پدیده‌ای از قلب چکمه

در روزهایی که کادرفنی تیم ملی ایران در تب‌وتاب نهایی کردن استراتژی‌های خود برای جام جهانی ۲۰۲۶ است، فرسنگ‌ها دورتر در قلب فوتبال سرزمین چکمه، یک استعداد دورگه و ایرانی‌تبار، با ثبت یک رکورد خیره‌کننده، زنگ خطر را برای مهاجمان سنتی فوتبال ایران به صدا درآورده است. دیوید قره‌باغی استوکلر، مهاجم ۲۱ساله و برخاسته از ریشه‌های آذربایجان، فصل فوتبالی ایتالیا را با یک شاهکار بزرگ به پایان رساند؛ ایستادن بر قله گلزنان گروهA سریC، تصاحب کفش طلا و معمار اصلی صعود باشگاه ریشه‌دار ویچنزا به سریB.
 
 از دانمارک تا شکوه ایتالیا
داستان استوکلر، کلاژ جذابی از جغرافیا و اصالت است؛ متولد شهر «هرلو» در دانمارک از پدری ایرانی و مادری اتریشی. او که به‌صورت قرضی از کرمونزه به ویچنزا پیوسته بود، در این فصل با پیراهن سفید و قرمز این تیم دست به کار بزرگی زد. زدن ۱۳گل ناب و تأثیرگذار در طول فصل، نه‌تنها او را به آقای گلی مسابقات رساند، بلکه این مهاجم ۱۸۸سانتی‌متری را به یکی از داغ‌ترین اهداف نقل‌وانتقالاتی رسانه‌های ایتالیا تبدیل کرد. درخشش او به‌حدی بود که وب‌سایت جهانی «گل» در گزارشی ویژه با تیتر «دیوید استکلر کیست؟ آقای گلی که ویچنزا را به سریB رساند» به تمجید از متدهای گلزنی او پرداخت. همزمان، روزنامه معتبر «کوریره دل ونتو» با واکاوی ابعاد زندگی شخصی و ریشه‌های خانوادگی او، خط خبری جدیدی را درباره آینده ملی این بازیکن باز کرد.
 
 از تراکتور تا دلتنگی برای تبریز
پشت این فیزیک ترکه‌ای و اروپایی، قلبی می‌تپد که بشدت تحت تأثیر ریشه‌های تبریزی پدرش که از دنیا رفته، است. دانیال، زمانی که دیوید تنها ۱۰سال داشت سایه خود را از سر او برداشت، اما بذر عشق به فوتبال را در جانش کاشت. دیوید در مصاحبه‌هایش با رسانه‌های ایتالیایی، با لحنی عاطفی از پدرش یاد می‌کند و می‌گوید: «اگر او امروز بود، بزرگ‌ترین هوادارم می‌شد. من تبار پدری‌ام به تبریز برمی‌گردد؛ شهری که سه بار به آن سفر کرده‌ام و عاشق اتمسفرش هستم.»
نکته جالب‌تر، پالس‌های مثبت این ستاره جوان به فوتبال باشگاهی ایران است. او اعتراف می‌کند که از کودکی با نام «تراکتور» بزرگ شده و اگر روزی تقدیرش به بازی در لیگ برتر ایران گره بخورد، بدون شک پرشورهای تبریز انتخاب اول و آخر او خواهند بود. این اظهارات، شور و هیجان خاصی را در میان هواداران فوتبال ایران بویژه در تبریز برانگیخته است.
 
در انتظار چراغ سبز قلعه‌نویی 
با توجه به شیب تند پا به سن گذاشتن خط حمله تیم ملی و لزوم تزریق خون تازه به اسکواد ایران، استکلر یک گزینه «حیاتی و آماده مصرف» برای یوزها به‌شمار می‌رود. سبک بازی او، فیزیک مناسب برای نبردهای هوایی و خونسردی‌اش در محوطه جریمه، شباهت‌های ساختاری زیادی به دوران جوانی مهدی طارمی و سردار آزمون دارد؛ دو مهاجمی که خود دیوید بارها بروشور بازی آنها را در جام جهانی ۲۰۲۲ آنالیز کرده است.
استکلر در آخرین مواجهه خود با رسانه‌ها، توپ را به زمین فدراسیون فوتبال ایران انداخته است: «هنوز تماسی از تهران نداشته‌ام، اما اگر پیشنهاد رسمی بیاید، با افتخار و با تمام قلبم پیراهن ایران را به تن خواهم کرد.» این سخنان، امیدها را برای حضور این ستاره جوان در تیم ملی دوچندان کرده است.