تمجید مدافع تیم ملی ولز از نسل جوان
رابرتز: دیدن شکوفایی جوانان ولز هیجانانگیز است
به گزارش ایران ورزشی، تغییر نسل در تیم ملی ولز کلید خورده و رایانن رابرتز، مدافع باتجربه میگوید تیم با وجود خداحافظی ستارههایی مثل فیشلاک، همچنان با همدلی به دنبال صدرنشینی در گروه مقدماتی جام جهانی است.
رایان رابرتز، مدافع تیم ملی فوتبال زنان ولز از شور و هیجان بازی در ورزشگاه رکسهام و تغییر نسل در این تیم گفت.
او اردوی قبلی تیم ملی را بسیار مهم توصیف کرد که نشاندهنده همبستگی بالا در تیم بود: «کسب یک امتیاز ارزشمند برابر جمهوری چک کار آسانی نبود، چون آنها رنکینگ بهتری از ما دارند. بعد از آن، پیروزی چشمگیر برابر مونتهنگرو در لانلی را جشن گرفتیم تا روند بدون باخت تیممان ادامه پیدا کند.»
به گفته رابرتز، فاصله کم بین دو اردوی پشتسرهم نکته مثبتی است، چون بازیکنان فرصت نمیکنند جزئیات را فراموش کنند. او در مورد دیدارهای پیش رو مقابل آلبانی تأکید کرد: «عملکرد کلیدی است، اما مهمترین چیز کسب امتیاز است. ما به دنبال شش امتیاز از این دو بازی هستیم و میخواهیم گروه را با صدرنشینی تمام کنیم.»
بخش قابلتوجه صحبتهای رابرتز به تغییر نسل در تیم ولز اختصاص داشت. او اعتراف کرد که نبودن چهرههایی مثل جس فیشلاک و کایلی بارتون که اخیراً بازنشسته شدهاند، یا هلن وارد در گذشته، کمی عجیب است: «آنها بخش بزرگی از مسیر ما بودند و بدون آنها موفقیتهایمان به دست نمیآمد. اما زمانی میرسد که تیم باید تحول پیدا کند و برخی بازیکنان بروند.»
با این حال، رابرتز تأکید کرد فضای تیم به گونهای است که هر بازیکن جدید به سرعت احساس آرامش میکند. او به عنوان یکی از باتجربهترین اعضا، خود را بازیکنی خونسرد و در دسترس برای کمک و مشاوره معرفی کرد: «هیچ چیز با رفتن آن شخصیتهای بزرگ تغییر نکرده و زمان آن رسیده که دیگران نقش رهبری را بر عهده بگیرند.»
نکته امیدوارکننده از نگاه او، درخشش نسل جوان است. رابرتز با اشتیاق خاصی از میزی دیویس نام برد و او را فردی بااستعداد و فوقالعاده برای همراهی در تیم توصیف کرد. همچنین از مارد گریفیث، همتیمی خود در ساندرلند تعریف کرد: «او واقعاً از لاک خود بیرون آمده. با آزادی کامل بازی میکند و عملکردهای فوقالعادهای برای باشگاه و تیم ملی دارد. وقتی از آنها حرف میزنم، لبخند از لبم محو نمیشود.»
رابرتز نقش رایان ویلکینسون، سرمربی تیم را هم در این تحول حیاتی دانست: «او اهداف مشخصی تعیین میکند و بهترین را از ما میخواهد. چرخش تیم و فرصت دادن به بازیکنان جدید، به ویژه در شرایطی که چند بازیکن بازنشسته شدهاند یا سالهای زیادی از فوتبالشان باقی نمانده، کار بسیار خوبی است.»
رابرتز اعتراف کرد که برای بازی مقابل آلبانی در ورزشگاه رکسهام بسیار هیجانزده است. او تأکید کرد که برای تیم ملی مهم است در نقاط مختلف ولز دیده شود: «خیلی دوست دارم در شمال کشور بازی کنم. ممکن است رفتن به جنوب برای مردم همیشه سخت باشد، بنابراین هر وقت بتوانیم باید به شمال برویم.»
