شادی بی‌پروای قهرمانان ۱۹۵۸

 تیم ملی برزیل در آستانه فینال جام جهانی برابر سوئد میزبان قرار دارد اما آنها زمین تمرین معمولی ندارند. نه به این دلیل که امکانات نیست، بلکه به این دلیل که خودشان ترجیح می‌دهند در رستوران هتل محل اقامت خود توپ بزنند.
 

هتل محل اقامت؛ جایی برای جشن نه تمرین

تیم برزیل در جریان جام جهانی ۱۹۵۸ در هتل گرند (Grand Hotel)در استکهلم اقامت داشت؛ یکی از لوکس‌ترین هتل‌های اروپا که مشرف به کاخ سلطنتی است. این هتل پنج‌ستاره که در ۱۸۷۲ تأسیس شده، میزبان شخصیت‌های بزرگی مثل آلبرت اینشتین، چارلی چاپلین و مارتین لوترکینگ بوده است اما در ژوئن ۱۹۵۸، قرار شد میزبان یک رویداد متفاوت باشد، شام رسمی فینالیست‌ها.

فیفا و برگزارکنندگان مسابقات، شامی رسمی برای چهار تیم برتر یعنی برزیل، سوئد، فرانسه و آلمان غربی ترتیب داده بودند اما بازیکنان برزیل این شام را به زمین تمرین تبدیل کردند. طبق گزارش‌های تاریخی، آنها در سالن بزرگ رستوران هتل، پیش از برگزاری مراسم، به فوتبال بازی کردن مشغول شدند. نه با توپ واقعی، اما با هر چه دم دستشان بود .

اتاقکی به نام برزیل

جالب اینجاست که مدیریت هتل گرند، با وجود ثبت خاطرات بسیاری از شخصیت‌های مشهور جهان در کتاب و سایت خود، هیچ اشاره‌ای به حضور پله، گارینشا و قهرمانی ۱۹۵۸ نکرده است. شاید به این دلیل که شام رسمی آن شب، بیشتر یک مهمانی دیپلماتیک بود تا یک جشن فوتبالی. اما برای تاریخ، آن رستوران به یکی از نمادهای شادی بی‌پروای برزیلی‌ها تبدیل شده است.

تفاوت با ۱۹۵۰؛ این بار شادی، نه غرور

این رفتار یادآور داستان تلخ برزیل در جام جهانی ۱۹۵۰ است، جایی که بازیکنان در هتل با توپ‌های پارچه‌ای در راهروها بازی می‌کردند و در نهایت در ماراکانا شکست خوردند اما در ۱۹۵۸، این شادی در رستوران هتل، پیش درآمدی بر یک سلطنت بود. برزیل در فینال ۵-۲ سوئد را شکست داد و اولین قهرمانی خود را جشن گرفت.

پله ستاره ۱۷ ساله آن مسابقات، بعدها گفت که قبل از فینال مشغول تاس انداختن با بچه‌های صاحب هتل بوده. گارینشا اما در رستوران بود؛ جایی که با هم‌تیمی‌هایش شام را به یک زمین بازی تبدیل کرد. این بار، بازی در رستوران هتل به فال نیک گرفته شد. جشنی که خیلی زود پس از سوت پایان، در همان هتل گرند هم تکرار شد؛ این بار با جام ژول‌ریمه بر سر میز شام.