چرخش قدرت در پایتخت
چرا پروژه آرسنال جواب داد و تاتنهام سقوط کرد؟
رقابت آرسنال و تاتنهام در شمال لندن همواره با برتری تاریخی توپچیها همراه بوده است؛ از انتقال آرسنال به شمال رود تیمز در سال ۱۹۱۳ تا قهرمانیهای نمادین در خانه اسپرز. با این حال، در مقاطعی ورق برگشت و تاتنهام فرصت یافت تا معادله قدرت را تغییر دهد. اما امروز، بار دیگر کفه ترازو بهطور قاطع به سود آرسنال سنگینی میکند؛ آن هم در شرایطی که شاید این برتری برای سالها تثبیت شود.
در سالهای پایانی دوران آرسن ونگر، آرسنال با چالشهای مالی ناشی از ساخت ورزشگاه امارات دستوپنجه نرم میکرد. محدودیت بودجه و فروش ستارهها، تیم را از کورس قهرمانی دور کرد و در نهایت ونگر پس از ناکامی در کسب سهمیه لیگ قهرمانان در سال ۲۰۱۷ کنار رفت. درست در همان مقطع، تاتنهام با هدایت مائوریسیو پوچتینو به اوج رسید. فوتبال پرفشار، اتکا به هستهای جوان شامل هری کین، سون هیونگمین، دله آلی و کریستین اریکسن و ثبت ۸۶ امتیاز در فصل ۲۰۱۶-۱۷، نشانههای یک تغییر قدرت را آشکار کرد. اسپرز حتی سنت «روز سنتتاترهام» را لغو کردند و بالاتر از آرسنال ایستادند.
اوج این روند در سال ۲۰۱۹ رقم خورد؛ زمانی که تاتنهام به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید و تا آستانه تسلطی تاریخی بر شمال لندن پیش رفت. در آن مقطع، آرسنال درگیر بیثباتی مدیریتی و اختلافات داخلی بود. اما شکست ۲-۰ برابر لیورپول در فینال، همان فرصتی بود که اسپرز هرگز دوباره به دست نیاوردند.
تصمیم دنیل لوی برای کنار گذاشتن پوچتینو و سپردن تیم به ژوزه مورینیو، نقطه چرخش دیگری بود. تاتنهام به دنبال موفقیت فوری رفت، اما پروژه کوتاهمدت نتیجه نداد. در مقابل، آرسنال مسیر بازسازی بلندمدت را برگزید. میکل آرتتا بهعنوان سرمربی جوان منصوب شد و با صبوری مدیریت و تغییرات ساختاری در باشگاه، پایههای یک تیم نوین را بنا کرد. هرچند دو فصل پیاپی در رتبه هشتم ایستادند، اما برنامه بازسازی ادامه یافت.
از تابستان ۲۰۲۲، تفاوت رویکردها آشکارتر شد. آرسنال با جذب بازیکنانی چون گابریل ژسوس، اولکساندر زینچنکو و سپس دکلان رایس، پیام روشنی به رقبا داد. در حالی که تاتنهام با تغییرات مکرر روی نیمکت و خریدهای کماثر، ثبات خود را از دست داد. آرسنال سه فصل پیاپی نایبقهرمان لیگ برتر شد و حالا در چند جبهه مدعی است، در حالی که اسپرز حتی با خطر سقوط دستبهگریباناند.
امروز فاصله دو تیم بیش از هر زمان دیگری محسوس است. آرسنال به دنبال فتح جامها و تثبیت جایگاه خود بهعنوان قدرت اول پایتخت است و تاتنهام برای بقا میجنگد. دربی شمال لندن همچنان یکی از جذابترین تقابلهای فوتبال انگلیس است، اما واقعیت این است که «شمال لندن» دوباره و شاید برای مدتی طولانی، سرخ شده است.
انتهای پیام/
در سالهای پایانی دوران آرسن ونگر، آرسنال با چالشهای مالی ناشی از ساخت ورزشگاه امارات دستوپنجه نرم میکرد. محدودیت بودجه و فروش ستارهها، تیم را از کورس قهرمانی دور کرد و در نهایت ونگر پس از ناکامی در کسب سهمیه لیگ قهرمانان در سال ۲۰۱۷ کنار رفت. درست در همان مقطع، تاتنهام با هدایت مائوریسیو پوچتینو به اوج رسید. فوتبال پرفشار، اتکا به هستهای جوان شامل هری کین، سون هیونگمین، دله آلی و کریستین اریکسن و ثبت ۸۶ امتیاز در فصل ۲۰۱۶-۱۷، نشانههای یک تغییر قدرت را آشکار کرد. اسپرز حتی سنت «روز سنتتاترهام» را لغو کردند و بالاتر از آرسنال ایستادند.
اوج این روند در سال ۲۰۱۹ رقم خورد؛ زمانی که تاتنهام به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید و تا آستانه تسلطی تاریخی بر شمال لندن پیش رفت. در آن مقطع، آرسنال درگیر بیثباتی مدیریتی و اختلافات داخلی بود. اما شکست ۲-۰ برابر لیورپول در فینال، همان فرصتی بود که اسپرز هرگز دوباره به دست نیاوردند.
تصمیم دنیل لوی برای کنار گذاشتن پوچتینو و سپردن تیم به ژوزه مورینیو، نقطه چرخش دیگری بود. تاتنهام به دنبال موفقیت فوری رفت، اما پروژه کوتاهمدت نتیجه نداد. در مقابل، آرسنال مسیر بازسازی بلندمدت را برگزید. میکل آرتتا بهعنوان سرمربی جوان منصوب شد و با صبوری مدیریت و تغییرات ساختاری در باشگاه، پایههای یک تیم نوین را بنا کرد. هرچند دو فصل پیاپی در رتبه هشتم ایستادند، اما برنامه بازسازی ادامه یافت.
از تابستان ۲۰۲۲، تفاوت رویکردها آشکارتر شد. آرسنال با جذب بازیکنانی چون گابریل ژسوس، اولکساندر زینچنکو و سپس دکلان رایس، پیام روشنی به رقبا داد. در حالی که تاتنهام با تغییرات مکرر روی نیمکت و خریدهای کماثر، ثبات خود را از دست داد. آرسنال سه فصل پیاپی نایبقهرمان لیگ برتر شد و حالا در چند جبهه مدعی است، در حالی که اسپرز حتی با خطر سقوط دستبهگریباناند.
امروز فاصله دو تیم بیش از هر زمان دیگری محسوس است. آرسنال به دنبال فتح جامها و تثبیت جایگاه خود بهعنوان قدرت اول پایتخت است و تاتنهام برای بقا میجنگد. دربی شمال لندن همچنان یکی از جذابترین تقابلهای فوتبال انگلیس است، اما واقعیت این است که «شمال لندن» دوباره و شاید برای مدتی طولانی، سرخ شده است.
انتهای پیام/