او ورزشگاه استوک کای راس (زمین خانگی رکسهام) را ورزشگاهی کوچک و جمعوجور توصیف کرد که میتوان آن را پر از تماشاگر کرد و جو فوقالعادهای ساخت. او به تیم مردان ولز اشاره کرد و گفت: «منتظر بازگشت به آن زمین و بازی در برابر دیوار سرخ در رکسهام هستم.»
انتهای پیام/
رایان رابرتز، مدافع تیم ملی فوتبال زنان ولز از شور و هیجان بازی در ورزشگاه رکسهام و تغییر نسل در این تیم گفت.
او اردوی قبلی تیم ملی را بسیار مهم توصیف کرد که نشاندهنده همبستگی بالا در تیم بود: «کسب یک امتیاز ارزشمند برابر جمهوری چک کار آسانی نبود، چون آنها رنکینگ بهتری از ما دارند. بعد از آن، پیروزی چشمگیر برابر مونتهنگرو در لانلی را جشن گرفتیم تا روند بدون باخت تیممان ادامه پیدا کند.»
به گفته رابرتز، فاصله کم بین دو اردوی پشتسرهم نکته مثبتی است، چون بازیکنان فرصت نمیکنند جزئیات را فراموش کنند. او در مورد دیدارهای پیش رو مقابل آلبانی تأکید کرد: «عملکرد کلیدی است، اما مهمترین چیز کسب امتیاز است. ما به دنبال شش امتیاز از این دو بازی هستیم و میخواهیم گروه را با صدرنشینی تمام کنیم.»
بخش قابلتوجه صحبتهای رابرتز به تغییر نسل در تیم ولز اختصاص داشت. او اعتراف کرد که نبودن چهرههایی مثل جس فیشلاک و کایلی بارتون که اخیراً بازنشسته شدهاند، یا هلن وارد در گذشته، کمی عجیب است: «آنها بخش بزرگی از مسیر ما بودند و بدون آنها موفقیتهایمان به دست نمیآمد. اما زمانی میرسد که تیم باید تحول پیدا کند و برخی بازیکنان بروند.»
با این حال، رابرتز تأکید کرد فضای تیم به گونهای است که هر بازیکن جدید به سرعت احساس آرامش میکند. او به عنوان یکی از باتجربهترین اعضا، خود را بازیکنی خونسرد و در دسترس برای کمک و مشاوره معرفی کرد: «هیچ چیز با رفتن آن شخصیتهای بزرگ تغییر نکرده و زمان آن رسیده که دیگران نقش رهبری را بر عهده بگیرند.»
نکته امیدوارکننده از نگاه او، درخشش نسل جوان است. رابرتز با اشتیاق خاصی از میزی دیویس نام برد و او را فردی بااستعداد و فوقالعاده برای همراهی در تیم توصیف کرد. همچنین از مارد گریفیث، همتیمی خود در ساندرلند تعریف کرد: «او واقعاً از لاک خود بیرون آمده. با آزادی کامل بازی میکند و عملکردهای فوقالعادهای برای باشگاه و تیم ملی دارد. وقتی از آنها حرف میزنم، لبخند از لبم محو نمیشود.»
رابرتز نقش رایان ویلکینسون، سرمربی تیم را هم در این تحول حیاتی دانست: «او اهداف مشخصی تعیین میکند و بهترین را از ما میخواهد. چرخش تیم و فرصت دادن به بازیکنان جدید، به ویژه در شرایطی که چند بازیکن بازنشسته شدهاند یا سالهای زیادی از فوتبالشان باقی نمانده، کار بسیار خوبی است.»
رابرتز اعتراف کرد که برای بازی مقابل آلبانی در ورزشگاه رکسهام بسیار هیجانزده است. او تأکید کرد که برای تیم ملی مهم است در نقاط مختلف ولز دیده شود: «خیلی دوست دارم در شمال کشور بازی کنم. ممکن است رفتن به جنوب برای مردم همیشه سخت باشد، بنابراین هر وقت بتوانیم باید به شمال برویم.»
او ورزشگاه استوک کای راس (زمین خانگی رکسهام) را ورزشگاهی کوچک و جمعوجور توصیف کرد که میتوان آن را پر از تماشاگر کرد و جو فوقالعادهای ساخت. او به تیم مردان ولز اشاره کرد و گفت: «منتظر بازگشت به آن زمین و بازی در برابر دیوار سرخ در رکسهام هستم.»
انتهای پیام/