قرارداد بازیکنان خارجی خرداد به پایان میرسد
پروژه برگزاری لیگ بعد از جام جهانی در بنبست
از سرگیری مسابقات لیگ دسته اول فوتبال، بار دیگر این گمانه را تقویت کرده که شاید لیگ برتر نیز پس از پایان جام جهانی از سر گرفته شود، اما واقعیت آن است که قیاس شرایط لیگ یک با لیگ برتر، دقیق و منطقی به نظر نمیرسد، چرا که پیچیدگیهای موجود در فوتبال حرفهای سطح اول ایران، شرایط را برای سازمان لیگ بهمراتب دشوارتر از آن چیزی کرده که صرفاً با برگزاری دوباره لیگ یک بتوان درباره آینده لیگ برتر نیز نسخه مشابه پیچید.
لیگ یک اساساً شرایط متفاوتی دارد. در این رقابتها نه خبری از حضور بازیکنان ملیپوش است و نه بازیکنانی که در آستانه انتقالهای مهم خارجی قرار داشته باشند. به همین دلیل وقفه ناشی از جام جهانی، تبعات مستقیم و عمیقی روی ساختار تیمها بر جای نمیگذارد.
از سوی دیگر، تعداد بازیکنان خارجی حاضر در لیگ یک بسیار محدود است و اگر هم بازیکن خارجی در این سطح حضور داشته باشد، معمولاً نقش تعیینکنندهای مشابه خارجیهای لیگ برتر در نقلوانتقالات ایفا نمیکند.
بنابراین حتی اگر لیگ یک اکنون نیز آغاز نمیشد، پس از جام جهانی برگزاری آن تقریباً قطعی به نظر میرسید، اتفاقی که حالا با آغاز دوباره مسابقات، احتمالاً بدون وقفه ادامه خواهد یافت، مگر آنکه شرایط خاص یا محدودیتهای میزبانی در برخی شهرها رخ دهد که در آن صورت، مسابقات به تهران یا شهرهای دیگر منتقل خواهد شد.
اما داستان لیگ برتر کاملاً متفاوت است. بزرگترین دغدغه سازمان لیگ برای از سرگیری رقابتها بعد از جام جهانی، مسأله بازیکنان خارجی است؛ موضوعی که شاید در نگاه اول کوچک به نظر برسد اما در عمل میتواند کل پروژه برگزاری مسابقات را با بحران روبهرو کند.
بسیاری از باشگاههای لیگ برتری، بخش مهمی از کیفیت فنی و حتی شانس موفقیت خود را روی بازیکنان خارجی بنا کردهاند و غیبت احتمالی این نفرات، توازن رقابت را به شکل جدی برهم خواهد زد.
مسأله مهمتر این است که بسیاری از قراردادهای بازیکنان خارجی بر مبنای زمان تنظیم شده و نه فصل فوتبالی و قرارداد اغلب آنها تا خرداد نوشته شده و به پایان خواهد رسید.
به همین دلیل، اگر بازه قراردادی آنها به پایان برسد، از نظر حقوقی الزامی برای بازگشت و همراهی تیمهایشان نخواهند داشت. درست در مقطعی که بازار نقل و انتقالات نیز داغ میشود، بسیاری از این بازیکنان ممکن است ترجیح دهند بهجای بازگشت به ایران، به دنبال عقد قرارداد با تیمهای جدید باشند.
در کنار این مسأله، فشردگی تقویم مسابقات، فاصله اندک تا آغاز فصل جدید و محدود بودن زمان آمادهسازی تیمها نیز چالشهای مهم دیگری برای سازمان لیگ محسوب میشود.
هرچند مسئولان لیگ بر برگزاری مسابقات تأکید دارند، اردوها را به باشگاهها ابلاغ کردهاند و حتی از تیمها خواستهاند زمین میزبانی خود را مشخص کنند اما در عمل، تحقق این مأموریت همچنان با تردیدهای جدی همراه است.
شاید روی کاغذ همه چیز برای برگزاری لیگ برتر مهیا باشد اما در میدان واقعیت، قانع کردن خارجیها برای بازگشت و حفظ کیفیت رقابتها، مأموریتی دشوار و شاید حتی ناممکن به نظر برسد.
