روایتی از یک درخواست عجیب

جام جهانی ۱۹۸۶ برای تیم ملی عراق فقط یک میدان فوتبالی نبود؛ این اولین  حضور این کشور در بزرگترین رویداد ورزشی جهان بود. عراق که در گروه B کنار مکزیک میزبان، بلژیک و پاراگوئه قرار گرفته بود، کاری دشوارتر از صعود داشت و می‌خواست هویت خود را به شکلی بی‌نظیر به نمایش بگذارد اما ماجرا از جایی جذاب می‌شود که می‌گویند فدراسیون فوتبال عراق پیش از آغاز مسابقات درخواستی غیرمعمول از کمپانی آدیداس ارائه کرد. آنها خواستار طراحی لباسی شده بودند که رنگ آن منحصربه‌فرد باشد و هیچ تیم دیگری در آن رقابت‌ها چنین رنگی به تن نداشته باشد. این درخواست، در نوع خود، یکی از عجیب‌ترین حواشی جام جهانی مکزیک به شمار می‌رود.

چرا چنین درخواستی؟

روایت‌های متفاوتی از دلیل این خواسته وجود دارد. برخی معتقدند عراقی‌ها می‌خواستند با این کار، حس تمایز و هویت ملی خود را در اولین حضوری جهانی تقویت کنند. برخی دیگر می‌گویند این اقدام نشانه‌ای از ساده‌لوحی یا عدم آشنایی کامل با قوانین و رویه‌های معمول در مسابقات بین‌المللی بود. اما هر چه بود، آدیداس به عنوان تأمین‌کننده رسمی لباس تیم‌ها، پاسخ مشخصی به این درخواست داد: چنین چیزی ممکن نیست، چرا که تمام لباس‌ها طبق الگوهای از پیش تعیین‌شده و با رنگ‌های استاندارد تولید می‌شوند.

نتیجه نهایی، پیراهنی سفید با نوارهای سبز در آستین‌ها (رنگ‌های پرچم عراق) بود که البته چندان هم منحصربه‌فرد نبود. چند تیم دیگر نیز از رنگ سفید به عنوان رنگ اصلی استفاده می‌کردند. اما شاید مهم‌ترین نکته این باشد که عراق در همان بازی اول با پیراهن سفید خود در مقابل میزبان مکزیک به میدان رفت و نتیجه ۱ بر صفر را واگذار کرد. آنها در ادامه به پاراگوئه باختند و مقابل بلژیک نیز متوقف شدند تا با یک امتیاز و بدون هیچ بردی از مسابقات کنار بروند.

لباس، نماد یک آرزو

اگرچه عراق در زمین مسابقه نتوانست موفقیتی کسب کند، اما این خواسته عجیب آدیداسی حالا بخشی از تاریخچه فوتبالی شده است. روایتی که نشان می‌دهد تیمی از خاورمیانه در اولین گام جهانی خود، تا چه حد به دنبال متفاوت بودن و دیده شدن بوده است. شاید اگر آن درخواست رنگ پذیرفته می‌شد، امروز عراق را با رنگ خاصی در ذهن داشتیم؛ اما آنچه باقی ماند، نه یک رنگ منحصربه‌فرد، بلکه خاطره تیمی بود که جرئت کرد درخواستی متفاوت از صنعت بزرگ فوتبال جهان داشته باشد.

امروزه، پیراهن سفید و سبز عراق در جام جهانی ۱۹۸۶ در موزه‌های فوتبال طرفدارانی دارد؛ نه به خاطر زیبایی یا موفقیت‌های ورزشی‌اش، بلکه به خاطر پشت پرده‌ای که یک آرزوی ساده را روایت می‌کند.