درحسرت اردو

تیم ملی واترپلو این روزها در شرایطی عجیب و نگران‌کننده به سر می‌برد؛ تیمی که تا چند ماه پیش با کسب عنوان نایب‌قهرمانی آسیا امیدها را برای درخشش در بازی‌های آسیایی ناگویا زنده کرده بود، حالا نزدیک به شش ماه است که حتی یک اردوی منظم هم نداشته است. این در حالی است که در مسیر آماده‌سازی برای رقابت‌های حساس ناگویا، اردوهای مستمر و بازی‌های تدارکاتی نقش حیاتی دارند؛ چیزی که فعلاً در برنامه این تیم دیده نمی‌شود. پس از آن موفقیت ارزشمند، انتظار می‌رفت روند آماده‌سازی با جدیت بیشتری دنبال شود، اما نه‌تنها این اتفاق رخ نداد، بلکه عملاً تیم ملی وارد یک دوره رکود شد.

هرچند در این مدت لیگ واترپلو برگزار شد، اما حتی این رقابت‌ها هم بهانه‌ای برای تشکیل اردوهای ملی نشد تا روند سکون این تیم ادامه داشته باشد. البته بخشی از این وقفه به همزمانی با جنگ رمضان برمی‌گردد که از نهم اسفند تا ۱۹ فروردین، به دلیل شرایط خاص کشور، برگزاری اردوها عملاً منتفی بود. اما مسأله اصلی اینجاست که قبل و بعد از این بازه زمانی هم خبری از برنامه‌ریزی مشخص برای تیم ملی نبوده و مجموع این تعلل‌ها، چیزی حدود پنج تا شش ماه دوری از تمرینات جدی را برای یکی از امیدهای مدال‌آوری ایران رقم زده است.

در این میان، وضعیت مدیریتی فدراسیون ورزش‌های آبی هم بی‌تأثیر نبوده است. اداره فدراسیون توسط سرپرست و به تعویق افتادن انتخابات، باعث شده تصمیم‌گیری‌های کلان با کندی پیش برود. این بلاتکلیفی مدیریتی عملاً به رکود در برنامه‌های تیم ملی دامن زده و روند آماده‌سازی را مختل کرده است. در این میان نگاهی به گذشته نشان می‌دهد که واترپلوی ایران ظرفیت درخشش در سطح آسیا را دارد. تیم ملی در بازی‌های آسیایی جاکارتا پس از ۴۴ سال موفق به کسب مدال برنز شد و طلسمی تاریخی را شکست. با این حال، در بازی‌های آسیایی هانگژو نتوانست جایگاه خود را در بین مدعیان تثبیت کند و از رسیدن به سکو بازماند؛ موضوعی که زنگ خطر را برای آینده این رشته به صدا درآورد.

حالا در آستانه ناگویا، شرایط به‌گونه‌ای پیش می‌رود که نگرانی‌ها بیشتر از قبل افزایش یافته است. رقبای سنتی ایران مانند ژاپن، چین و قزاقستان همواره سد راه موفقیت ایران بوده‌اند و بدون تدارک مناسب، رقابت با این تیم‌ها و گرفتن سکو در بازی‌های آسیایی تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد. در حالی که این کشورها با برنامه‌ریزی دقیق و اردوهای منظم، فاصله خود را با ایران حفظ کرده‌اند، تیم ملی حتی از برگزاری اردوهای داخلی منظم هم محروم است. با توجه به زمان باقی‌مانده تا بازی‌های آسیایی، هنوز فرصت برای جبران وجود دارد، اما این فرصت هر روز محدودتر می‌شود. از سرگیری اردوها، برگزاری بازی‌های تدارکاتی و تعیین تکلیف سریع وضعیت مدیریتی فدراسیون، حداقل اقداماتی است که باید در دستور کار قرار بگیرد. آنچه بیشتر از همه نگران‌کننده به نظر می‌رسد، نبود حس فوریت در میان مسئولان است؛ گویی زمان برای این تیم متوقف شده، در حالی که رقبا با سرعت در حال پیشرفت هستند.

انتظار می‌رفت روند آماده‌سازی تیم ملی مستقل از مسائل مدیریتی فدراسیون و انتخابات ادامه پیدا کند، اما شواهد نشان می‌دهد چنین عزمی وجود ندارد. در محموع اگر این روند ادامه پیدا کند، تیمی که زمانی امید مدال‌آوری بود، ممکن است در ناگویا هم از رسیدن به جمع مدعیان هم بازبماند؛ سرنوشتی که نه با استعداد بازیکنان همخوانی دارد و نه با انتظاراتی که از واترپلوی ایران شکل گرفته.