گزارش تلگراف از جامی که برای مردم عادی نیست
بحران تجاریسازی افراطی
رسانه مشهور تلگراف در وبسایت خود اخیراً در یک گزارش مفصل به این موضوع پرداخته که جام جهانی ۲۰۲۶ که قرار بود پس از حواشی جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه و جام جهانی ۲۰۲۲ قطر به تورنمنتی کمحاشیه و قابل پیشبینی تبدیل شود، اکنون با مجموعهای از بحرانهای اقتصادی، مدیریتی و نارضایتی هواداران روبهرو شده است. سه کشور میزبان یعنی ایالات متحده آمریکا، کانادا و مکزیک در پرونده مشترک خود وعده «وحدت، قطعیت و فرصت» داده بودند، اما با نزدیک شدن به آغاز مسابقات، اختلافات سیاسی، افزایش هزینهها و مشکلات اجرایی این شعارها را تحتالشعاع قرار داده است. این رقابتها که تنها چند هفته تا شروع آن باقی مانده، قرار است با درآمدی در حدود ۱۱میلیارد دلار برای فدراسیون بینالمللی فوتبال به سودآورترین دوره تاریخ تبدیل شود؛ موضوعی که انتقادها نسبت به اولویت یافتن درآمدزایی بر تجربه هواداران را افزایش داده است.
یکی از مهمترین چالشها، افزایش شدید قیمتها در آمریکا است. رسانههای این کشور از جمله بوستون گلوب و نیویورکر با انتشار گزارشهایی تند، از این وضعیت بهعنوان «تجاریسازی افراطی» یاد کردهاند. برای نمونه، هزینه بلیت قطار از نیویورک به ورزشگاه متلایف به بیش از ۱۰۰دلار رسیده که حدود ۱۰برابر نرخ معمول است. حتی برخی سیاستمداران آمریکایی از فیفا خواستهاند بخشی از این هزینهها را تقبل کند. جیانی اینفانتینو در واکنش به این انتقادها، تأکید کرده که فیفا یک نهاد غیرانتفاعی است و درآمدهای خود را صرف توسعه فوتبال در بیش از ۲۰۰کشور میکند. با این حال، منتقدانی مانند پیتر مور معتقدند فیفا نهتنها در برابر افزایش قیمتها سکوت کرده، بلکه از طریق بازار رسمی بازفروش بلیتها از این روند سود میبرد.
افزایش هزینهها تأثیر مستقیمی بر حضور هواداران داشته است. طبق این گزارش، هنوز حدود یک میلیون بلیت از ظرفیت شش میلیونی مسابقات به فروش نرسیده است. برای مثال هواداران تیم ملی فوتبال انگلستان برای دنبال کردن تیم خود تا فینال باید حداقل بیش از ۷هزار دلار هزینه کنند و در صورت انتخاب بهترین جایگاهها، این رقم به بیش از ۱۶هزار دلار میرسد. با احتساب هزینه سفر، اقامت و مخارج روزانه، مجموع هزینهها میتواند از ۶۰ هزار دلار نیز فراتر رود. در نتیجه نگرانیها درباره کاهش حضور هواداران سنتی و تبدیل فضای ورزشگاهها به محیطی ویژه ثروتمندان افزایش یافته است. حتی بلیت دیدار فینال در بازار دلالی تا بیش از دومیلیون دلار قیمتگذاری شده و میانگین قیمت بلیتها نیز به بیش از ۱۶۰۰دلار رسیده است. برخی تحلیلگران معتقدند فضای این رقابتها ممکن است بیشتر شبیه گردهماییهای اقتصادی نخبگان باشد تا جشن مردمی فوتبال.
در کنار این مسائل، گزارش تلگراف از کاهش پنهانی برخی هزینهها نیز خبر میدهد. گفته میشود فیفا بخشی از قراردادهای خدماتی را کاهش داده و بودجه حوزههایی مانند نیروی انسانی ورزشگاهها، خدمات رسانهای و حملونقل را محدود کرده است. این در حالی است که همزمان، پاداش تیمهای شرکتکننده حدود ۱۵درصد افزایش یافته است. از نظر اجرایی نیز برگزاری مسابقات در سه کشور با فاصلههای جغرافیایی زیاد، قوانین مالیاتی متفاوت و هزینههای عملیاتی بالا، پیچیدگیهای زیادی ایجاد کرده است. بازگشت دونالد ترامپ به قدرت و تنشهای سیاسی داخلی نیز به این چالشها افزوده است. برخی شهرهای میزبان از مشکلات حملونقل و افزایش هزینهها گلایه دارند، در حالی که طبق توافق اولیه، قرار بود جابهجایی هواداران رایگان باشد.
