چیدمان غیرتخصصی و حذف یک مرحله از فاز حمله

منوچهر عبدالله نژاد(پیشکسوت پرسپولیس)/بزرگترین مشکلی که الان وجود دارد این است که ما می‌آییم تغییر سیستم بازی می‌دهیم بدون اینکه بدانیم توانمندی اجرای برنامه‌های تاکتیکی توسط آن بازیکنان را داریم یا نه. من وقتی بازی پرسپولیس را نگاه می‌کنم می‌بینم دائماً از سیستم2-4-4 به 1-3-2-4 می‌رویم اما اینکه وینگرها و هافبک‌های چپ و راست در آن سیستم چه ویژگی‌های فنی باید داشته باشند یا آیا آن نفراتی که می‌خواهیم استفاده ‌کنیم واقعاً تخصصی هستند و قرار است از چه طریقی به گل برسیم مشخص نیست. فقط می‌بینیم تعدادی بازیکن که حالا به هر شکل آمادگی عمومی دارند وارد زمین می‌شوند اما به‌صورت تخصصی و متناسب با سیستم بازی تیم ارنج نمی‌شوند.
 یک بحث کلی هم وجود دارد که ما تاکتیک‌های تهاجمی‌مان را به چهار مرحله تقسیم کنیم اولین مرحله انتقال از یک‌سوم دفاعی به میانی است که در مرکز زمین انجام می‌شود. در یک‌سوم تهاجمی نیز سازماندهی حمله است که تقریباً اتفاق می‌افتد اما وقتی وارد یک‌سوم تهاجمی می‌شویم قبل از تمام کردن حمله یک مرحله‌ای هست به نام «کامل شدن» که من این کامل شدن را نمی‌بینم. یعنی نقاط حساس بین دو دفاع مرکزی یا بین دفاع مرکزی و دفاع کناری؛ نیم‌فضاها. منطقه‌ای که مدافعان روی قوس وسط زمین می‌آیند و هافبک‌های نفوذی از خط جلوتر حمایت می‌کنند. من این را در تیم پرسپولیس نمی‌بینم و یک‌دفعه از سازماندهی دفاعی وارد حمله می‌شویم. یعنی یک بخشی از تاکتیک تهاجمی را خودبه‌خود حذف می‌کنیم.
ما در پرسپولیس هم بحث مدیریتی داریم هم بحث فنی. البته بزرگترین تیم‌های دنیا هم همینطور هستند که اینها همه قابل حل است. اما اینکه سهم مدیریت در این مشکلات چقدر است را باید بگویم، مدیریت تلاش کرده بازیکنانی که مربیان در ابتدای فصل می‌خواستند را جذب کند. پرداختی‌ها هم شاید بیشتر از خیلی تیم‌ها بوده پس من سهم کمی برای مدیریت قائلم. اما بحث فنی وجود دارد که در خیلی از تیم‌های بزرگ دنیا هم هست. همین هفته گذشته بارسلونا در یک هفته دو تا باخت آورد که مدتی تجربه نکرده بود اما مربیان آنها می‌روند و براساس علم فوتبال مشکلات‌شان را شناسایی می‌کنند. آیا مشکل بدنی بوده، تاکتیکی بوده، تکنیکی بوده یا ذهنی؟ چطوری اتفاق می‌افتد؟ فقط در زمین خودمان اتفاق می‌افتد؟ در چه پست‌هایی این مشکلات را احساس می‌کنیم و در چه دقایقی از بازی به مشکل می‌خوریم؟ همه اینها را شناسایی و برایش راه‌حل پیدا می‌کنند اما در فوتبال ایران ما فکر می‌کنیم مشکلات تیم مختص مربی است و برای حل مشکلات فقط سرمربی و کمک‌هایش باید فکر کنند. ما بازیکنایی داریم که الان 70-60 میلیارد تومان پول می‌گیرند. اینها بازیکنان رده نونهالان یا نوجوانان نیستند. اینها هم باید درحل مسأله به مربی کمک کنند و هر کدام‌شان می‌توانند یک دستیار خوب برای مربی باشند.
اگر مسائل فنی که به آنها اشاره کردم حل شود یا مواردی که به آنها پرداختم، مرتفع شود مشکلات حل خواهد شد اما اینکه بنشینیم و فقط دنبال معجزه باشیم، نمی‌شود. هیچ چیزی اتفاقی نیست. همان‌طوری که موفقیت اتفاقی نیست شکست هم اتفاقی نیست. در واقع این موفقیت‌ها وقتی معنا پیدا می‌کند که ما راه‌هایی پیدا کنیم برای حل مسأله. اگر این حل مسأله اتفاق بیفتد هفته‌های آینده هفته‌های بهتری خواهد بود وگرنه با این مشکلات شرایط بدتر می‌شود. ما الان می‌بینیم تیم‌هایی مقابل پرسپولیس برنده می‌شوند که از نظر فنی خیلی بهتر از ما نبودند. اگر پرسپولیس به سپاهان و تراکتور و تیم‌های این‌طوری می‌باخت دلم نمی‌سوخت اما شکست مقابل گل‌گهر، خیبر، ملوان و تیم‌هایی از این دست که از نظر تاکتیکی در حد خود پرسپولیس هم بازی نکردند بایستی سریعاً ریشه‌یابی شود.