بهترین‌هایی که بهترین نیستند

مراسم اختتامیه معرفی برترین‌های ورزش ایران در سال 1404 با حضور رئیس‌جمهور برگزار شد. در این مراسم که با حضور مسعود پزشکیان رئیس جمهور، احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان، محمود خسروی‌وفا رئیس کمیته ملی المپیک، غفور کارگری رئیس کمیته ملی پارالمپیک و رؤسای فدراسیون‌های ورزشی، مربیان و ورزشکاران در سالن سران کشورهای اسلامی برگزار شد، برترین‌های ورزش ایران در سال 1404 معرفی شدند.
این در حالی است که همچنان به نحوه برگزاری و انتخاب نفرات و حتی معرفی کاندیداها انتقادات زیادی وجود دارد. در حالی که مراسمی به این اهمیت که کل ورزش ایران را درگیر خودش می‌کند باید با کمترین نقص برگزار شود تا حق به حق‌دار برسد. چند سال است که این مراسم برگزار می‌شود اما هر سال با معرفی کاندیداها و نفرات برتر این سؤال بیشتر ذهن را درگیر می‌کند که دلیل این انتخاب‌ها چه چیزی است. چه متر و معیاری وجود دارد؟ بعضی از نشان‌ها ظاهراً فقط برای اینکه افراد دلخور نشوند در این مراسم قرار دادند.
 
کشتی؛ انتخابی به حق
جایزه برترین فدراسیون ورزشی ایران به کشتی رسید. معرفی علیرضا دبیر به‌عنوان رئیس فدراسیون کشتی برتر کاملاً قابل پیش‌بینی بود چراکه او سال گذشته دو قهرمانی جهان را به همراه تیم‌های بزرگسالان به‌دست آورد. علاوه بر آن در تیم‌های پایه هم قهرمان جهان شدند. به همین دلیل این فدراسیون، انتخاب به حقی بود.
 
نشان‌هایی با صاحبان عجیب
در این مراسم نشانی بزرگ و عجیب با نام نشان جهان‌پهلوان تختی اعطا شد. نشانی که به صالح اباذری از کاراته رسید. انتخابی عجیب و نامشخص درست مثل عنوانی که به روژان گودرزی رسید. نشان شهید حاج قاسم سلیمانی اما توضیحی وجود ندارد که چطور این دو جایزه به این دو نفر اهدا شده است.
 
مازندران در صدر ورزش
نشان برترین اداره کل ورزش استان‌ها هم به مازندران رسید. استانی که در تمامی رشته‌ها صاحب مدال است هم در کشتی آزاد و فرنگی، هم در وزنه‌برداری و والیبال و هم در هر رشته دیگری که بحث شود، مازندران در صدر است. همانند انتخاب فدراسیون برتر این انتخاب هم شایسته بود.
 
سلام نظامی، صحنه ماندگار سال
نشان صحنه ماندگار هم به اولین احترام نظامی توسط تیم والیبال پس از جنگ 12روزه تعلق گرفت. اقدامی شایسته و زیبا که بارها در ورزش انجام شد و شاید اقدام کشتی‌گیران و به‌خصوص امیرحسین زارع در مسابقات جهانی کشتی که مورد تقدیر رهبر شهید هم قرار گرفت از همه زیباتر بود اما تصمیم این بود که جایزه به تیم والیبال برسد.
 
مبینا قهرمان فردا؟
نشان قهرمان فردای ورزش ایران هم به مبینا نعمت‌زاده از تکواندو رسید. انتخابی که شاید این هم در نوع خودش عجیب بود. شاید حتی مبینا شایستگی حضور در بین کاندیداها را هم نداشت چه برسد به اینکه او این جایزه را بخواهد دریافت کند. مبینا نعمت‌زاده در سال 1404 هزار و یک حاشیه به‌وجود آورد که همین‌ها برای بایکوت شدن او کافی بود اما اینجا رفتارها نه‌تنها تنبیه به‌دنبال ندارد، بلکه به او جایزه هم دادند. علاوه بر این او سال گذشته به لحاظ فنی هم نتوانست عملکرد خوبی داشته باشد. در کنار او شاید آتوسا گلشاد‌نژاد از کاراته انتخاب بسیار بهتری بود.
 
