مادر این فوتبال دوباره ستاره متولد میکند
تیم ملی فوتبال، پس از فراز و فرودهای عجیب و ناکامی در بازیهایی که در تاریخ فوتبال ما ثبت شدند، 2تساوی در برابر استرالیا بهدست آورد و آخرین مسافر جام جهانی 1998 شد. تیمی که میشد آیندهای درخشان را از سیمای بازیکنانش دید. بازیکنانی که هر یک سودای بزرگی داشتند و بعدها بزرگان بیگفتوگوی این سرزمین شدند.
جام جهانی 98 در فرانسه برگزار و همان جام، به ویترینی تمامعیار برای فروش بازیکنان باکیفیت فوتبال ما تبدیل شد. درصد قابل توجهی از آن تیم به اروپا و غالباً به بوندسلیگا رفت و این سیل عظیم، حتی بازیکنان لیگ ما که راهی به تیم نیافته بودند را هم راهی اروپا کرد.
درخشش بازیکنان نامدار فوتبال ما که بعدها به مرور، توپهای طلای قاره آسیا را به کلکسیون افتخاراتشان اضافه کردند، موجب شد ترنسفر فوتبال ایران به قاره سبز ادامه داشته باشد. بازیکنان فوتبال ما به امید لژیونر شدن در لیگ بازی میکردند تا به تیم ملی و بعد هم به تیمهای باشگاهی اسم و رسمدار در فوتبال اروپا برسند.
زمان برد تا حرکت این چرخ کند شد. در این میان عوامل فراوانی دخیل بودند. اتفاقات بسیاری افتاد و مدیران پرشماری مسئولیتهای خود را بهدرستی انجام ندادند تا سرانجام این چرخ از حرکت ایستاد و آن شد که نباید بشود. صادرات بازیکن به اروپا متوقف شد. تیمهای بزرگ اروپا که چشمبسته بازیکن ایرانی میخریدند، تمایلی به خرید از بازار ایران نداشتند و در نتیجه وقتی کیروش تلاش کرد بازیکنانش را از لیگ ایران دور کند، تیمهای درجه2 اروپایی را برگزید.
حالا در وضعیتی قرار گرفتهایم که کیلومترها با سالهای درخشان پیش و پس از جام جهانی 98 فاصله دارد. مدیرانی که در باشگاهها تمایلی به کار زیرساختی نشان ندادند، به همان اندازه مقصر بودند که مدیران فوتبال کشور.
همه دست به دست هم دادند تا فوتبال ما به این روز بیفتد؛ اما میشود دوباره این خودروی خاموش را به حرکت درآورد. این فوتبال میتواند باز هم ستاره متولد کند به شرط آنکه چشمهای بیداری که مهدی طارمی و مهدی قایدی را از جنوب و امید عالیشاه را از شمال کشف کردند، دوباره اجازه کار پیدا کنند. این فوتبال هیچگاه عقیم نبوده و نیست مگر آنکه دستاندرکاران فوتبال ما آن را نازا کنند.
انتهای پیام/
جام جهانی 98 در فرانسه برگزار و همان جام، به ویترینی تمامعیار برای فروش بازیکنان باکیفیت فوتبال ما تبدیل شد. درصد قابل توجهی از آن تیم به اروپا و غالباً به بوندسلیگا رفت و این سیل عظیم، حتی بازیکنان لیگ ما که راهی به تیم نیافته بودند را هم راهی اروپا کرد.
درخشش بازیکنان نامدار فوتبال ما که بعدها به مرور، توپهای طلای قاره آسیا را به کلکسیون افتخاراتشان اضافه کردند، موجب شد ترنسفر فوتبال ایران به قاره سبز ادامه داشته باشد. بازیکنان فوتبال ما به امید لژیونر شدن در لیگ بازی میکردند تا به تیم ملی و بعد هم به تیمهای باشگاهی اسم و رسمدار در فوتبال اروپا برسند.
زمان برد تا حرکت این چرخ کند شد. در این میان عوامل فراوانی دخیل بودند. اتفاقات بسیاری افتاد و مدیران پرشماری مسئولیتهای خود را بهدرستی انجام ندادند تا سرانجام این چرخ از حرکت ایستاد و آن شد که نباید بشود. صادرات بازیکن به اروپا متوقف شد. تیمهای بزرگ اروپا که چشمبسته بازیکن ایرانی میخریدند، تمایلی به خرید از بازار ایران نداشتند و در نتیجه وقتی کیروش تلاش کرد بازیکنانش را از لیگ ایران دور کند، تیمهای درجه2 اروپایی را برگزید.
حالا در وضعیتی قرار گرفتهایم که کیلومترها با سالهای درخشان پیش و پس از جام جهانی 98 فاصله دارد. مدیرانی که در باشگاهها تمایلی به کار زیرساختی نشان ندادند، به همان اندازه مقصر بودند که مدیران فوتبال کشور.
همه دست به دست هم دادند تا فوتبال ما به این روز بیفتد؛ اما میشود دوباره این خودروی خاموش را به حرکت درآورد. این فوتبال میتواند باز هم ستاره متولد کند به شرط آنکه چشمهای بیداری که مهدی طارمی و مهدی قایدی را از جنوب و امید عالیشاه را از شمال کشف کردند، دوباره اجازه کار پیدا کنند. این فوتبال هیچگاه عقیم نبوده و نیست مگر آنکه دستاندرکاران فوتبال ما آن را نازا کنند.
انتهای پیام/