اگرچه انتظار میرود کیفیت فنی مسابقات همچنان جذاب باشد، اما هزینههای سنگین و سیاستهای اقتصادی بحثبرانگیز، بسیاری از هواداران را از حضور در این رویداد منصرف کرده و این نگرانی را ایجاد کرده است که جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از هر زمان دیگری از مردم فاصله بگیرد.
انتهای پیام/
یکی از مهمترین چالشها، افزایش شدید قیمتها در آمریکا است. رسانههای این کشور از جمله بوستون گلوب و نیویورکر با انتشار گزارشهایی تند، از این وضعیت بهعنوان «تجاریسازی افراطی» یاد کردهاند. برای نمونه، هزینه بلیت قطار از نیویورک به ورزشگاه متلایف به بیش از ۱۰۰دلار رسیده که حدود ۱۰برابر نرخ معمول است. حتی برخی سیاستمداران آمریکایی از فیفا خواستهاند بخشی از این هزینهها را تقبل کند. جیانی اینفانتینو در واکنش به این انتقادها، تأکید کرده که فیفا یک نهاد غیرانتفاعی است و درآمدهای خود را صرف توسعه فوتبال در بیش از ۲۰۰کشور میکند. با این حال، منتقدانی مانند پیتر مور معتقدند فیفا نهتنها در برابر افزایش قیمتها سکوت کرده، بلکه از طریق بازار رسمی بازفروش بلیتها از این روند سود میبرد.
افزایش هزینهها تأثیر مستقیمی بر حضور هواداران داشته است. طبق این گزارش، هنوز حدود یک میلیون بلیت از ظرفیت شش میلیونی مسابقات به فروش نرسیده است. برای مثال هواداران تیم ملی فوتبال انگلستان برای دنبال کردن تیم خود تا فینال باید حداقل بیش از ۷هزار دلار هزینه کنند و در صورت انتخاب بهترین جایگاهها، این رقم به بیش از ۱۶هزار دلار میرسد. با احتساب هزینه سفر، اقامت و مخارج روزانه، مجموع هزینهها میتواند از ۶۰ هزار دلار نیز فراتر رود. در نتیجه نگرانیها درباره کاهش حضور هواداران سنتی و تبدیل فضای ورزشگاهها به محیطی ویژه ثروتمندان افزایش یافته است. حتی بلیت دیدار فینال در بازار دلالی تا بیش از دومیلیون دلار قیمتگذاری شده و میانگین قیمت بلیتها نیز به بیش از ۱۶۰۰دلار رسیده است. برخی تحلیلگران معتقدند فضای این رقابتها ممکن است بیشتر شبیه گردهماییهای اقتصادی نخبگان باشد تا جشن مردمی فوتبال.
در کنار این مسائل، گزارش تلگراف از کاهش پنهانی برخی هزینهها نیز خبر میدهد. گفته میشود فیفا بخشی از قراردادهای خدماتی را کاهش داده و بودجه حوزههایی مانند نیروی انسانی ورزشگاهها، خدمات رسانهای و حملونقل را محدود کرده است. این در حالی است که همزمان، پاداش تیمهای شرکتکننده حدود ۱۵درصد افزایش یافته است. از نظر اجرایی نیز برگزاری مسابقات در سه کشور با فاصلههای جغرافیایی زیاد، قوانین مالیاتی متفاوت و هزینههای عملیاتی بالا، پیچیدگیهای زیادی ایجاد کرده است. بازگشت دونالد ترامپ به قدرت و تنشهای سیاسی داخلی نیز به این چالشها افزوده است. برخی شهرهای میزبان از مشکلات حملونقل و افزایش هزینهها گلایه دارند، در حالی که طبق توافق اولیه، قرار بود جابهجایی هواداران رایگان باشد.
اگرچه انتظار میرود کیفیت فنی مسابقات همچنان جذاب باشد، اما هزینههای سنگین و سیاستهای اقتصادی بحثبرانگیز، بسیاری از هواداران را از حضور در این رویداد منصرف کرده و این نگرانی را ایجاد کرده است که جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از هر زمان دیگری از مردم فاصله بگیرد.
انتهای پیام/