مانکن‌های ایرانی وارد می‌شوند

از اولین باری که تیم ملی ایران به جام جهانی صعود کرده و در این تورنمنت حاضر شده 48 سال می‌گذرد. در این حدوداً نیم قرن خیلی چیزها عوض شده و همین که از جام جهانی 16 تیمی با یک تیم از آسیا و اقیانوسیه به تورنمنتی که در سه کشور با 48 تیم و تیم‌هایی مثل کوراسائو، کیپ ورد و اردن رسیده‌ایم یعنی دنیا واقعاً تغییر کرده است.
با این وجود یک چیز از آن زمان تا الان مشترک مانده است؛ اینکه خوش‌پوش بودن و لباس رسمی شیک تیم‌هایی که به جام جهانی می‌روند مثل لباس آکتورهایی که در فرش قرمز جشنواره کن یا اسکار حاضر می‌شوند از سوی رسانه‌ها قضاوت می‌شود.
وقتی مارچلو لیپی بزرگ با آن کت و شلوار مشکی، پیراهن سورمه‌ای و کراوات مشکی برند دولچه گابانا وارد آلمان شد انگار پل نیومن فقید بعد از دریافت اسکار 1987 برای فیلم «رنگ و پول» اسکورسیزی روی فرش قرمز رفته است. دیدن آندره پیرلو، الساندرو نستا و فرانچسکو توتی با این لباس و آن موهای بلند نیز می‌توانست ذهن را به فیلم‌های جذاب دهه 90 و یک گنگ از جوان‌های خوش‌پوشی پرت کند که بعداً بیشترشان ستاره سینما شدند و البته به موازات چهره فتوژنیک و خوش‌پوشی، در بازیگری هم رشد کردند.
تیم ملی ایتالیا در تورنمنت‌های بعدی با برندهای بزرگی مثل آمپریو آرمانی یا گوچی وارد رقابت‌ها شد که چشم‌ها را به خود خیره می‌کرد. البته آنها از جایی می‌آمدند که مرکز مد و فشن شناخته می‌شد و شاید غیر از این هم از آتزوری انتظار نمی‌رفت اما این رویه‌ای است که در مورد تمام تیم‌های ملی حاضردر تورنمنت‌های بزرگ مصداق دارد.
«هوگو باس» برند بزرگ و شناخته شده دیگری است که لباس‌های رسمی تیم ملی آلمان در جام جهانی 2014 و 2018 را تأمین کرد. لباس‌هایی که با ترکیب رنگ‌های سورمه‌ای، مشکی و خاکستری تیره چه در قالب لباس کاملاً رسمی یا نیمه اسپرت معنی کلمه وقار و زیبایی را با هم در خود داشت.
تیم ملی فوتبال ایران هم در هر شش دوره‌ای که به جام جهانی رفته لباس‌های رسمی داشته که شاید کمتر هواداری حداقل در ادوار قدیمی‌تر تصویری از آن به خاطر داشته باشد.
واقعیت اینکه قبل از المپیک 2016 ریو و با رویکرد بیشتر مردم به شبکه‌های اجتماعی و موضوعاتی که بعضاً به یکباره بولد می‌شود، شیک‌پوشی کاروان ورزش ایران به شکل جالبی مورد توجه عموم قرار گرفت و تقریباً همه در این باره حرف می‌زدند و همین واکنش‌ها در نهایت باعث تغییر لباس‌هایی شد که به زعم اکثریت مردم در شأن ورزشکاران ایرانی نبود.
با در نظر گرفتن این مباحث شاید مروری بر البسه رسمی تیم ملی فوتبال ایران در جام‌های جهانی جذاب باشد.
 
1978: تیم ملی با کت و شلوارهای برند جهانی و گرانقیمت «کریستین دیور» به آرژانتین رفت. عکس دسته جمعی ملی‌پوشان با کت و شلوارهای این برند یکی از معدود تصاویر کاروان ایران قبل از حضور در این تورنمنت بزرگ است که می‌تواند مرجع باشد.
کت و شلوارهایی به رنگ خاکستری که البته به سبک آن دوران با شلوارهای پاچه‌گشاد و کت‌های کمر تنگ بسیار شکیل به نظر می‌رسید. پیراهن‌های رسمی نیز به رنگ سفید با یقه‌های بزرگ البته زیر کراوات‌های سرمه‌ای که خال‌خال‌های سفید داشت تا حدی مخفی شده بود. همچنین یک لوگوی بزرگ از پرچم ایران روی قسمت سینه کت‌ها دیده می‌شد تا مشخص شود دیور به صورت اختصاصی این لباس‌ها را برای تیم ایران دوخته و تولید کرده است.

