توپ در زمین خانم مربی است!

10 ماه پس از پذیرفتن هدایت تیم ملی زنان در بدترین شرایط ممکن، مرضیه جعفری حالا در ایستگاهی ایستاده که نه فدراسیون فوتبال تکلیفش را روشن کرده، نه خودش می‌داند باید به بم برگردد، در تهران مربیگری کند یا دوباره روی نیمکت تیم ملی بنشیند. آنچه مسلم است، قانون منع دو شغله‌ بودن جعفری که پارسال حاشیه‌ساز شد و حالا برگ برنده فدراسیون یا باشگاه‌ها برای بستن قرارداد است.
بهار ۱۴۰۴ بود که مرضیه جعفری سکان هدایت تیم ملی زنان را به دست گرفت. تیمی که نه تنها از نظر فنی بیمار بود، بلکه جنگ ۱۲ روزه خرداد و جنگ رمضان تمام برنامه‌های آماده‌سازی‌اش را به هم ریخته بود. با این حال، جعفری در خاک اردن و مقابل حریفانی مثل اردن و لبنان، تیم را به جام ملت‌های آسیا رساند؛ موفقیتی که هیچ‌کس تصورش را هم نمی‌کرد اما پس از آن صعود، همه چیز طبق وعده فدراسیون پیش نرفت. نه کادر فنی کامل و نه اردوهای منظمی برگزار شد. تیم در دوستانه‌ها هند و نپال را برد، اما برابر ازبکستان باخت. همین بی‌برنامگی کافی بود تا در جام ملت‌های آسیا و همزمان با آغاز دوباره جنگ و حواشی حاشیه‌نشین‌ها در محل برگزاری تیم ملی سه شکست پیاپی بخورد و حذف شود.
با این حال، کارنامه جعفری در این 10ماه را نمی‌توان فقط با برد و باخت سنجید. او عنوان سرمربی سال فوتبال آسیا را به دست آورد و از ۱۳ بازی رسمی و دوستانه، ۷ پیروزی و۶ شکست ثبت کرد. آماری که برای تیمی با آن همه بحران، بی‌نظیر است.
اما قرارداد یکساله جعفری این روزها تمام شده و فدراسیون سکوت کرده اما شنیده‌ها حاکی از تمایل مدیران برای ادامه همکاری است. مشکل اینجاست که جعفری شروطی دارد و مهم‌تر از آن، قانون منع تصدی همزمان مربیگری باشگاه و تیم ملی است که پارسال هنگام قراردادش با خاتون و تیم ملی حسابی جنجال آفرید و هنوز پابرجاست. اگر فدراسیون می‌خواهد او بماند، جعفری باید میان خاتون بم و تیم ملی یکی را انتخاب کند.
در همین فاصله، باشگاه‌های تهرانی وارد عمل شده‌اند. از مذاکره دو باشگاه بزرگ پایتخت با او خبر می‌رسد؛ سناریویی که برای اولین بار جعفری را از فضای بم خارج می‌کند. اگر این اتفاق بیفتد، تیم ملی بدون سرمربی می‌ماند.
البته روی میز فدراسیون گزینه‌هایی مثل مریم ایراندوست، مریم جهان‌نجاتی، نیلوفر اردلان و حتی بازگشت دوباره مریم آزمون قرار دارد اما تا زمانی که تصمیم‌گیری درباره جعفری به سرانجام نرسد، هیچ‌کدام از این اسامی عملی نمی‌شوند.
آنچه امروز هواداران فوتبال زنان را نگران می‌کند، نه ماندن یا رفتن یک سرمربی، بلکه الگوی همیشگی فدراسیون است؛ دیر تصمیم گرفتن، بدون برنامه عمل کردن و در نهایت، تیم ملی را وارد چرخه بی‌ثباتی کردن. جعفری ثابت کرد می‌تواند از بحران، صعود بسازد. اما آیا فدراسیون می‌تواند از این فرصت، استفاده کند؟