استقلال فیفا زیر چکمههای سیاست
رضا شاهمنصوری/ کارشناس حقوق فوتبال: جام جهانی ۲۰۲۶ به جای آنکه فستیوال صلح و نزدیکی ملتها باشد، روز به روز بیشتر در باتلاق بیانیههای سیاسی، آپارتاید صدور ویزا و نقض آشکار استقلال ساختاری فوتبال غرق میشود. کارشکنیهای بیسابقه فدراسیون فوتبال آمریکا و دولت این کشور در قبال کاروان ایران، داوران بینالمللی و حتی خبرنگاران سایر قارهها، موجی از انتقادات حقوقی را به همراه داشته است.
رفتاری که امروز از سوی کشور آمریکا شاهد هستیم، واقعاً دور از شأن انسانی و یک توهین آشکار به کل خانواده بزرگ فوتبال است. بدتر از رفتار آمریکا، سکوت مرگباری است که فیفا اختیار کرده؛ فدراسیون جهانی فوتبال به قدری منفعل شده که حتی وقتی داور رسمی مسابقات خودش توسط کشور میزبان دیپورت میشود، هیچ حمایتی از او انجام نمیدهد! از نظر قانونی، آمریکا به عنوان میزبان متعهد شده که متّحد فیفا باشد و این جام جهانی را در بالاترین سطح استاندارد و بدون تبعیض برگزار کند، اما عملاً شاهد یک فاجعه حقوقی هستیم.
پاسخ این انفعال را باید در اتفاقات چند ماه قبل جستجو کرد. وقتی چند ماه پیش، فیفا در اقدامی تاملبرانگیز و عجیب، در متن و ساختار سیاسی سنای آمریکا برای دونالد ترامپ یک «جایزه» اختراع میکند و به او اهدا میکند ، تا جایی که صدای اعتراض اعضای خود فیفا هم درمیآید ، نباید از وضعیت امروز تعجب کنیم!
وقتی شما سرسپردگی خود را پیشاپیش اعلام کردهاید، دیگر نمیتوانید در این مقطع حساس، وظایف ذاتی و حاکمیتی خود را انجام دهید. فیفا عملاً استقلال خود را حراج کرده است.
موضوع فقط بازیکن مستقر در زمین نیست؛ چرخه جام جهانی شامل هزاران تایتل و عنوان شغلی دیگر است که فرآیند حرفهای کارشان با این گروگانگیری سیاسی آسیب دیده است. در حال حاضر بخش زیادی از خبرنگاران ورزشی در قاره آفریقا و آسیا برای دریافت ویزای ورود به آمریکا با بحران جدی روبرو شدهاند و نمیتوانند در تورنمنت حاضر شوند. فدراسیون جهانی فوتبال از آن اصل اساسی و حیاتی خود یعنی «استقلال فیفا از سیاست» عدول کرده است. ما در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا، با وجود اوج تنشهای جنگ سرد، شکسته شدن دیوار برلین و بحرانهای بریتانیا، شاهد یکی از باکیفیتترین جامها بودیم؛ چرا که متولی فوتبال در آن زمان سر خم کردن جلوی هیچ دولت و حاکمیتی را نمیپذیرفت. اما در سال ۲۰۲۶، فیفا هیچ الزامی به این اصل حس نمیکنید.
ما اصلاً به حاکمیت و دولت آمریکا کاری نداریم؛ بحث ما کاملاً فوتبالی است. طرف حساب فیفا، فدراسیون فوتبال آمریکاست. این فدراسیون به عنوان عضو فیفا، تمام اصول انسانی، کرامت بشری و حقوق اولیه انسانها را نادیده گرفته است. اینکه از رئیس فدراسیون یک کشور تا دبیرکل و حتی سرپرستی که باید روی نیمکت بنشیند و برگه تعویضها را بنویسد، ویزا نمیدهند، نقض آشکار اساسنامه فیفاست. متاسفانه رسانههای بینالمللی که تابع اراده و سیاستهای واشنگتن هستند، یک « سانسور خبری» سیستماتیک را پیش گرفتهاند و اصلاً به این بحرانها نمیپردازند. رسانهها در این چرخه، وظیفه ذاتی خودشان را انجام نمیدهند و در واقع با سکوتشان، در مذمت این رفتار زشت شریک جرم هستند. چطور ممکن است خبرنگار، مسئول اجرایی و داور آسیایی و آفریقایی پشت دروازههای ویزا معطل بمانند و هیچ حرفی در رسانههای اصلی دنیا به میان نیاید؟ اینجاست که میگویم بایکوت خبری کاملاً هدفمند است تا صدای این بیعدالتی به گوش جهانیان نرسد. این جام جهانی، نمود عینی نفوذ سیاستهای دولت آمریکا در تار و پود فدراسیون جهانی فوتبال است.
انتهای پیام/