1998: بعد از بیست سال تیم ملی به جام جهانی رسیده بود و مردم فوق‌العاده خوشحال و مشتاق بودند اما در آن زمان خبری از مراسم وداع و رونمایی از البسه رسمی نبود. مرجع قضاوت در این خصوص ویدیویی است که از هواپیمای تیم ملی در زمان سفر به فرانسه در فضای نت وجود دارد. ویدیویی که برخی بازیکنان مثل دایی و خداداد البسه رسمی را از تن در آورده و تیشرت به تن دارند. در آن ویدیو مشخص می‌شود که بازیکنان پیراهن‌های ساده سفیدرنگ و کمی گشاد منطبق بر مد میانه دهه 70 تهران به تن دارند. در یک فریم کوتاه اما مشخص می‌شود علی‌اکبر استاداسدی تنها بازیکنی است که کت و شلوار را کامل بر تن دارد. کت و شلوارهایی به رنگ بژ و بسیار ساده که چیز خاصی ندارد و از یاد همه رفته است.

2006: اینجا هم خبری از رونمایی و مراسم وداع آنچانی نبود. تیم ملی قبل از رفتن به آلمان مقابل بوسنی در ورزشگاه آزادی بازی کرد و همین مسابقه روز خداحافظی با تیم ملی محسوب شد. بعدها از ویدیویی‌ها که فریم‌هایی کوتاه از آن در مستندها موجود است می‌شد البسه رسمی تیم ملی در لحظه رسیدن به آلمان را دید. کت و شلوارهایی که از نظر فرم و شیک بودن خیلی بهتر از 8 سال قبلش نبود و البته از لحاظ ترکیب رنگ ذوقی در آن دیده نمی‌شد. کت و شلوارهای کلاسیک اما نسبتاً گشاد به رنگ خاکستری تیره و پیراهن‌هایی آبی رنگ که بیشتر مخاطبان را یاد پوشش کارمندان بانک طی سال‌های اخیر می‌اندازد.

2014: اوضاع قبل از این جام و سفر دور و دراز تا برزیل کمی بهتر شد. فدراسیون فوتبال در سالن دوازده هزار نفری آزادی برای تیم ملی مراسم خداحافظی گرفت و آیتم‌هایی هم تدارک دید اما در روزی که هوای تهران شرایط عادی نداشت و فدراسیون ناهماهنگ و بی‌برنامه نشان داده بود تماشاگران کمی در سالن حاضر شدند. با این حال ملی‌پوشان طی مراسمی خاص یک به یک با شنیدن نام‌شان از میکروفن سالن روی استیج می‌آمدند و آنجا بود که از البسه تیم ملی رونمایی شد. کت و شلوارهایی به رنگ مشکی با پیراهن سفید که تقریباً فیت تن آنها بود و بالاخره می‌شد گفت تیم ملی به سمت شیک شدن گام‌هایی برداشته است.

2018: اگر این بهترین حضور تیم ملی در تاریخ جام‌های جهانی تا الان باشد می‌توان گفت البسه رسمی تیم ملی هم برای حضور در این تورنمنت تا الان بهترین کت و شلواری بوده که فوتبالیست‌های ایرانی بر تن کرده‌اند. فدراسیون فوتبال قبل از این تورنمنت بالاخره کار درستی انجام داد و با یکی از برندهای مطرح داخلی (هاکوپیان) قرارداد بست. برای معرفی البسه مراسمی در یکی از هتل‌های تهران هم برگزار شد تا همه چیز سر و شکل بهتری پیدا کند. نکته عجیب اینجاست که هاکوپیان بابت این همکاری پولی نگرفت و حتی صفر تا صد مراسم معارفه را هم خودش برگزار کرد. بعدتر وقتی از البسه تیم ملی رونمایی شد رویترز نوشت مانکن‌های ایرانی وارد سن پترزبورگ شدند. کت و شلوارهای سورمه‌ای فوق‌العاده شکیل، پیراهن‌های آبی رنگ و البته کفش‌های کلاسیکی که بالاخره تیم ایران را شبیه غول‌های اروپایی در لحظه ورود به جام جهانی کرده بود. اتفاقی که باعث شد بازیکنان در گروه‌های چند نفره با این البسه شیک عکس یادگاری بگیرند.

 
2022: در تورنمنت جام ملت‌های آسیا 2020 باز هم هاکوپیان به تیم ملی لباس داد و این بار کت و شلوارهای سورمه‌ای فیت تن بازیکنان با بلوز و کفش‌های اسپرت سفید ست شد تا باز هم بازیکنان ایران شبیه مانکن‌ها باشند. با این حال در جام جهانی قطر دوباره شرایط رو به نزول رفت. کت سورمه‌ای، پیراهن سفید، شلوارهای خاکستری تیره و کفش‌های قهوه‌ای ترکیب رنگ البسه رسمی تیم ایران را کمی ناهمگون کرده بود هر چند به صورت کلی فرم لباس‌ها مناسب به نظر می‌رسید.