رامین و پاداش یک انتخاب درست
گاهی برای بودن باید رفت
رامین رضاییان حالا بیش از هر زمان دیگری میفهمد که تصمیم به جدایی مقطعی از استقلال در نیمفصل تا چه اندازه تصمیم درستی بوده است. رامین حالا بازیکنی است که میشود روی سومین حضورش در جام جهانی فوتبال حساب کرد و این محصول یک جابهجایی درست است.
رضاییان در تازهترین بازی درون تیمی تیم ملی، بار دیگر نشان داد سن نمیتواند مانعی بر سر راه موفقیت باشد.
او با دوندگی چشمگیر، با نشاطی مثالزدنی و با شادابی کمنظیر، چنان در زمین میدوید که گویی سالها جوانتر از شناسنامهاش است.
پاس گل داد، موقعیت ساخت و حتی در چند صحنه، خود در موقعیت گلزنی قرار گرفت. در اردویی که بسیاری از جوانترها برای اثبات شایستگی خود میجنگند تا شاید راهی به جام جهانی بیابند رضاییان تا حد زیادی خیال سرمربی تیم ملی را بابت داشتن یک وینگر راست انرژیک آسوده کرد. او در بازی قبل نیز مهرهای درخشان و اثرگذار بود.
رضاییان در شرایطی به این موقعیت دست یافته که بیشک اگر در استقلال میماند روزهای تیره را در برابر خودش میدید. وضعیت کنونی او نتیجه یک انتخاب صحیح و آیندهنگری است؛ انتخابی که شاید در زمان خود برای بسیاری عجیب جلوه میکرد.
روزی که رامین استقلال را ترک کرد و راهی فولاد شد، عدهای براین باور بودند که فوتبالش رو به افول است، اما رضاییان آینده را میدید. او خوب میدانست در استقلال، پشت سر صالح حردانی فرصت چندانی برای بازی نخواهد داشت و با نگاه نه چندان مطمئن کادر فنی(ساپینتو)، خطر دور شدن از تیم ملی جدی است. برای فوتبالیستی که رؤیای سومین جام جهانی را در سر دارد، نیمکتنشینی میتوانست پایان یک مسیر باشد.
رضاییان اما احساساتی تصمیم نگرفت. او اسیر هیاهوی نام استقلال نشد و به جای ماندن در قاب امن یک نام بزرگ، به میدان واقعی رقابت رفت. پیراهن فولاد را بر تن کرد، بازی کرد، جنگید و دوباره خودش را ساخت تا در قاب مدعوین تیم ملی قرار گیرد.
امروز رضاییان به واسطه آن تصمیم درست به یکی از آمادهترین بازیکنان فوتبال ایران بدل شده است؛ بازیکنی که میتواند در جام جهانی عصای دست امیر قلعهنویی باشد و نقشی تعیینکننده در موفقیت تیم ملی ایفا کند.
رامین امروز بدون شک میتواند الگویی برای جوانتر هم باشد تا این باور تسری پیدا نکند که فقط از استقلال و پرسپولیس میشود به تیم ملی راه یافت.
سالهاست بسیاری از استعدادهای فوتبال ایران، اسیر نام استقلال و پرسپولیس شدهاند، نیمکتنشینی را تحمل کردهاند و آرام آرام از حافظه فوتبال محو شدهاند. رضاییان اما نشان داد نیمکتنشینی در یک تیم بزرگ، آخر دنیا نیست. گاهی باید جرأت رفتن داشت تا فرصت ماندن در رؤیاها از دست نرود.
رضاییان با تلفیقی از ریسکپذیری بالا و انگیزه، حالا به یکی از گزینههای مهم در جام جهانی تبدیل شده و بیشک این موقعیت با ماندن در استقلال برایش فراهم نمیشد.
انتهای پیام/
رضاییان در تازهترین بازی درون تیمی تیم ملی، بار دیگر نشان داد سن نمیتواند مانعی بر سر راه موفقیت باشد.
او با دوندگی چشمگیر، با نشاطی مثالزدنی و با شادابی کمنظیر، چنان در زمین میدوید که گویی سالها جوانتر از شناسنامهاش است.
پاس گل داد، موقعیت ساخت و حتی در چند صحنه، خود در موقعیت گلزنی قرار گرفت. در اردویی که بسیاری از جوانترها برای اثبات شایستگی خود میجنگند تا شاید راهی به جام جهانی بیابند رضاییان تا حد زیادی خیال سرمربی تیم ملی را بابت داشتن یک وینگر راست انرژیک آسوده کرد. او در بازی قبل نیز مهرهای درخشان و اثرگذار بود.
رضاییان در شرایطی به این موقعیت دست یافته که بیشک اگر در استقلال میماند روزهای تیره را در برابر خودش میدید. وضعیت کنونی او نتیجه یک انتخاب صحیح و آیندهنگری است؛ انتخابی که شاید در زمان خود برای بسیاری عجیب جلوه میکرد.
روزی که رامین استقلال را ترک کرد و راهی فولاد شد، عدهای براین باور بودند که فوتبالش رو به افول است، اما رضاییان آینده را میدید. او خوب میدانست در استقلال، پشت سر صالح حردانی فرصت چندانی برای بازی نخواهد داشت و با نگاه نه چندان مطمئن کادر فنی(ساپینتو)، خطر دور شدن از تیم ملی جدی است. برای فوتبالیستی که رؤیای سومین جام جهانی را در سر دارد، نیمکتنشینی میتوانست پایان یک مسیر باشد.
رضاییان اما احساساتی تصمیم نگرفت. او اسیر هیاهوی نام استقلال نشد و به جای ماندن در قاب امن یک نام بزرگ، به میدان واقعی رقابت رفت. پیراهن فولاد را بر تن کرد، بازی کرد، جنگید و دوباره خودش را ساخت تا در قاب مدعوین تیم ملی قرار گیرد.
امروز رضاییان به واسطه آن تصمیم درست به یکی از آمادهترین بازیکنان فوتبال ایران بدل شده است؛ بازیکنی که میتواند در جام جهانی عصای دست امیر قلعهنویی باشد و نقشی تعیینکننده در موفقیت تیم ملی ایفا کند.
رامین امروز بدون شک میتواند الگویی برای جوانتر هم باشد تا این باور تسری پیدا نکند که فقط از استقلال و پرسپولیس میشود به تیم ملی راه یافت.
سالهاست بسیاری از استعدادهای فوتبال ایران، اسیر نام استقلال و پرسپولیس شدهاند، نیمکتنشینی را تحمل کردهاند و آرام آرام از حافظه فوتبال محو شدهاند. رضاییان اما نشان داد نیمکتنشینی در یک تیم بزرگ، آخر دنیا نیست. گاهی باید جرأت رفتن داشت تا فرصت ماندن در رؤیاها از دست نرود.
رضاییان با تلفیقی از ریسکپذیری بالا و انگیزه، حالا به یکی از گزینههای مهم در جام جهانی تبدیل شده و بیشک این موقعیت با ماندن در استقلال برایش فراهم نمیشد.
انتهای پیام/