بوکسورهای بی‌نام به جای کاپیتان تاریخ‌ساز

در حالی که انتظار می‌رود فدراسیون‌های ورزشی براساس آیین‌نامه‌های شفاف و مشخص، مسیر انتخاب کمیسیون ورزشکاران را طی کنند، این روزها فدراسیون بوکس بار دیگر تصمیمی عجیب و پرحاشیه گرفته است. تصمیمی که نه‌تنها سؤال‌برانگیزاست، بلکه از نگاه بسیاری، نشانه‌ای از بی‌اعتنایی به اصول اولیه مدیریت ورزشی است. طبق روال قانونی، فدراسیون‌ها موظف‌ هستند برای انتخاب نمایندگان کمیسیون ورزشکاران خود، فهرستی از ورزشکاران واجد شرایط را براساس آیین‌نامه‌های موجود، اعلام کنند تا این نفرات از میان خود، نمایندگان کمیسیون ورزشکاران را انتخاب کنند.

اما آنچه از فدراسیون بوکس به گوش می‌رسد، حکایت از روندی کاملاً معکوس دارد؛ وقتی‌که به‌جای فراهم کردن بستر انتخاب آزاد، از همان ابتدا لیستی آماده و از پیش تعیین‌شده ارائه شده است. لیستی پنج‌نفره که نه‌تنها نحوه انتخاب آن مبهم است، بلکه حضور بعضی نام‌ها در آن با تردیدهای جدی همراه است. در این فهرست نام‌هایی مثل علی حبیبی‌نژاد، عباس گرشاسبی، امیر اسماعیلی، قاسم حمزه و محمد نورانی دیده می‌شود. اما نکته‌ای که بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند، غیبت معنادار دانیال شه‌بخش است. بوکسوری که نه‌تنها کاپیتان تیم ملی محسوب می‌شود، بلکه با کسب اولین مدال تاریخ بوکس ایران پس از انقلاب، نام خود را در تاریخ این رشته ثبت کرده است.

حذف شه‌بخش از این لیست، تنها یک غیبت ساده نیست؛ بلکه پرسشی جدی را مطرح می‌کند که چگونه ممکن است یکی از پرافتخارترین و تأثیرگذارترین چهره‌های بوکس ایران، جایی در میان گزینه‌های کمیسیون ورزشکاران نداشته باشد و بوکسورهایی که افتخار بین‌المللی زیادی نداشته‌اند در این فهرست قرار گیرند. آن هم در شرایطی که همین چند وقت قبل دانیال شه‌بخش در بازی‌های کشورهای اسلامی با کسب مدال برنز، بار دیگر آبروی بوکس ایران را خرید و فشارها را از روی فدراسیون برداشت.
این تصمیم زمانی عجیب‌تر می‌شود که عملکرد اخیر تیم ملی بوکس هم چندان درخشان نبوده و در چنین شرایطی، مسئولان فدراسیون به جای اتخاذ چنین تصمیم حاشیه‌سازی، باید پایبند اصول و قواعد باشند تا حاشیه‌ای جدید حول این فدراسیون ایجاد نشود.

با این حال، به نظر می‌رسد مسائل خارج از رینگ، بیشتر از شایستگی‌های ورزشی در این تصمیم نقش داشته‌اند و احتمالاً اختلافات گذشته میان شه‌بخش و مسئولان فدراسیون، بویژه در مقاطعی که او به نمایندگی از سایر بوکسورها نسبت به شرایط معیشتی و وضعیت تیم ملی اعتراض کرده بود، در این تصمیم نقش داشته است. برخلاف تمامی مواردی که عنوان می‌شد آشتی‌کنان بین شه‌بخش و فدراسیون برقرار شده بود اما ظاهراً کدورت‌ها همچنان بر روابط این ورزشکار با فدراسیون سایه افکنده است. این فرضیه زمانی پررنگ‌تر می‌شود که با نگاه به گذشته به‌خاطر می‌آوریم که شه‌بخش به شکلی سؤال‌برانگیز از فهرست اعزامی به رقابت‌های قهرمانی جهان منچستر کنار گذاشته شده بود. در نهایت اشتباه عجیب در لیست اولیه کمیسیون ورزشکارن و نادیده گرفتن چهره‌ای مثل شه‌بخش، نه‌تنها به اعتبار کمیسیون ورزشکاران لطمه می‌زند، بلکه این پیام را منتقل می‌کند که شایستگی، همیشه معیار اصلی انتخاب‌ها در این فدراسیون نیست.

اگر قرار است کمیسیون ورزشکاران، صدای واقعی ورزشکاران باشد، باید از دل انتخابی شفاف و عادلانه بیرون بیاید؛ نه از فهرستی محدود و بحث‌برانگیز. در غیر این صورت، این کمیسیون نه‌تنها کارکرد خود را از دست می‌دهد، بلکه به نمادی از تصمیم‌گیری‌های غیرشفاف تبدیل می‌شود و روزبه‌روز شکاف بیشتری در بدنه فدراسیون می‌اندازد.