«تک مداله» شدن، کابوس وزنهبرداری در ناگویا
۸ سهمیه برای چند سکوی مجموع؟
اختصاص ۸ سهمیه به رشته وزنهبرداری (۵ مرد و ۳ زن) برای حضور در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، اگرچه در نگاه اول برای اهالی وزنهبرداری اتفاقی خوب و ارزشمند است، اما اگر بخواهیم نگاهی فنی به آن داشته باشیم و بر اساس عملکرد مدالی و نتیجهگیری فنی تیمی و انفرادی این سهمیهبندی را تحلیل و ارزیابی کنیم، با توجه به «تکمداله» شدن دوباره بازیهای آسیایی ژاپن، باید از تصمیمسازان کمیته ملی المپیک و کاروان اعزامی به ناگویا پرسید که با چه نگاه و متر و معیاری، ۸ سهمیه به وزنهبرداری در آوردگاه ۲۰۲۶ ژاپن اختصاص یافته است؟
آرزویی که بر باد رفت!
کاروان وزنهبرداری ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو با ۱۰ سهمیه (۷ مرد و ۳ زن) در حالی راهی چین شد که در جلسات کارشناسی پیش از اعزام، تصمیمسازان این مجموعه مدعی بودند توان درخشش، رکوردشکنی و کسب مدالهای رنگارنگ را دارند. این در حالی بود که همان زمان نیز عملکرد مدالی و فنی وزنهبرداری در رقابتهای آسیایی و جهانی پیش از هانگژو نشان میداد که این ادعاها چندان واقعبینانه نیست و کمترین مدال در انتظار این تیم خواهد بود.
اکنون و در حالی که شمارش معکوس برای حضور کاروان ورزش ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا در ژاپن آغاز شده است، مسئولان فدراسیون وزنهبرداری در نشست تخصصی با دبیرکل کمیته ملی المپیک و مسئولان کاروان، اگرچه نسبت به دوره قبل دو سهمیه کمتر دریافت کردند، اما همچنان توانستند با اقناع تصمیمگیران، سهمیه ۸ نفره قابل توجهی را برای این رقابتها به دست آورند.
بدون شک، وزنهبرداری همواره یکی از امیدهای اصلی کاروان ایران برای کسب مدال بوده است، اما با تغییر اوزان و پیشرفت رقبای آسیایی، شرایط برای وزنهبرداران ایرانی سختتر شده است؛ بهگونهای که در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو، از میان ۱۰ نماینده (۷ مرد و ۳ زن)، تنها علی داودی در دسته فوقسنگین موفق به کسب یک مدال نقره شد.
با توجه به این عملکرد ضعیف، انتظار میرفت کمیته ملی المپیک پیش از تصمیمگیری برای اعزام به ناگویا، علاوه بر مسئولان فدراسیون، از کارشناسان مستقل و منتقد نیز دعوت کرده و پس از بررسی دقیقتر، درباره تعداد سهمیهها تصمیمگیری کند.
اگر شرایط «سهمداله» مانند بازیهای کشورهای اسلامی عربستان در ناگویا نیز برقرار میشد، شاید امید به کسب مدال در حرکات یکضرب و دوضرب وجود داشت، حتی اگر در مجموع به طلا نمیرسیدیم اما اکنون با اعلام «تکمداله» بودن رقابتها، شرایط کاملاً متفاوت است.
وحید ربیعی، دبیر فدراسیون وزنهبرداری، در اینباره گفته است: «فدراسیون جهانی و کنفدراسیون آسیا تلاش کردند حداقل دو مدال برای یکضرب و دوضرب در نظر گرفته شود، اما این موضوع به نتیجه نرسید و در نهایت همان سیستم تکمدال مجموع باقی ماند.»
این یعنی تمام امیدهایی که برای کسب مدال در سه بخش داشتیم، از بین رفته و اکنون تنها راه، تمرکز بر مدال مجموع است؛ آن هم در رقابت با قدرتهایی چون چین، کره شمالی، ازبکستان، عراق، قزاقستان، تایلند، هند، بحرین و قطر. بنابراین، دستیابی به مدال نیازمند استراتژی دقیق و تغییرات اساسی است.
اگر ناکام ماندیم، تکلیف چیست؟
تیم ملی مردان در اوزان ۷۵، ۸۵، ۹۵، ۱۱۰ و ۱۱۰+ کیلوگرم و تیم بانوان در اوزان ۶۹، ۷۷ و ۸۶ کیلوگرم، با مجموع ۸ سهمیه در ناگویا به میدان خواهند رفت. این در حالی است که نسبت به دوره قبل، ۳ سهمیه کاهش یافته است.
با توجه به تکمداله بودن مسابقات، رقابت در هر وزن بسیار دشوار خواهد بود، بهویژه آنکه وزنهبرداران آسیایی در مسیر کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس نیز قرار دارند و با آمادگی کامل به میدان میآیند.
