ایرائولا؛ بازگشت به فوتبال پرهیجان؟

 در فوتبال مدرن، مربیان موفق معمولاً به دو دسته تقسیم می‌شوند؛ آنهایی که به دنبال کنترل کامل بازی هستند و آنهایی که می‌خواهند هر مسابقه را به میدان نبردی پرسرعت و بی‌رحمانه تبدیل کنند. آندونی ایرائولا بی‌تردید در دسته دوم قرار می‌گیرد. حالا که این مربی اسپانیایی هدایت لیورپول را بر عهده گرفته، پرسش اصلی این است که تیم او چه شکلی خواهد داشت و چه تفاوتی با لیورپول سال‌های اخیر خواهد کرد؟
 ایرائولا طی سال‌های حضورش در بورنموث شهرت خود را با فوتبالی ساخت که بر پایه فشار شدید، انتقال‌های سریع و حملات عمودی بنا شده بود. تیم‌های او علاقه‌ای به گردش طولانی توپ ندارند؛ هدف اصلی، رساندن هرچه سریع‌تر توپ به مناطق خطرناک و وادار کردن حریف به اشتباه است. فلسفه‌ای که بسیاری آن را نزدیک به فوتبال یورگن کلوپ می‌دانند، هرچند با ریسک‌پذیری بیشتر. در حالی که بسیاری از مربیان اسپانیایی تحت تأثیر تیکی‌تاکا و مالکیت طولانی توپ هستند، ایرائولا مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. او به جای کنترل مطلق مسابقه، به دنبال ایجاد آشوب سازمان‌یافته است؛ فشاری مداوم که حریف را وادار می‌کند در مناطق خطرناک توپ را از دست بدهد و بلافاصله مجازات شود. تیم‌های او اغلب با آرایش ۲-۴-۴-۱ یا ۳-۳-۴-۱ بازی می‌کنند (با احتساب نقش مهم دروازه‌بان در بازیسازی) و وینگرها نقش بسیار مهمی در اجرای این سبک دارند.
 نقطه قوت بزرگ ایرائولا، سازمان‌دهی پرس از جلو است. او تحت تأثیر سال‌های بازی زیر نظر مارسلو بیلسا در اتلتیک بیلبائو، اعتقاد ویژه‌ای به بازپس‌گیری سریع توپ دارد. پرس تیم‌های او معمولاً از یک ساختار منطقه‌ای آغاز می‌شود اما با مشاهده یک محرک مشخص، به فشار نفر به نفر تبدیل می‌شود؛ رویکردی که انرژی زیادی می‌طلبد اما می‌تواند حریف را خفه کند. دقیقاً به همین دلیل بسیاری از تحلیلگران معتقدند انتخاب ایرائولا به معنای بازگشت لیورپول به بخشی از هویت دوران کلوپ است. در فصل گذشته، تیم آرنه اسلوت در مقاطعی بیش از حد محتاط و منفعل به نظر می‌رسید. حالا مدیران باشگاه امیدوارند مربی اسپانیایی دوباره شور، سرعت و تهاجم را به آنفیلد بازگرداند.
 البته این سبک هزینه‌های خودش را نیز دارد. فوتبال ایرائولا به آمادگی بدنی فوق‌العاده نیاز دارد و مدافعان تیم او اغلب در فضاهای باز و شرایط دشوار قرار می‌گیرند. وقتی پرس اولیه شکسته شود، فاصله خطوط می‌تواند به فرصتی طلایی برای ضدحملات حریف تبدیل شود. به همین دلیل برخی کارشناسان درباره فشار جسمانی بالای این سیستم و امکان فرسودگی بازیکنان در طول فصل هشدار داده‌اند. ترکیب فعلی لیورپول نیز برای چنین تغییری مناسب به نظر می‌رسد. بازیکنان سرعتی در خطوط کناری، هافبک‌های دونده و مهاجمانی که در فضاهای باز خطرناک هستند، ابزارهایی محسوب می‌شوند که می‌توانند در سیستم ایرائولا بدرخشند. او در بورنموث ثابت کرد که حتی با منابع محدود نیز قادر است تیمی رقابتی و جسور بسازد و حالا برای نخستین بار امکانات یک باشگاه مدعی قهرمانی را در اختیار خواهد داشت. چالش اصلی تازه آغاز شده است. موفقیت در بورنموث با موفقیت در لیورپول تفاوت دارد. در آنفیلد تنها ارائه فوتبال جذاب کافی نیست؛ هواداران انتظار جام دارند. ایرائولا باید ثابت کند که می‌تواند میان هیجان، فشار شدید و تعادل دفاعی توازنی پایدار ایجاد کند. اگر در این مأموریت موفق شود، لیورپول شاید دوباره به یکی از هیجان‌انگیزترین تیم‌های اروپا تبدیل شود؛ تیمی که نه برای کنترل مسابقه، بلکه برای درهم شکستن حریف به میدان می‌رود.
 
انتهای پیام/