ادامه رکود ۱۲ ساله یا نفس تازه؟

انتخابات فدراسیون شنا، شیرجه و واترپلو در حالی ۲۴ فروردین برگزار می‌شود که این فدراسیون پس از پایان دوره چهار ساله ریاست محسن رضوانی، با سرپرستی اداره می‌شود. رضوانی ۲۰ دی صندلی را ترک کرد و محسن سمیع‌زاده به عنوان سرپرست، موقتاً سکان را در دست گرفت. حالا در یک مثلث کوچک انتخاباتی، رضوانی در کنار هادی افشار قهرمان سابق تکواندو و مرتضی محسنی برای بازگشت یا تغییر رقابت می‌کند؛ مثلثی که ضلع سنگینش بی‌تردید رضوانی با ۱۲ سال حضور متوالی در رأس کار است. طبق اساسنامه، رؤسایی که سه دوره متوالی یا متناوب بر مسند ریاست بوده‌اند فقط در صورت داشتن کرسی آسیایی یا جهانی می‌توانند دوباره نامزد شوند و برهمین اساس هم رضوانی با عضویت در هیأت‌رئیسه فدراسیون جهانی از این سد عبور کرده و از منظر حقوقی مانعی برای تأیید صلاحیت ندارد. اما پرسش اصلی این است که رضوانی در 12 سال گذشته حضورش، دقیقاً چه گلی به سر ورزش‌های آبی این مملکت زده است؟
شنا به‌عنوان ورزش مادر، همچنان با حداقل‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند. زیرساخت‌ها در بسیاری از استان‌ها فرسوده یا ناکافی‌اند؛ کمبود استخر استاندارد تمرینی، پراکندگی جغرافیایی امکانات و ضعف نظام استعدادیابی باعث شده چرخه کشف و پرورش استعدادها لنگ بزند. خروج یا افت تعدادی از چهره‌های شاخص در سال‌های اخیر، نشانه‌ای از سیاست نادرست مدیریتی است. در عرصه بین‌المللی هم فاصله با استانداردهای قاره‌ای و جهانی محسوس است و در این میان دلخوشی به مدال‌های رقابت‌های منطقه‌ای و بازی‌های کشورهای اسلامی، بیشتر از آنکه راهبرد باشد، مُسکن کوتاه‌مدت است. در شیرجه، صدای آمارها بلندتر از هر تحلیلی است؛ برنامه‌ای منسجم برای بازسازی پایه‌ها دیده نمی‌شود و حضورهای برون‌مرزی پراکنده و نتایج خود گویای همه چیز است. تنها نقطه روشن کارنامه رضوانی، واترپلوست؛ جایی که تیم ملی پس از ۴۴ سال در بازی‌های آسیایی جاکارتا به برنز رسید. اما این عنوان حفظ یا ارتقا پیدا نکرد و چهار سال بعد در هانگژو تیم از سکو دور ماند؛ نوسانی که نشان می‌دهد موفقیت، بیش از آنکه محصول یک سیستم پایدار باشد، نتیجه یک نسل یا مقطع خاص بوده است.

حامیان رضوانی از تجربه، ارتباطات بین‌المللی و ثبات مدیریتی می‌گویند. منتقدان اما معتقدند ثبات وقتی ارزشمند است که به توسعه بینجامد، نه به تداوم وضع موجود. ۱۲ سال فرصت کمی نیست؛ زمانی کافی برای طراحی و اجرای یک نقشه مدون است که به نظر می‌رسد به درستی از این زمان طلایی استفاده نشده است. از استانداردسازی استخرها و تربیت مربیان تا ایجاد لیگ‌های پویا و پیوند با آموزش‌وپرورش برای گسترش پایه همه و همه کارهایی بود که باید انجام می‌گرفت اما انجام نشد. انتخابات پیش‌رو، بیشتر از اینکه یک رقابت شخصی باشد، آزمون خردجمعی جامعه ورزش‌های آبی برای تغییر یا ادامه مسیر است. نکته مهم اینجاست که اعضای مجمع پیش رو به امید تجربه، به گذشته رأی می‌دهد یا با پذیرش ریسک، خون تازه‌ای به رگ‌های فدراسیون تزریق می‌کند. به نظر می‌رسد فدراسیون شنا امروز به تصمیمی بزرگ نیاز دارد؛ تصمیمی که می‌تواند همچنان زخم‌های این فدراسیون را باز نگه دارد یا با آمدن فردی جدید و تزریق خونی تازه، این فدراسیون را از اوضاع آشفته و نابسامان نجات دهد.