سؤال مهم از تصمیمسازان کمیته ملی المپیک این است؛ اگر مانند هانگژو، وزنهبرداری ایران در ناگویا نیز در کسب مدالهای مجموع ناکام بماند، چه پاسخی وجود دارد؟ و چه تضمینی برای تحقق وعدهها و اهداف اعلامشده از سوی مسئولان فدراسیون و کادر فنی ارائه شده است؟
انتهای پیام/
آرزویی که بر باد رفت!
کاروان وزنهبرداری ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو با ۱۰ سهمیه (۷ مرد و ۳ زن) در حالی راهی چین شد که در جلسات کارشناسی پیش از اعزام، تصمیمسازان این مجموعه مدعی بودند توان درخشش، رکوردشکنی و کسب مدالهای رنگارنگ را دارند. این در حالی بود که همان زمان نیز عملکرد مدالی و فنی وزنهبرداری در رقابتهای آسیایی و جهانی پیش از هانگژو نشان میداد که این ادعاها چندان واقعبینانه نیست و کمترین مدال در انتظار این تیم خواهد بود.
اکنون و در حالی که شمارش معکوس برای حضور کاروان ورزش ایران در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا در ژاپن آغاز شده است، مسئولان فدراسیون وزنهبرداری در نشست تخصصی با دبیرکل کمیته ملی المپیک و مسئولان کاروان، اگرچه نسبت به دوره قبل دو سهمیه کمتر دریافت کردند، اما همچنان توانستند با اقناع تصمیمگیران، سهمیه ۸ نفره قابل توجهی را برای این رقابتها به دست آورند.
بدون شک، وزنهبرداری همواره یکی از امیدهای اصلی کاروان ایران برای کسب مدال بوده است، اما با تغییر اوزان و پیشرفت رقبای آسیایی، شرایط برای وزنهبرداران ایرانی سختتر شده است؛ بهگونهای که در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو، از میان ۱۰ نماینده (۷ مرد و ۳ زن)، تنها علی داودی در دسته فوقسنگین موفق به کسب یک مدال نقره شد.
با توجه به این عملکرد ضعیف، انتظار میرفت کمیته ملی المپیک پیش از تصمیمگیری برای اعزام به ناگویا، علاوه بر مسئولان فدراسیون، از کارشناسان مستقل و منتقد نیز دعوت کرده و پس از بررسی دقیقتر، درباره تعداد سهمیهها تصمیمگیری کند.
اگر شرایط «سهمداله» مانند بازیهای کشورهای اسلامی عربستان در ناگویا نیز برقرار میشد، شاید امید به کسب مدال در حرکات یکضرب و دوضرب وجود داشت، حتی اگر در مجموع به طلا نمیرسیدیم اما اکنون با اعلام «تکمداله» بودن رقابتها، شرایط کاملاً متفاوت است.
وحید ربیعی، دبیر فدراسیون وزنهبرداری، در اینباره گفته است: «فدراسیون جهانی و کنفدراسیون آسیا تلاش کردند حداقل دو مدال برای یکضرب و دوضرب در نظر گرفته شود، اما این موضوع به نتیجه نرسید و در نهایت همان سیستم تکمدال مجموع باقی ماند.»
این یعنی تمام امیدهایی که برای کسب مدال در سه بخش داشتیم، از بین رفته و اکنون تنها راه، تمرکز بر مدال مجموع است؛ آن هم در رقابت با قدرتهایی چون چین، کره شمالی، ازبکستان، عراق، قزاقستان، تایلند، هند، بحرین و قطر. بنابراین، دستیابی به مدال نیازمند استراتژی دقیق و تغییرات اساسی است.
اگر ناکام ماندیم، تکلیف چیست؟
تیم ملی مردان در اوزان ۷۵، ۸۵، ۹۵، ۱۱۰ و ۱۱۰+ کیلوگرم و تیم بانوان در اوزان ۶۹، ۷۷ و ۸۶ کیلوگرم، با مجموع ۸ سهمیه در ناگویا به میدان خواهند رفت. این در حالی است که نسبت به دوره قبل، ۳ سهمیه کاهش یافته است.
با توجه به تکمداله بودن مسابقات، رقابت در هر وزن بسیار دشوار خواهد بود، بهویژه آنکه وزنهبرداران آسیایی در مسیر کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس نیز قرار دارند و با آمادگی کامل به میدان میآیند.
سؤال مهم از تصمیمسازان کمیته ملی المپیک این است؛ اگر مانند هانگژو، وزنهبرداری ایران در ناگویا نیز در کسب مدالهای مجموع ناکام بماند، چه پاسخی وجود دارد؟ و چه تضمینی برای تحقق وعدهها و اهداف اعلامشده از سوی مسئولان فدراسیون و کادر فنی ارائه شده است؟
انتهای پیام/