حال اینکه در خرداد ماه فدراسیون فوتبال ناچار به معرفی نمایندههای ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا به جهت حضور در مسابقات سال آتی باشد نیز خود یک مسأله مهم است که اساس برگزاری مسابقات بعد از جام جهانی را عمیقاً زیر سؤال خواهد برد و عملاً انگیزهای باقی نخواهد ماند.
انتهای پیام/
لیگ یک اساساً شرایط متفاوتی دارد. در این رقابتها نه خبری از حضور بازیکنان ملیپوش است و نه بازیکنانی که در آستانه انتقالهای مهم خارجی قرار داشته باشند. به همین دلیل وقفه ناشی از جام جهانی، تبعات مستقیم و عمیقی روی ساختار تیمها بر جای نمیگذارد.
از سوی دیگر، تعداد بازیکنان خارجی حاضر در لیگ یک بسیار محدود است و اگر هم بازیکن خارجی در این سطح حضور داشته باشد، معمولاً نقش تعیینکنندهای مشابه خارجیهای لیگ برتر در نقلوانتقالات ایفا نمیکند.
بنابراین حتی اگر لیگ یک اکنون نیز آغاز نمیشد، پس از جام جهانی برگزاری آن تقریباً قطعی به نظر میرسید، اتفاقی که حالا با آغاز دوباره مسابقات، احتمالاً بدون وقفه ادامه خواهد یافت، مگر آنکه شرایط خاص یا محدودیتهای میزبانی در برخی شهرها رخ دهد که در آن صورت، مسابقات به تهران یا شهرهای دیگر منتقل خواهد شد.
اما داستان لیگ برتر کاملاً متفاوت است. بزرگترین دغدغه سازمان لیگ برای از سرگیری رقابتها بعد از جام جهانی، مسأله بازیکنان خارجی است؛ موضوعی که شاید در نگاه اول کوچک به نظر برسد اما در عمل میتواند کل پروژه برگزاری مسابقات را با بحران روبهرو کند.
بسیاری از باشگاههای لیگ برتری، بخش مهمی از کیفیت فنی و حتی شانس موفقیت خود را روی بازیکنان خارجی بنا کردهاند و غیبت احتمالی این نفرات، توازن رقابت را به شکل جدی برهم خواهد زد.
مسأله مهمتر این است که بسیاری از قراردادهای بازیکنان خارجی بر مبنای زمان تنظیم شده و نه فصل فوتبالی و قرارداد اغلب آنها تا خرداد نوشته شده و به پایان خواهد رسید.
به همین دلیل، اگر بازه قراردادی آنها به پایان برسد، از نظر حقوقی الزامی برای بازگشت و همراهی تیمهایشان نخواهند داشت. درست در مقطعی که بازار نقل و انتقالات نیز داغ میشود، بسیاری از این بازیکنان ممکن است ترجیح دهند بهجای بازگشت به ایران، به دنبال عقد قرارداد با تیمهای جدید باشند.
در کنار این مسأله، فشردگی تقویم مسابقات، فاصله اندک تا آغاز فصل جدید و محدود بودن زمان آمادهسازی تیمها نیز چالشهای مهم دیگری برای سازمان لیگ محسوب میشود.
هرچند مسئولان لیگ بر برگزاری مسابقات تأکید دارند، اردوها را به باشگاهها ابلاغ کردهاند و حتی از تیمها خواستهاند زمین میزبانی خود را مشخص کنند اما در عمل، تحقق این مأموریت همچنان با تردیدهای جدی همراه است.
شاید روی کاغذ همه چیز برای برگزاری لیگ برتر مهیا باشد اما در میدان واقعیت، قانع کردن خارجیها برای بازگشت و حفظ کیفیت رقابتها، مأموریتی دشوار و شاید حتی ناممکن به نظر برسد.
حال اینکه در خرداد ماه فدراسیون فوتبال ناچار به معرفی نمایندههای ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا به جهت حضور در مسابقات سال آتی باشد نیز خود یک مسأله مهم است که اساس برگزاری مسابقات بعد از جام جهانی را عمیقاً زیر سؤال خواهد برد و عملاً انگیزهای باقی نخواهد ماند.
انتهای پیام/