه این است که در میان مدعیان اصلی، تنها مس شهربابک سابقه حضور در لیگ برتر را ندارد و همین مسأله احتمال بازگشت حداقل یک تیم ریشه‌دار به سطح اول فوتبال ایران را تقویت می‌کند.
لیگ آزادگان این فصل، بیش از هر زمان دیگری به میدان استقامت و مدیریت فشار تبدیل شده است. تیمی که بتواند در این هفته‌های حساس، ثبات روانی و فنی خود را حفظ کند، شانس بیشتری برای صعود خواهد داشت و شاید در پایان این ماراتن نفسگیر، یکی از نام‌های آشنا دوباره به لیگ برتر بازگردد.