 
زارع؛ آقای ورزش ایران
نشان آقای ورزش ایران هم به شایستگی نصیب امیرحسین زارع، قهرمان خوش‌اخلاق و خوشنام تیم ملی کشتی آزاد شد. امیرحسین زارع، قهرمان جهان شد و بعد هم در کمتر از چند هفته راهی بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی شد و آنجا هم مدال طلا گرفت و حقش بود که این عنوان شایسته را به دست بیاورد.
 
جای خالی آتوسا
هرچقدر که انتخاب امیرحسین زارع شایسته بود، در نقطه مقابل انتخاب زهرا کیانی با حرف و حدیث همراه شد. او نشان بانوی ورزش ایران را به دست آورد اما هر جور که حساب شود، این جایزه شایسته آتوسا گلشاد‌نژاد بود. بانوی کاراته‌کای ایران در مسابقات قهرمانی جهان به مدال طلا رسید که برای اولین بار در تاریخ این مدال به دست آمد. البته زهرا کیانی هم در تالو به مدال طلای جهان رسید که فدراسیون ووشو از آن به‌عنوان طلای تاریخی نام برد اما «این کجا و آن کجا» را واقعاً باید اینجا به کار برد.
 
آقا و بانوی شایسته پارالمپیک
با توجه به انتخاب آقا و بانوی ورزش ایران در پارالمپیک هم این روند رعایت شد و علی‌اکبر غریب‌شاهی از پاراوزنه‌برداری و هاجر صفرزاده هم از پارادوومیدانی این دو عنوان را به‌دست آوردند. برخلاف تمام حرف‌وحدیثی که درباره المپیکی‌ها وجود دارد، در پارالمپیک هر کسی انتخاب شود شایسته است و این دو هم با شایستگی به این دو عنوان رسیدند.
 
فوتسال، برترین تیم سال
جایزه برترین تیم ورزشی هم به تیم ملی فوتسال رسید. شاگردان وحید شمسایی به‌دلیل درخشش در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی به نظر شایسته این عنوان بودند. البته حضور تیم فوتسال در آن بازی‌ها حواشی زیادی را به همراه داشت اما برتری این تیم مقابل مراکش خیلی مهم بود و به نظر شایسته این عنوان بود.
 
جایزه درستکار
عنوان برترین مربی سال هم به پژمان درستکار سرمربی تیم ملی کشتی آزاد رسید. پژمان با کسب عنوان قهرمانی خود در مسابقات جهانی یک موفقیت بزرگ را به‌دست آورد. البته تیم ملی کشتی فرنگی هم قهرمان این مسابقات شد و حسن رنگرز هم می‌توانست شایسته این عنوان باشد اما صحبت‌های پژمان درستکار نشان داد که او هم شایسته این عنوان بوده است.
 
نشان‌هایی برای «دل به دست آوردن»
فوتبال که ظاهراً به شکل عامدانه کمترین سهم را در مراسم برترین‌های ورزش ایران دارد، دو جایزه را به دست آورد. یکی برترین گل بود که این عنوان هم در نوع خوش واقعاً عجیب است. مگر در رشته‌های دیگر عنوان برترین فن دارند که برترین گل را در فوتبال را داشته باشند. این جایزه به مهدی طارمی رسید. نشان شرافت و میهن‌دوستی هم به بهروز رهبری‌فرد رسید. این عنوان مثل برترین گل ظاهراً فقط برای این دوره اختراع شده است. مثل بانوی کوهنورد ایران که به افسانه حسامی‌فرد رسیده است. مگر به‌طور مثال رشته‌های دیگر آقای کشتی‌گیر و یا بانوی کاراته دارند که در کوهنوردی یک نشان به‌عنوان بانوی کوهنورد باشد.