تیم ملی بازیکن عاشق می‌خواهد

سال‌ها قبل با مرحوم همایون بهزادی گفت‌و‌گو می‌کردم. به من گفت: «تیم ملی، بازیکنی می‌خواهد که با عشق برای آن بازی کند و حتی اگر در ترکیب یا فهرست نبود هم برای موفقیت تیم دعا کند. من روزی در امجدیه با آمپول به داخل زمین رفتم و گل قهرمانی ایران را زدم، وقتی هم در تیم نبودم، با همان میزان عشق برای تیم دعا کردم.»
قدیمی‌ها همه چیزشان بوی یکرنگی و صفا می‌داد. دنیایشان را هم به همین شکل، زیبا کرده بودند چون دورنگی نمی‌دانستند. آنها مهربانی و خلوص را تمرین می‌کردند و از دروغ می‌ترسیدند. برای همین «اعتماد» در زندگی همه آنها حرف اول را می‌زد.
کاش امروزی‌ها بدانند پیراهن تیم ملی را از چه ابراسطوره‌هایی به یادگار گرفته‌اند و این پیراهن مقدس، چه ارزش، جایگاه و احترامی دارد. آن‌وقت عکس با پیراهن تیم ملی را «عار» نمی‌دانستند تا پاکش کنند.
کاش بازیکنان تیم ملی بدانند فقط یک بازی با پیراهن تیم ملی، موهبتی است که نصیب هر بازیکنی نمی‌شود و آنها باید خوشحال باشند که به این افتخار رسیده‌اند.
برخی بازیکنان گمان می‌کنند برای بازی کردن در تیم ملی، منتی بر هموطنان‌شان دارند و این بزرگترین اشتباهی است که نه یک بازیکن که یک ایرانی می‌تواند مرتکب شود. بازیکنان تیم ملی سربازان این کشور هستند و سرباز، هر اندازه متواضعانه و بی‌منت خدمت کند، نزد مردم عزیزتر است.
بازیکن تیم ملی که حساب خود را از کشور و ملت سوا کرد، دیگر نه عزیز است نه محترم. این را همه می‌دانند و افسوس که عده‌ای اندک، می‌خواهند «سازی» ناموافق کوک کنند.
تیم ملی متعلق به همه مردم ایران و تمام این کشور و بازیکنانی است که می‌خواهند به بودن کنار این مردم و زندگی در این سرزمین افتخار کنند.
انتهای پیام/